Het was ergens deze week dat ik met een andere voetballiefhebber in gesprek raakte over het jeugdvoetbal. Zo’n gesprek dat begint met een kleine observatie, maar al snel uitgroeit tot een bredere vraag over hoe we het tegenwoordig eigenlijk organiseren. Het onderwerp dat op tafel kwam: trainen tijdens schoolvakanties.

Er zijn van die momenten dat je denkt: kijken we bij de KNVB eigenlijk nog wel naar wat er in de praktijk gebeurt? Of wordt beleid tegenwoordig uitsluitend gemaakt vanuit een bureaustoel in Zeist, ver weg van modderige velden, vrijwilligers die zich uit de naad werken en clubs die al decennialang hun eigen cultuur hebben opgebouwd?

Nadat ik mij zaterdag al redelijk had verbaasd over de indeling van de JO15 van SJO De Marne, besloot ik mij deze week eens verder te verdiepen in het ‘fenomeen’ fasevoetbal. Eén ding werd al snel duidelijk: ik snapte er helemaal niets van. Daarom besloot ik de hulp in te roepen van Jan ten Caat, die jarenlang in allerlei functies binnen verenigingen, maar ook bij de KNVB, heeft gewerkt.

In het weekend van 7/8 maart wordt er in onze regio een compleet programma gespeeld. Bij vier van die duels ben ik langs de lijn of telefonisch aanwezig. Van deze vier duels volgt hieronder ook weer een voorbeschouwing.

In de ‘onderste regionen’’ van het Noord-Groninger amateurvoetbal, waar de wind vrij spel heeft en de derde helft minstens zo belangrijk is als de eerste twee, is er in zaterdag 5E eindelijk duidelijkheid. En duidelijkheid, dat is in deze competitie soms zeldzamer dan een windstille middag in de polder.

De stelling waar Jan ten Caat deze week mee kwam – dat de FIFA moet verbieden dat een speler die al voor een vertegenwoordigend nationaal (jeugd)team is uitgekomen later nog voor een ander land interlands mag spelen, is er één waar je niet lichtvaardig overheen kunt stappen. Hoe langer je erover nadenkt, hoe meer lagen je ontdekt.

Iedere voetballiefhebber kent het ritueel. Na afloop van een wedstrijd, op de fiets richting huis of achter het stuur van de auto, wordt het duel nog eens rustig herbeleefd. De passes, de tackles, de duels, de doelpunten. En steevast komt die ene vraag voorbij: wie was vandaag de man van de wedstrijd? Soms is dat de spits met een schitterende goal of een beslissende assist. Soms de verdediger die alles wegkopt wat los en vast zit en zijn tegenstander tot wanhoop drijft. En heel af en toe is het een middenvelder. Zo’n speler die zich in stilte kapot werkt, nauwelijks in de statistieken terug te vinden is, maar wiens afwezigheid je onmiddellijk zou voelen. De spelers die trainers koesteren, maar die na afloop vaak onopgemerkt richting kleedkamer verdwijnen.

De tweede seizoenshelft is begonnen. De velden worden weer wat groener, de wind blijft zoals hij in maart hoort te zijn, soms nog snijdend en meedogenloos , en in de bestuurskamers wordt minstens zo stevig gevoetbald als op het gras. Want met het hervatten van de competitie begint ook een van de mooiste nevenactiviteiten van het amateurvoetbal: het verbazen. Niet het lichte soort, waarbij je glimlachend je wenkbrauw optrekt. Nee, het diepe soort. Het soort waarbij je hoofd langzaam heen en weer gaat en je mompelt: dit kan toch niet waar zijn. En toch is het elke week weer raak.