Het was deze week dat ik geattendeerd werd op het matig gesteld is met de teams in de bovenbouw op Het Hogeland en van twee clubs, Ezinge en OKVC, in het Westerkwartier. Dat zorgde dat ik eens verder ging kijken en waar, wat de bovenbouw betreft, onderstaande tabel uit voortkwam

De stelling ‘Voetbalclubs moeten naast de frituur verplicht worden om ook gezonde snacks aan te bieden in de kantine’ kwam in Jan en Johan bespreken de voetbalwereld al even voorbij. Een stelling waar mijn gesprekspartner, Jan ten Caat, direct van aangaf dat hij het er niet mee eens was. En deze keer moet ik Jan helemaal gelijk geven. Ook ik vind het veel te ver gaan dat voetbalclubs verplicht zouden worden om gezonde snacks aan te bieden in hun kantine.

 

Vanaf zaterdag 3 oktober tot en met zondag 11 oktober is het weer zover: de Week van de Scheidsrechter. Een initiatief waarbij de KNVB negen dagen lang aandacht vraagt voor de mannen en vrouwen die iedere week met een fluit in de mond en een soms onmogelijke opdracht het voetbalveld opstappen.

Ook dit seizoen blijft de gang van zaken in de B-categorie mijn interesse houden. Ik heb alleen wel besloten om het dit seizoen anders te doen. Niet omdat ik mijn interesse in de B-categorie kwijt ben, integendeel zelfs. Maar omdat ik het interessanter vind om één competitie wat nadrukkelijker te volgen dan opnieuw meerdere competities tegelijk onder de loep te nemen. Mijn oog is daarbij gevallen op de mannencompetitie in de zesde klasse, poule O3. Op papier lijkt mij dat een mooie competitie om te volgen. Zeven ploegen uit Het Hogeland, drie uit het Westerkwartier en één ploeg uit de stad Groningen zorgen namelijk voor een competitie met een duidelijk regionaal karakter. Dat maakt het, althans op papier, tot een interessante competitie om gedurende het seizoen te volgen. Niet alleen vanwege wat er op het veld gebeurt, maar misschien nog wel meer vanwege alles wat er rondom die wedstrijden gebeurt.

Gezonde snacks, het ophemelen ban Meerdink, vlieguren en nog veel meer komt voorbij in weer een aflevering van Jan en Johan bespreken de voetbalwereld 

De weekenden in een voetbalseizoen staan, zeker vanaf vrijdag, voor mij in het teken van de wedstrijden die ik voor de kranten mag volgen. Waar de meeste duels via de telefoon en de contacten met de trainers worden behandeld, is er ook altijd een wedstrijd waarbij ik de volle negentig minuten langs de lijn sta. Een wedstrijd waar ik de sfeer mag proeven, de emoties kan zien en vooral kan ervaren wat er op het veld gebeurt. Een duel waarbij je niet alleen de uitslag, maar ook het verhaal achter de wedstrijd probeert te vangen. Dat duel is mijn wedstrijd van de week.

Vorig seizoen was het heerlijk om als opa even achterover te leunen, een glimlach niet te kunnen onderdrukken en te denken: wat is het toch mooi om dit allemaal van dichtbij mee te mogen maken. Dat gevoel had ik steeds vaker wanneer ik naar de voetbalverhalen van Morris en Tim keek of ze beluisterde. Twee voetballende kleinzoons die allebei hun eigen weg bewandelen. Ieder met hun eigen talent, karakter en manier van spelen. Wat ooit begon als een spontaan idee, het bewaren van hun voetbalmomenten ,is inmiddels uitgegroeid tot een digitaal plakboek vol herinneringen. Een plek waar doelpunten, overwinningen, teleurstellingen, mooie acties en bijzondere momenten een blijvende plaats krijgen. Niet alleen voor mij als trotse opa, maar ook voor Morris en Tim zelf. Misschien kijken ze over twintig of dertig jaar terug naar die eerste voetbaljaren en ontdekken ze dan hoeveel plezier, spanning, teleurstelling en trots er in die periode zat.

Het Walking Football-gebeuren zorgt bij mij met regelmaat voor gefronste wenkbrauwen. Niet omdat ik tegen Walking Football ben,integendeel zelfs, maar omdat er binnen deze voetbalvorm soms dingen gebeuren waarvan ik mij afvraag: waar zijn ze in vredesnaam mee bezig?