De laatste wedstrijd van een seizoen heeft altijd iets dubbels. Er zit opluchting in, omdat de zomer lonkt. Er zit vermoeidheid in, omdat de benen na maanden voetbal zwaar zijn geworden. Maar bovenal zit er emotie in. Zeker als het niet zomaar de laatste wedstrijd van een seizoen is, maar de laatste wedstrijd van een club zoals iedereen die jarenlang heeft gekend. In Ulrum wacht zaterdag zo’n middag. VVSV’09 speelt thuis tegen OKVC en valt het doek over een hoofdstuk dat voor velen veel meer is geweest dan alleen voetbal.

Er zijn van die momenten waarop je als opa even achteroverleunt, een glimlach niet kunt onderdrukken en denkt: wat is het toch mooi om dit allemaal van dichtbij mee te mogen maken. Dat gevoel heb ik steeds vaker wanneer ik naar Morris en Tim kijk. Twee voetballende kleinzoons die allebei hun eigen weg bewandelen, ieder met hun eigen talent, karakter en manier van spelen. En juist dat verschil maakt het zo bijzonder. Wat ooit begon als een spontaan idee, het bewaren van hun voetbalmomenten , is inmiddels uitgegroeid tot veel meer dan een verzameling foto’s en wedstrijdverslagen. Het is een digitaal plakboek geworden vol herinneringen. Kleine momenten die anders misschien zouden verdwijnen in de drukte van alledag, maar die nu een plek krijgen. Een doelpunt, een tackle, een teleurgestelde blik na een verloren wedstrijd of juist die brede glimlach na een mooie actie. Het zijn herinneringen die later goud waard blijken te zijn. En eerlijk is eerlijk: juist door alles zo bewust vast te leggen, ga je nóg beter zien wie die jongens eigenlijk zijn. Niet alleen als voetballer, maar ook als mens.

Op zondag 31 mei staat het sportcomplex van FC Lewenborg in het teken van een bijzonder duel. Die middag komt namelijk nog één keer het elftal van Noordpool in actie uit de periode waarin Louis Koorenhof trainer was van de club uit Uithuizen. Het duel wordt georganiseerd als eerbetoon aan de oud-trainer, die in juni zijn 85e verjaardag hoopt te vieren en over wie nog altijd door iedereen die met hem heeft samengewerkt met warmte en respect wordt gesproken.

Het mooie van een eigen platform is dat je tenminste nog kunt zeggen waar het op staat. Zonder gelikte perspraatjes, zonder maatschappelijk verantwoord gelul en zonder bang te hoeven zijn dat iemand van communicatie je op de schouder tikt dat het allemaal “iets genuanceerder” moet. Dus nee, dan ga ik het ook niet genuanceerd brengen.

Onze ‘podcast’ gaat deze keer o.a over , de korte broek, onzinnige playoffs, Veerman en Koeman en advertenties.

 De voetbaldames van Zeester die zaterdag 9 mei kampioen werden hebben de laatste twee competitiewedstrijden met verlies afgesloten.

 

De stelling dat een voetballer hard op de grond moet slaan om de pijn van een overtreding te verlichten, hoort wat mij betreft thuis in dezelfde categorie als allerlei andere moderne voetbalrituelen: alles voor de bühne. Het is een toneelstuk geworden dat supporters inmiddels zo vaak zien, dat velen het normaal zijn gaan vinden. Maar normaal is het eigenlijk helemaal niet.

De KNVB roept graag dat respect voor de scheidsrechter heilig is. Dat fouten erbij horen. Dat vrijwilligers beschermd moeten worden. Allemaal waar. Zonder scheidsrechters geen voetbal. Maar respect werkt twee kanten op. En juist daar schuurt het teveel.

In de omgeving waar ik woon leefde het zondagvoetbal rond de eeuwwisselling enorm. Zwaagwesteinde kon in de eerste klasse altijd rekenen op 500 toeschouwers, bij Harkema-Opeinde stonden een of twee treetjes lager altijd minstens 400 man langs de lijn, bij clubs als Bergum en Houtigehage in de vierde klasse was de ondergrens 250.

Zes duels staan er voor mij dit weekend op het programma. Bij drie ben ik langs de lijn aanwezig en bij de overige drie wordt er contact gezocht met een trainer, leider of speler.