Kaboutertraining voor 3-jarigen: te zot voor woorden
Kaboutertraining voor 3-jarigen: te zot voor woorden
Dat het woord verbazen sinds de herstart van Puurvoetbalonline steeds vaker voorbij komt, verbaast mij eigenlijk steeds minder. Het is inmiddels een vast onderdeel geworden van het amateurvoetbal. We verbazen ons over afgelastingen, over kunstgras dat toch onbespeelbaar blijkt, over beleidsplannen waar niemand om vroeg. Ik verbaasde mij zelfs in een weekend, dit weekend, waarin de meeste voetbalteams het verloren van winterse omstandigheden. Dat zegt eigenlijk al genoeg.
Maar deze week werd ik niet verbaasd. Ik werd overreden.
Mijn telefoon liet mij weten dat ik meer schermtijd had gehad dan de week ervoor. Dat deed hij op zijn gebruikelijke belerende toon, in de hoop dat ik mij zou schamen en voortaan mijn leven beter zou inrichten. Ironisch genoeg was het precies in één van die extra minuten dat ik het bericht las waardoor ik mij in mijn koffie verslikte, bijna stikte in een cracker en het bericht drie keer opnieuw moest lezen om te controleren of ik het goed had gelezen
Een voetbalclub die op 28 februari start met kaboutertraining voor 3-jarigen.
Drie. Jaar. Oud.
Ik kon het niet geloven, maar het stond er echt. Geen satire. Geen 1-aprilgrap. Geen verdwaalde Facebookpost van iemand die te lang in de zon had gezeten. Nee hoor: “We starten met kaboutertraining voor 3-jarigen.” En dan denk ik oprecht: is er nou werkelijk niemand binnen die club die even zijn hand opsteekt en zegt: jongens, is dit niet een béétje vroeg? Iemand? Een trainer? Een bestuurslid? Een opa langs de lijn met gezond verstand?
Wanneer die vraag namelijk als opa aan mij gesteld, was het antwoord een volmondig, niet-onderhandelbaar JA geweest. Niet een beetje vroeg. Absurd vroeg. Belachelijk vroeg. Te zot voor woorden.
Ik heb met eigen ogen gezien hoe het kan gaan. Mijn kleinzoon Tim, toen vier jaar oud, begon met voetbal. Zijn start was moeizaam. Zeg maar gerust: héél moeizaam. Luisteren was lastig, begrijpen deed hij het ook nog niet, en een bal was vooral iets om achteraan te rennen zonder enig idee waarom. En dat was vier. Niet drie.
Een jaar eerder was het niet “moeizaam” geweest, maar simpelweg kansloos. En erger nog: het had er zomaar voor kunnen zorgen dat hij voetbal nooit leuk was gaan vinden. Dat hij had gedacht: dit is niks voor mij, terwijl dat onzin was. Hij was er gewoon nog niet aan toe. En dát is precies waar het misgaat.
Want laten we eerlijk zijn: dit heeft niets te maken met spelplezier, ontwikkeling of liefde voor voetbal. Dit heeft alles te maken met vroeg leden pikken. Het vastleggen van kinderen voordat ze überhaupt weten wat een club is. Een soort sportieve babybinding, maar dan zonder schaamte.
Een beetje eng? Nee. Gewoon eng.
Kinderen van drie zijn bezig met vallen, opstaan, huilen omdat hun beker de verkeerde kleur heeft en ontdekken dat ze zelf een mening hebben. Ze zijn niet bezig met positiespel, samenwerken of “het plezier van de sport”. Ze zijn bezig met kind zijn. En dat gaat al snel genoeg verloren. Het idee dat je een kind van drie “de eerste beginselen van het voetballen” moet bijbrengen, staat bij mij op hetzelfde niveau als aan Donald Trump vragen wanneer hij normaal gaat doen. Het klinkt misschien als een vraag, maar iedereen weet: dat gaat niet gebeuren.
Wat volgt hierna? Selectietrainingen voor peuters? Of zwangere moeders die alvast komen trainen? Een A- en B-groep bij de kabouters? Ouders die langs de lijn staan te roepen dat hun zoon “vrij stond”, terwijl die zoon net ontdekt heeft dat hij ook achteruit kan lopen?
