Vastgezette spelers. Het is zo’n term waar iedereen in het amateurvoetbal direct van begrijpt wat ermee bedoeld wordt, maar waar tegelijkertijd opvallend weinig naar gehandeld wordt. Regels zijn er genoeg, de sancties zijn helder, de communicatie is glashelder en toch gebeurt het wekelijks. Alsof het een natuurwet is geworden: zodra het seizoen richting april en mei kruipt, verdwijnen principes en verschijnen er plots “versterkingen” in elftallen waar ze niets te zoeken hebben..

‘Slechtweer-schrijver’.

Waar ik als Walking Footballer de laatste tijd steeds meer een mooiweervoetballer ben geworden, geldt voor mijn website eigenlijk precies het tegenovergestelde. Zodra de lucht grijs kleurt, de wind om het huis giert en regenbuien het buiten onaantrekkelijk maken, begint het bij mij te kriebelen. Dan is er tijd, rust en misschien ook wel de juiste sfeer om achter de laptop te kruipen om verhalen te schrijven, wedstrijden te analyseren of herinneringen op te halen. Slecht weer dwingt je als het ware naar binnen, en juist daar krijgt Puurvoetbal de ruimte om te groeien.

Het is eigenlijk absurd dat we deze discussie überhaupt nog moeten voeren. Een jeugdleidersdiploma verplicht stellen in het amateurvoetbal zou geen radicale maatregel moeten zijn, maar een logische ondergrens. Wie anno 2026 nog denkt dat “een avondje Aftrap” voldoende is om een groep kinderen te begeleiden, heeft simpelweg niet begrepen wat er tegenwoordig langs de lijn gebeurt.

De voetbalavonturen van Morris en Tim laten zich ook deze week lezen als een verhaal van scherpe contrasten. Contrast tussen winnen en verliezen, tussen spelen en stilstaan, maar vooral tussen hoe verenigingen omgaan met jeugdvoetbal. Want waar het ene team, ondanks een nederlaag ,groeit, plezier beleeft en zich ontwikkelt, staat het andere simpelweg qua wedstrijden wekenlang stil.

April was in zondag 5D zonder twijfel de maand van Eext. Een periode waarin de ploeg liet zien wat er mogelijk is wanneer inzet, vertrouwen en ritme samenkomen. In vier gespeelde duels werden drie overwinningen geboekt en eenmaal werd er gelijkgespeeld. Cijfers die er mogen zijn en die bovendien het gevoel bevestigen dat er dit seizoen misschien wel meer in had gezeten voor de formatie van trainer Herman Bats.

Gisteren, 26 april, was het exact achttien jaar geleden dat ik mijn eerste verslag voor de Ommelander Courant mocht maken. Een klein stuk over het duel tussen het toenmalige UVV’70 en Boerakker. Op dat moment had ik nooit kunnen vermoeden dat die ene wedstrijd het begin zou zijn van een lange, mooie en vooral dierbare periode als verslaggever. Sindsdien heeft 26 april voor mij een bijzondere lading gekregen. Het is niet zomaar een datum; het is een moment van reflectie, van terugkijken én vooruitkijken.

Het was zaterdag opnieuw raak. Jeugdtrainers, mensen die juist het goede voorbeeld horen te geven, gingen met elkaar op de vuist. Een beschamend tafereel dat eigenlijk geen toelichting behoeft. Iedereen is het erover eens: dit hoort niet thuis op een sportcomplex, en al helemaal niet bij een wedstrijd waar kinderen centraal staan.

In Winsum staat een echte degradatiekraker op het programma tegen GRC Groningen, dat al zeker weet dat het volgend seizoen in de tweede klasse speelt. Voor Winsum ligt dat anders: de ploeg staat twaalfde en moet vrezen voor nacompetitie of zelfs rechtstreekse degradatie. De voorsprong op nummer dertien FC Surhusterfean bedraagt slechts één punt, waardoor winnen noodzakelijk is. Met nog zware wedstrijden tegen Velocitas, Broekster Boys en LAC Frisia in het vooruitzicht, telt elk punt. Tegen het gedegradeerde GRC Groningen liggen er kansen voor de thuisploeg om lucht te creëren. De verwachting is dat Winsum de drie punten in eigen huis houdt. Prognose: 2-0 winst voor Winsum.