Tot vorige week vrijdag vrij rustig. Tot er een vereniging belde, die hadden veldproblemen, waardoor de wedstrijd tegen een team van ons van 12:00 naar 10:00 moest. Als eerste verbaas ik mij over dat een jeugdteam een uur in de auto moet zitten voor een 5e klasse jeugdwedstrijd, maar is er de verbazing dat er nu al velden zijn die voor problemen zorgen. Daarna kreeg ik een appje van een vereniging die een wedstrijd van zondag 15 november wou verplaatsen wegens activiteiten op de zaterdag, waardoor er voor de zondag niks geregeld kon worden. Daarnaast kreeg ik een bericht dat een team van ons te weinig spelers had, waardoor die wedstrijd van afgelopen zondag verplaatst is. Voor de tegenstander betekende dat ze sinds 11 oktober niet meer gevoetbald hebben, doordat tegenstanders steeds niet kunnen. Ze staan op 3 wedstrijden. In de 5e klasse 8 zondag staat een ploeg nog maar op 2 gespeelde wedstrijden, het kan dus erger.

 

Mijn gesprekspartner snapte er helemaal niets van. En eerlijk gezegd kon ik hem alleen maar gelijk geven. ‘Onze tegenstander heeft afgezegd. Ziekte in het team. Maar het andere team van diezelfde club komt uit in dezelfde B-categorie en speelt voor ons duel aan en ook thuis. Waarom help je elkaar dan niet gewoon even?’

 

Er zijn van die dingen in het amateurvoetbal waar je inmiddels nauwelijks nog verbaasd over zou moeten zijn. Toch lukt het de KNVB en de seniorencompetities in de B-categorie iedere keer weer om je met open mond achter je computer te krijgen. Even scrollen op www.voetbal.nl en je vraagt je serieus af of je naar een voetbalcompetitie zit te kijken of naar een ingewikkelde puzzel waarvan de stukjes door een overenthousiaste kleuter over de vloer zijn verspreid.

Zondag 5B: gelijke monniken, gelijke kappen?

Er zijn van die momenten waarop je tijdens het scrollen langs de bekende voetbalsites ineens iets tegenkomt waarvan je denkt: wacht eens even, wat gebeurt hier eigenlijk? Dat overkwam mij vanmorgen toen mijn oog viel op de stand in de zondag 5B. Een competitie waarin na acht speelronden eigenlijk al nauwelijks meer sprake lijkt te zijn van een echte titelstrijd. Niet omdat de concurrentie tekortschiet, maar omdat één ploeg de rest inmiddels op een behoorlijke achterstand heeft gezet.

 

Vandaag, 12 november. Inmiddels alweer zeven weken geleden dat bij mij voor het eerst, voorzichtig, de diagnose prostaatkanker werd gesteld. Een bericht dat aanvankelijk via de uitslag van een PET-scan naar buiten kwam en waarvan de vermoedens vorige week, na het afnemen van een biopt, verder werden bevestigd. Zeven weken waarin er veel door mijn hoofd is gegaan. Weken van onzekerheid, vragen, gesprekken en vooral het wachten op duidelijkheid over wat de toekomst zou gaan brengen.

 

Team	gespeeld	punten
Niekerk 017-1	4	12
Zuidhorn 017-3	4	9
Grootegast 017-1	3	3
HFC’15 o17-2	2	0
OKVC/Ezinge	3	0

 

De weekenden tijdens een voetbalseizoen staan vanaf vrijdag voor mij in het teken van de wedstrijden die ik voor de kranten mag volgen. Het grootste gedeelte van die duels behandel ik telefonisch, waarbij mijn contacten met trainers een belangrijke bron van informatie vormen. Toch is er ieder weekend ook een wedstrijd waarbij ik zelf de volle negentig minuten langs de lijn sta. Een wedstrijd waarbij ik de sfeer kan proeven, de emoties van dichtbij kan meemaken en met eigen ogen kan zien wat er op en rond het veld gebeurt. Dat maakt het volgen van een wedstrijd toch net even anders. Het is die wedstrijd die voor mij de titel Wedstrijd van de Week krijgt..

 

Een voetbalvereniging is zoveel meer dan een plek waar op zaterdag of zondag een balletje wordt getrapt. Het is een ontmoetingsplek, een gemeenschap en voor veel mensen een tweede thuis. Het is de plek waar kinderen hun eerste voetbalstappen zetten, waar vrijwilligers zich met hart en ziel inzetten en waar trainers en leiders iedere week opnieuw klaarstaan om spelers beter te maken. Maar een sterke vereniging ontstaat niet vanzelf. Daarvoor zijn mensen nodig die verantwoordelijkheid nemen, kennis delen en bereid zijn om in elkaar te investeren. En juist daar ligt een mooie kans voor onze voetbalverenigingen.

 

Zonder scheidsrechters geen voetbal. Een slogan waar ik het voor de volle 100 procent mee eens ben. Want laten we eerlijk zijn: zonder iemand die de leiding neemt, de regels bewaakt en probeert een wedstrijd in goede banen te leiden, wordt het op een voetbalveld al snel een georganiseerde chaos. Scheidsrechters zijn onmisbaar. Daar bestaat wat mij betreft geen enkele discussie over. Maar dat betekent niet dat iedere scheidsrechter automatisch boven iedere vorm van kritiek verheven is. En precies daar gaat het nogal eens mis.

 

Ik heb nooit onder stoelen of banken gestoken dat ik persoonlijk meer plezier beleef aan een wedstrijd in het amateurvoetbal dan aan een duel in het betaalde voetbal. Natuurlijk, ook op de grote voetbalvelden is genoeg te beleven en het niveau ligt daar ongetwijfeld een stuk hoger. Maar juist bij de amateurclubs vind je vaak de verhalen, de emoties en de kleine momenten die voetbal zo mooi maken. Het gaat mij niet alleen om de uitslag, maar ook om de mensen langs de lijn, de herkenbaarheid van de spelers en de liefde voor het voetbal. En soms ontdek je er zomaar een talent waarvan je denkt: die gaan we in de toekomst misschien nog wel vaker tegenkomen.