We lachen erom, maar dit is exact hoe het begint.
Het amateurvoetbal is allang besmet met prestatiedrang en het idee dat elk kind de nieuwe Messi kan zijn, mits hij maar vroeg genoeg begint. En nu duwen we dat door naar een leeftijd waarop kinderen soms nog niet eens zindelijk zijn. Sorry, maar als je nog een ongelukje kunt krijgen tijdens de training, hoor je daar simpelweg niet te zijn.
Voetbal is prachtig. Juist omdat het simpel is. Een bal, een veld, plezier. Maar hoe jonger we het maken, hoe sneller we het kapot organiseren. Met hesjes, schema’s, trainers met fluitjes en ouders met ambities die hun eigen carrière nooit haalden.
Laat kinderen klimmen, rennen, rollen, vies worden. Laat ze op straat tegen een bal trappen zonder dat iemand zegt dat het “niet de bedoeling is”. Laat ze zelf ontdekken of ze voetbal leuk vinden, in plaats van het ze door de strot te duwen voordat ze überhaupt weten wat “leuk” betekent.
Een club die denkt goed bezig te zijn met kaboutertraining voor 3-jarigen, is niet innovatief. Niet vooruitstrevend. Niet kindgericht. Die is de weg volledig kwijt.
Dit is geen ontwikkeling. Dit is marketing in trainingspak.
En ja, het zal vast “laagdrempelig” zijn. En “spelenderwijs”. En “zonder verplichtingen”. Dat zeggen ze altijd. Totdat er appgroepen ontstaan, vaste tijden komen, en kinderen die geen zin hebben ineens “afgezegd” moeten worden.
Het amateurvoetbal verdient beter. Kinderen verdienen beter. En gezond verstand verdient een comeback.
Driejarigen horen niet op een trainingsveld. Ze horen in een zandbak, op een loopfiets of met een bal in de tuin ,zonder trainers, zonder doelen, zonder clublogo op hun borst. Kaboutertraining voor 3-jarigen?
Te zot voor woorden en als club moet je je kapot schamen!!!
Dat het woord verbazen sinds de herstart van Puurvoetbalonline steeds vaker voorbij komt, verbaast mij eigenlijk steeds minder. Het is inmiddels een vast onderdeel geworden van het amateurvoetbal. We verbazen ons over afgelastingen, over kunstgras dat toch onbespeelbaar blijkt, over beleidsplannen waar niemand om vroeg. Ik verbaasde mij zelfs in een weekend, dit weekend, waarin de meeste voetbalteams het verloren van winterse omstandigheden. Dat zegt eigenlijk al genoeg.
Maar deze week werd ik niet verbaasd. Ik werd overreden.
Mijn telefoon liet mij weten dat ik meer schermtijd had gehad dan de week ervoor. Dat deed hij op zijn gebruikelijke belerende toon, in de hoop dat ik mij zou schamen en voortaan mijn leven beter zou inrichten. Ironisch genoeg was het precies in één van die extra minuten dat ik het bericht las waardoor ik mij in mijn koffie verslikte, bijna stikte in een cracker en het bericht drie keer opnieuw moest lezen om te controleren of ik het goed had gelezen
Een voetbalclub die op 28 februari start met kaboutertraining voor 3-jarigen.
Drie. Jaar. Oud.
Ik kon het niet geloven, maar het stond er echt. Geen satire. Geen 1-aprilgrap. Geen verdwaalde Facebookpost van iemand die te lang in de zon had gezeten. Nee hoor: “We starten met kaboutertraining voor 3-jarigen.” En dan denk ik oprecht: is er nou werkelijk niemand binnen die club die even zijn hand opsteekt en zegt: jongens, is dit niet een béétje vroeg? Iemand? Een trainer? Een bestuurslid? Een opa langs de lijn met gezond verstand?
Wanneer die vraag namelijk als opa aan mij gesteld, was het antwoord een volmondig, niet-onderhandelbaar JA geweest. Niet een beetje vroeg. Absurd vroeg. Belachelijk vroeg. Te zot voor woorden.
