Op maandag 15 juni was het weer D-day in voetballand. Tenminste, zo leek het als je de vele websites en sociale media-kanalen en regionale mocht geloven. Overal verschenen berichten over spelers die vertrekken, spelers die terugkeren en spelers die een nieuwe uitdaging aangaan. Het amateurvoetbal veranderde die dag opnieuw in een enorme transfercarrousel waarin clubs trots hun nieuwe aanwinsten presenteerden als de beste aanwinsten uit de geschiedenis

“Een linkspoot moet geen strafschop nemen.” Het is een uitspraak van Johan Cruijff die jarenlang is blijven hangen in de voetbalwereld. Afgelopen zaterdag hoorde ik die opmerking opnieuw langs de lijn in Baflo, toen in het duel Rood Zwart Delden -Rood Zwart Baflo een linkspoot een strafschop naast het doel schoot. Dat soort reacties laten mooi zien hoe groot de invloed van bekende voetbalmensen kan zijn. Een uitspraak van Cruijff krijgt al snel de status van waarheid, ook wanneer daar eigenlijk weinig bewijs voor bestaat.

Er zijn in Nederland naar schatting tussen de 8.000 en 10.000 actieve Walking Footballers. Mannen en vrouwen die wekelijks met veel plezier bewegen, sociale contacten onderhouden en vooral genieten van het spelletje dat in veel gevallen hen hun hele leven al heeft vergezeld. Een prachtige ontwikkeling in een tijd waarin eenzaamheid onder ouderen toeneemt en bewegen steeds belangrijker wordt. Maar toch irriteert mij er iets

 

Soms is de setting er niet naar om ergens over te beginnen. Je zit in de bestuurskamer of staat als verslaggever langs de lijn Dat is niet het moment geschikt om een discussie te starten over contributies, regels en bonden. Maar dat betekent niet dat de vragen verdwijnen. Sterker nog, sommige vragen blijven knagen. Voor mij geldt dat zeker als het gaat over de afdracht die je als Walking Footballer betaalt. Want hoe langer ik erover nadenk, hoe onbegrijpelijker ik het vind.

Wie tegenwoordig door de competities van het seniorenvoetbal in de B-categorie scrolt, kan moeilijk om één conclusie heen: het systeem kraakt aan alle kanten. Competities worden niet uitgespeeld, wedstrijden worden doordeweeks ingehaald, teams trekken zich terug en het aantal spelers dat bereid is om een volledig seizoen te investeren in een traditionele competitie neemt zichtbaar af. Toch blijven we vasthouden aan een opzet die steeds minder aansluit bij de werkelijkheid van het moderne amateurvoetbal. Misschien is het daarom tijd voor een fundamentele koerswijziging.

 

Vier competities. Vier voorbeelden. Vier keer dezelfde conclusie: het seniorenvoetbal in de B-categorie is zichzelf opnieuw voorbijgelopen. Kijk alleen al naar de cijfers.

 

Afgelopen zondagmiddag, langs de lijn bij het reünieduel voor oud-trainer Louis Koorenhof, kwam Puurvoetbalonline ter sprake. Niet vanwege een prijs, een jubileum of een gezellig voetbalfeestje met een hapje en een drankje. Nee, het ging over iets anders. Het ging over het benoemen van zaken die volgens velen allang normaal zijn geworden, maar die in werkelijkheid helemaal niet normaal zouden moeten zijn.

 

Er zijn onderwerpen waar in het jeugdvoetbal liever niet te hardop over wordt gesproken. Dit is er zo één. Het sjoemelen met leeftijden in de onderbouw van het jeugdvoetbal.

Ik heb iets met het cijfer 13. Al zolang ik me kan herinneren voelt dat getal voor mij anders dan voor veel andere mensen. Waar de één een stap opzij zet als hij kamer 13 ziet, of liever niet op vrijdag de dertiende een belangrijke afspraak maakt, heb ik dat gevoel nooit gehad. Integendeel zelfs. Als voetballer koos ik steevast voor rugnummer 13. Niet omdat ik daarmee iets wilde bewijzen of omdat ik bewust tegen bijgeloof aanschopte. Het voelde gewoon goed. Alsof dat nummer bij me hoorde.

 

“Deze selectie was te goed om te degraderen.” Met die paar woorden meende een woordvoerder van een supportersgroep het ontslag van een trainer te kunnen verklaren. Alsof hij de technische evaluatie had geleid. Alsof hij de gesprekken met spelers had gevoerd. Alsof hij inzicht had in budgetten, blessures, interne conflicten, vormcurves en bestuurskeuzes. Maar vooral: alsof het zijn taak was. Het is een ontwikkeling die al jaren sluipend gaande is in het Nederlandse voetbal en inmiddels zorgwekkende vormen aanneemt. Supporters zijn allang niet meer alleen supporters. Ze gedragen zich steeds vaker als aandeelhouder zonder aandelen, bestuurder zonder verantwoordelijkheid en technisch directeur zonder kennis van zaken. En clubs laten het gebeuren