Een afscheid en een nieuw begin. Het klinkt zwaar. Dramatisch bijna. Maar zo voelt het niet. Wat dit wel is, is een koerswijziging. Een bewuste. Eentje die ik in 2026 met Puurvoetbalonline ga varen. Alleen. Op mijn manier. Zonder opsmuk, zonder verplichtingen en zonder rubrieken die niet brengen wat ik er ooit van hoopte.

Vijfendertig jaar. Dat is geen hobby meer, dat is een leven. Vijfendertig jaar waarin op dinsdagavond een sporthal in Bedum veranderde in iets groters dan beton, lijnen en doelen. De sporthal aan De Vlijt was geen gebouw, het was een afspraak. Een ritme. Een vast moment in de week waarop mannen, geen jongens, even alles loslieten wat er buiten die hal speelde. Werk, zorgen, ouder worden. Een uur lang zaalvoetbal. Volle bak. Zonder franje. Met zweet, tackles, gelach en verhalen die de volgende ochtend nog nagalmden.

Gianni Infantino liet een zaal vol bondsbestuurders drie uur wachten. Drie uur. Volwassen mensen, bestuurders van nationale voetbalbonden, keurig in pak, keurig op reis naar Paraguay, keurig op tijd – en vervolgens drie uur in de wachtstand. Niet omdat er een ramp was, niet omdat de wereld brandde, maar omdat de FIFA-president eerst “nog even iets voor zichzelf moest afhandelen”, dat las ik in de Voetbal International die ik als minst slechtste, tussen de auto,roddel, en hoe blijf/wordt ij gezond-bladen, tijdens het wachten op Martine ,na haar succesvolle ablatie , kocht.

Voornemens. Ze worden massaal uitgesproken zodra de champagnekurken hebben geknald en de kalender een nieuw jaartal laat zien. Meer bewegen, gezonder leven, minder dit, meer dat. Mooie woorden, vaak oprecht bedoeld, maar net zo vaak ingehaald door de realiteit van alledag. Want laten we eerlijk zijn: niemand weet hoe laat het is. Zeker niet als het leven ineens een andere afslag neemt.

 

Tijdens een van de kerstdagen stuitte ik op het artikel van ‘Modderpoel’ over Onze Club Podcast en het beste Drentse elftal aller tijden. Zo’n titel alleen al nodigt uit tot discussie, want zodra het woord aller tijden valt, weet je één ding zeker: niemand gaat het ermee eens zijn.

Trekken aan een dood paard?  Nee nooit!!!

Jammer is het wel, maar ook dat is de tijd waarin we leven. Die gedachte dringt zich steeds vaker op wanneer ik kijk naar initiatieven die met enthousiasme worden gestart, maar langzaam en geruisloos doodbloeden. Niet omdat ze slecht zijn, integendeel, maar omdat betrokkenheid en verantwoordelijkheidsgevoel steeds vaker ontbreken.

Gisteravond, op het moment dat de kerstdagen al bijna achter ons lagen en het eerste vuurwerk ook in Ezinge hoorbaar was, zond ESPN op het open kanaal opnieuw de documentaire De kerstboom van Co uit. Een verhaal over het systeem dat Co Adriaanse in het seizoen 1988-1989 introduceerde bij FC Den Haag en dat de club via promotie naar de eredivisie bracht.

In Noord-Holland weten ze het al. De jeugdteams, de trainers, de ouders, de appgroepen: iedereen weet waar hij of zij aan toe is. De indeling voor fase 3 van de jeugdcompetitie is daar al bekend. Tegen wie wordt er gespeeld, wanneer, waar. Rust. Duidelijkheid. Structuur.

Misstanden in het jeugdvoetbal, het wordt steeds gekker. Het is een conclusie die we inmiddels niet meer voorzichtig hoeven te formuleren of met nuance hoeven te omkleden. Nee, we mogen hem gerust hardop en zonder schaamte uitspreken: het jeugdvoetbal is ziek. En wie dat nog steeds wegwuift als incidenten, heeft of zijn ogen gesloten, of staat zelf te schreeuwen langs de lijn.

Wanneer je, zoals ik inmiddels al ruim zeventien seizoenen, als verslaggever langs de lijn staat, komt vroeg of laat die ene vraag voorbij. Een vraag die op het eerste gezicht simpel lijkt maar wat in werkelijkheid allesbehalve dat is: hoeveel wedstrijden heb je eigenlijk bezocht?