Ik heb met eigen ogen gezien hoe het kan gaan. Mijn kleinzoon Tim, toen vier jaar oud, begon met voetbal. Zijn start was moeizaam. Zeg maar gerust: héél moeizaam. Luisteren was lastig, begrijpen deed hij het ook nog niet, en een bal was vooral iets om achteraan te rennen zonder enig idee waarom. En dat was vier. Niet drie.
Een jaar eerder was het niet “moeizaam” geweest, maar simpelweg kansloos. En erger nog: het had er zomaar voor kunnen zorgen dat hij voetbal nooit leuk was gaan vinden. Dat hij had gedacht: dit is niks voor mij, terwijl dat onzin was. Hij was er gewoon nog niet aan toe. En dát is precies waar het misgaat.
Want laten we eerlijk zijn: dit heeft niets te maken met spelplezier, ontwikkeling of liefde voor voetbal. Dit heeft alles te maken met vroeg leden pikken. Het vastleggen van kinderen voordat ze überhaupt weten wat een club is. Een soort sportieve babybinding, maar dan zonder schaamte.
Een beetje eng? Nee. Gewoon eng.
Kinderen van drie zijn bezig met vallen, opstaan, huilen omdat hun beker de verkeerde kleur heeft en ontdekken dat ze zelf een mening hebben. Ze zijn niet bezig met positiespel, samenwerken of “het plezier van de sport”. Ze zijn bezig met kind zijn. En dat gaat al snel genoeg verloren. Het idee dat je een kind van drie “de eerste beginselen van het voetballen” moet bijbrengen, staat bij mij op hetzelfde niveau als aan Donald Trump vragen wanneer hij normaal gaat doen. Het klinkt misschien als een vraag, maar iedereen weet: dat gaat niet gebeuren.
Wat volgt hierna? Selectietrainingen voor peuters? Of zwangere moeders die alvast komen trainen? Een A- en B-groep bij de kabouters? Ouders die langs de lijn staan te roepen dat hun zoon “vrij stond”, terwijl die zoon net ontdekt heeft dat hij ook achteruit kan lopen?
We lachen erom, maar dit is exact hoe het begint.
Het amateurvoetbal is allang besmet met prestatiedrang en het idee dat elk kind de nieuwe Messi kan zijn, mits hij maar vroeg genoeg begint. En nu duwen we dat door naar een leeftijd waarop kinderen soms nog niet eens zindelijk zijn. Sorry, maar als je nog een ongelukje kunt krijgen tijdens de training, hoor je daar simpelweg niet te zijn.
Voetbal is prachtig. Juist omdat het simpel is. Een bal, een veld, plezier. Maar hoe jonger we het maken, hoe sneller we het kapot organiseren. Met hesjes, schema’s, trainers met fluitjes en ouders met ambities die hun eigen carrière nooit haalden.
Laat kinderen klimmen, rennen, rollen, vies worden. Laat ze op straat tegen een bal trappen zonder dat iemand zegt dat het “niet de bedoeling is”. Laat ze zelf ontdekken of ze voetbal leuk vinden, in plaats van het ze door de strot te duwen voordat ze überhaupt weten wat “leuk” betekent.
Een club die denkt goed bezig te zijn met kaboutertraining voor 3-jarigen, is niet innovatief. Niet vooruitstrevend. Niet kindgericht. Die is de weg volledig kwijt.
Dit is geen ontwikkeling. Dit is marketing in trainingspak.
En ja, het zal vast “laagdrempelig” zijn. En “spelenderwijs”. En “zonder verplichtingen”. Dat zeggen ze altijd. Totdat er appgroepen ontstaan, vaste tijden komen, en kinderen die geen zin hebben ineens “afgezegd” moeten worden.
Het amateurvoetbal verdient beter. Kinderen verdienen beter. En gezond verstand verdient een comeback.
Driejarigen horen niet op een trainingsveld. Ze horen in een zandbak, op een loopfiets of met een bal in de tuin ,zonder trainers, zonder doelen, zonder clublogo op hun borst. Kaboutertraining voor 3-jarigen?
Te zot voor woorden en als club moet je je kapot schamen!!!
