Het was deze zomer dat ik in gesprek raakte met een voorzitter van een voetbalclub en het onderwerp bondscontributie ter sprake kwam. Hij wist hoe ik dacht over het betalen voor iets waar je als Walking Footballer ongeveer evenveel voor terugkrijgt als Oekraïne op dit moment van Trumps Amerika mag verwachten. Helemaal niets

Zeester-dames pakken eerste punt

 

De voetbalvrouwen van vv Zeester uit Zoutkamp zijn van de nul af. Maandagavond 19 oktober stonden de “sterren” op sportpark West-End te Groningen tegenover de vrouwen van SV Lycurgus 3. Vooraf stond Zeester laatste en Lycurgus op de 5^e plaats. Onder leiding van scheidsrechter H. Hiensch was het Nicky Knol die Zeester op 0-1 zette. Helaas lukte het niet om dit vast te houden want nog voor het eind van de wedstrijd lukte het de thuisploeg te scoren waardoor de eindstand 1-1 werd. Wel pakte Zeester hiermee haar eerste punt en doet het de laatste plaats over aan Niekerk. Komende zaterdag gaat het naar SC Stadspark.

 

 

Iedere amateurclub levert een grensrechter die niet bij de eigen club ingezet kan worden. Het is een stelling waarmee Jan ten Caat deze week kwam.. En laat ik daarbij meteen één ding duidelijk maken: het gaat hier om een stelling van Jan, of van wie dan ook, en nadrukkelijk niet om een persoonlijke mening die als feit wordt gepresenteerd.

 

De weekenden tijdens een voetbalseizoen staan vanaf vrijdag voor mij in het teken van de wedstrijden die ik voor de kranten mag volgen. Het grootste deel van die duels behandel ik via de telefoon en mijn contacten met trainers. Toch is er ieder weekend ook een wedstrijd waarbij ik zelf de volle negentig minuten langs de lijn sta. Een wedstrijd waarbij ik de sfeer kan proeven, de emoties van dichtbij kan meemaken en met eigen ogen kan zien wat er op en rond het veld gebeurt. is mijn wedstrijd van de week.

 

Scheldende kinderen, schreeuwende ouders en een scheidsrechter die het moet ontgelden. Het amateurvoetbal lijkt soms steeds verder af te drijven van waar het ooit om begonnen is. Met deze eerste aflevering van Buiten de lijnen kijken we naar gedrag dat niet op een voetbalveld thuishoort, maar helaas steeds vaker de aandacht opeist.

 

Over een bijzondere samenwerking, gedeelde passie en een fotograaf die  meer is dan een collega. ‘Iedereen jaar denk ik, hoelang nog.’