We zijn nog maar net begonnen aan de tweede helft van het seizoen en het circus dat B-categorie heet draait alweer op volle toeren. De piste ligt er keurig bij, de lijnen zijn getrokken, de kleedkamers open… maar de artiesten? Die zijn spoorloos.

Er zijn momenten waarop je in het amateurvoetbal denkt: dit kan toch niet serieus zijn. En dan kijk je nog eens goed naar het speelschema… en blijkt het dus wél serieus te zijn.

.

Soms kom je regels tegen die zo merkwaardig zijn dat je bijna denkt dat iemand een grap maakt. Dat gevoel kreeg ik toen ik het bericht las over het duel tussen OSM’75 en FOCUS’07, de wedstrijd waarin Wesley Sneijder zijn rentree als voetballer maakte. Niet zijn terugkeer was het opvallendste van die middag, maar een regelkwestie die uiteindelijk zorgde voor een nogal bizarre afloop.

De eerste straffen naar aanleiding van het gestaakte duel tussen Stedum en Rood Zwart Baflo zijn bekend en eerlijk is eerlijk: daar viel weinig op af te dingen. Aanvoerder Yannick van den Berg kreeg vier maanden schorsing voor het duwen van de scheidsrechter en Tim Ypey moet drie wedstrijden vanaf de zijlijn toekijken. Twee duels voor zijn directe rode kaart en nog eens één duel omdat hij in hetzelfde duel ook al twee gele kaarten had verzameld. Wie het tuchtreglement een beetje kent, wist dat dit ongeveer de uitkomst zou zijn. Dat is dus geen discussie. Dit zijn straffen uit het bekende KNVB-codeboekje: overtreding, categorie, sanctie. Afvinken en door.

Er zijn van die momenten waarop je als opa even achteroverleunt, een glimlach niet kunt onderdrukken en denkt: ja, dit is een goed idee geweest. Het vastleggen van de voetbalavonturen van mijn twee kleinzoons Morris en Tim begon ooit als een spontane ingeving. Gewoon omdat het leuk leek. Een foto hier, een kort verslagje daar, een telefoontje na afloop dat je eigenlijk niet wilt vergeten. Maar zoals dat vaak gaat met herinneringen die je niet wilt laten vervliegen, groeide die ingeving langzaam uit tot een kleine missie. Een digitaal plakboek gevuld met doelpunten, trainingen, kleedkamerpraat, teleurstellingen, overwinningen en alles wat het jeugdvoetbal zo mooi, eerlijk en puur maakt. Juist in het jeugdvoetbal zitten namelijk de verhalen die later het meest waardevol blijken. Niet de statistieken of de standen op de ranglijst, maar de kleine momenten: een eerste doelpunt, een regenachtige training waar toch gelachen wordt, of een telefoontje van een trotse of soms teleurgestelde jonge voetballer. Afgelopen zaterdag was zo’n dag waarop alles weer samenkwam.. 

Eext is er zondagmiddag niet in geslaagd om de favorietenrol waar te maken in het uitduel met hekkensluiter DSC’65. In Dalerveen eindigde een matige wedstrijd in een 1-1 gelijkspel. Daarmee namen de Drenten wel een punt mee naar huis, maar tevredenheid over het vertoonde spel was er nauwelijks.

Dinsdagavond in Eenrum. Zo’n avond waarop het amateurvoetbal precies laat zien wat het is: een mix van gezelligheid, commentaar langs de lijn, koffie in plastic bekers en spelers die na negentig minuten vooral blij zijn dat ze de volgende ochtend nog kunnen lopen.

De stelling van deze week van Jan ten Caat was er eentje die bleef hangen: “Wanneer het damesvoetbal zichzelf niet serieus neemt, hoeven anderen dat ook niet te doen.”