“Eind november tot eind februari winterstop. Clubs moeten om tafel om dit te dwingen!”
Dit statement werd geplaatst onder een op Facebook geplaatst artikel van puurvoetbalonline.. Kort. Helder. En vooral: pijnlijk raak.

Wanneer je dit weekend consul van dienst bent, hoef je niet eens op te staan. Geen rondjes langs het veld, geen discussies met een scheidsrechter die beweert dat het “bij hem in de tuin ook nog meeviel” , je hoeft ook geen filmpjes opnemen om te laten zien dat je op het veld bent en er zijn al helemaal geen twijfelgevallen omdat de zon plots doorbreekt en iemand roept dat het “toch nog best kan”.

Het voetbalseizoen is na een korte winterstop weer begonnen en daarmee ook het mij verbazen. Niet het gezonde soort verbazing, maar die diepe, vermoeiende verbazing waarbij je hoofd langzaam heen en weer schudt en je denkt: dit kan toch niet waar zijn. En toch is het elke week weer raak.

Van alle competities op zaterdag springt zaterdag 5E er dit seizoen uit. Niet vanwege het niveau, niet vanwege het spektakel, maar vanwege de simpele constatering dat deze klasse nu al met de rug tegen de muur staat. Dertien ploegen, zeven clubs die pas negen wedstrijden hebben gespeeld en een kalender die tot 23 mei geen enkele ademruimte meer biedt. Het is passen, meten en vooral hopen dat het weer meewerkt. En laat dat nou net iets zijn waar we in onze regio historisch gezien niet zo goed in zijn.

Maandagmorgen. De koffie is nog net te heet, de twee wedstrijdverslagen voor de Oostermoer zijn richting redactie gestuurd en dan is er ineens tijd. Tijd om eens wat cijfers naast elkaar te leggen. Zomaar even wat speurwerk, niets wetenschappelijks hoor, maar wel onthullend genoeg om je wenkbrauwen langzaam richting haargrens te zien verdwijnen.

Code oranje. Twee woorden, één duidelijke boodschap: gevaarlijk weer. Geen nuance, geen ruimte voor interpretatie, geen “maar we kijken het nog even aan”. Het KNMI is doorgaans niet hysterisch aangelegd. Als zij code oranje afgeven, dan is dat omdat de kans op schade, overlast en gevaarlijke situaties groot is. Niet misschien. Groot. En toch bleef het stil. Vanuit Zwolle, waar district Noord wordt aangestuurd, geen actie. Geen richtlijn. Geen duidelijk signaal naar verenigingen. Want ja, er kon toch ‘gewoon’ gevoetbald worden.

Lees meer

Dit is mij in bijna negentien jaar verslaggeverschap nog nooit overkomen. Dat ik blij was dat ‘mijn’ wedstrijd was afgelast. Niet omdat ik bang ben voor een beetje kou, verslaggevers zijn geen porseleinen poppetjes, maar omdat gezond verstand eindelijk eens won van koppigheid, regeltjes en bestuurlijke borstklopperij..

Soms hoef je geen onderzoekscommissie in te stellen om te weten dat er iets fundamenteel niet klopt. Soms hoef je alleen maar de reacties onder een artikel te lezen. Dat gebeurde na mijn column van gisteren , https://www.puurvoetbalonline.nl/columns/15354-zet-kinderen-niet-in-de-kou-letterlijk-en-figuurlijk.html, op Puurvoetbalonline. En eerlijk is eerlijk: de verbazing was groot, de boosheid soms groter, maar de kern was glashelder. Dit gaat niet over zeuren. Dit gaat over gezond verstand. En dat lijkt in het jeugdvoetbal soms verder weg dan ooit.

Wat ik nu zeg meen ik oprecht. Ik ben voor mijn kleinzoon Tim oprecht blij dat ik mij er, via mijn netwerk ,mee heb bemoeid dat hij op zaterdag 24 januari met zijn team, de JO7-1 van De Heracliden, níet op het veld hoeft te staan. Niet omdat hij geen zin heeft in voetbal. Integendeel. Maar omdat gezond verstand blijkbaar steeds schaarser wordt in het jeugdvoetbal.

Dat het woord verbazen sinds de herstart van Puurvoetbalonline steeds vaker voorbij komt, verbaast mij eigenlijk steeds minder. Het is een vast onderdeel geworden rond het amateurvoetbal, vooral daar waar de belangen officieel nihil zijn, maar de emoties structureel de pan uit rijzen. De vijfde klasse is daarin een dankbaar decor. Of beter gezegd: een toneelstuk waar iedereen acteert alsof er Champions League-tickets te verdienen zijn, terwijl de uitkomst feitelijk nergens over gaat.