Man van de Wedstrijd: Kjell Posthumus(ZEC): helaas een uitstervend ras
Iedereen die weleens op of langs een voetbalveld heeft gestaan, weet dat een wedstrijd op allerlei manieren beslist kan worden. Door de doelpuntenmakers, natuurlijk. Door de felle controleur op het middenveld die met onuitputtelijke energie de ene na de andere bal verovert. Door de verdediger die onvermoeibaar zijn lichaam tussen bal en tegenstander gooit. Of door een doelman die met enkele cruciale reddingen zijn ploeg met een paar geweldige saves overeind houdt. Maar zaterdag was mijn man van de wedstrijd een speler die op alle fronten een voorbeeld was voor alle andere spelers binnen de lijnen. Een speler die niet alleen met zijn voeten, maar vooral ook met zijn hoofd en zijn instelling liet zien wat het betekent om voor een ploeg te spelen .
Eigenlijk speelt mijn man van de wedstrijd op een te laag niveau. Want met zijn kwaliteiten zou Kjell Posthumus zelfs bij tweedeklassers Bedum en Winsum in de basis staan. Daar twijfel ik eigenlijk geen moment aan. Toch koos Kjell er een aantal jaren geleden voor om terug te keren naar ZEC, de club uit Zandeweer waar voor hem het voetballen begon. Een keuze die veel zegt over de persoon achter de voetballer. In de negentien jaar dat ik nu als verslaggever langs de voetbalvelden kom, ontstaat er vanzelf een denkbeeldig lijstje met spelers die je graag ziet voetballen. Niet alleen omdat ze goed kunnen voetballen, maar vooral omdat ze iets toevoegen aan een wedstrijd. Spelers waar je, om wat voor reden dan ook, van kunt genieten. Omdat ze een bepaalde klasse hebben. Omdat ze altijd blijven gaan. Omdat ze een wedstrijd kunnen lezen. Of simpelweg omdat ze op een manier spelen waarvan je denkt: zo hoort voetbal eigenlijk gespeeld te worden. Op dat lijstje van mij staat de aanvoerder van ZEC ook. En waarom dat zo is, liet Kjell zaterdag in het duel met De Fivel meer dan zien.
Allereerst was daar natuurlijk zijn belangrijke doelpunt. De 2-0 was er eentje die op een cruciaal moment viel en daarmee gaf Kjell zijn ploeg niet alleen een mooie voorsprong, maar ook het vertrouwen gaf dat nodig was om de wedstrijd naar zich toe te trekken. Maar wie alleen naar dat doelpunt kijkt, mist eigenlijk het belangrijkste verhaal van de middag. Want Kjell was zaterdag veel meer dan alleen de maker van een belangrijke treffer. Hij was de aanvoerder die op momenten dat de wedstrijd dreigde te ontsporen, zijn hoofd koel hield. Een niet onbelangrijke kwaliteit in een wedstrijd die in de tweede helft steeds meer begon te ontvlammen. Waar aan beide kanten de emoties soms hoog opliepen en ook aan de kant van de thuisploeg spelers het spoor even bijster leken te raken, bleef Kjell doen waarvoor hij op het veld stond. Voetballen. Strijden en zijn medespelers bij de les houden. Maar vooral: niet meegaan in alle commotie. Dat klinkt misschien eenvoudig, maar iedereen die zelf ooit op een voetbalveld heeft gestaan weet dat het dat niet is. Zeker niet wanneer een wedstrijd spannend wordt, wanneer duels harder worden en wanneer beslissingen van de scheidsrechter voor irritatie zorgen. Juist op die momenten zie je welke spelers hun emoties de baas blijven en welke spelers zich laten meeslepen. En Kjell behoorde zaterdag nadrukkelijk tot de eerste categorie. Hij ging voorop in de strijd om de 3-2 voorsprong vast te houden. Niet met grote woorden of overdreven gebaren, maar door het goede voorbeeld te geven. Door duels aan te gaan, door meters te maken en door zijn ploeggenoten te blijven aansporen. Precies datgene wat je van een aanvoerder mag verwachten. En misschien is dat wel de grootste kwaliteit van Kjell Posthumus. Hij hoeft zichzelf niet groter te maken dan de ploeg. Hij hoeft niet voortdurend op de voorgrond te staan. Zijn manier van voetballen zegt genoeg. Een voorbeeldige instelling is dan ook een typering die uitstekend bij deze sierlijke voetballer past. Kjell voetbalt met plezier, met overtuiging en met respect voor het spelletje. Hij heeft kwaliteiten die hem op een hoger niveau niet zouden misstaan, maar kiest er tegelijkertijd voor om zijn eigen club trouw te blijven. Dat maakt zijn verhaal misschien nog wel mooier.
Want in een tijd waarin spelers steeds gemakkelijker van club wisselen, waarin ambities en prestaties vaak zwaarder wegen dan clubliefde, is het bijzonder om een speler als Kjell Posthumus langs de lijn bezig te zien. Een voetballer die ooit bij ZEC begon, elders misschien hogere ambities had kunnen najagen, maar uiteindelijk terugkeerde naar de club waar het voor hem allemaal begon. En daar vervolgens een voorbeeldfunctie vervult. Voor de jongere spelers binnen de selectie, maar eigenlijk voor iedereen die het ZEC-shirt aantrekt. Want talent is één ding, karakter is iets anders. Een goede voetballer kan een wedstrijd beslissen met een doelpunt of een geweldige actie. Een goede aanvoerder kan daarnaast een hele ploeg beter laten functioneren. Zaterdag deed Kjell beide.
Hij maakte de belangrijke 2-0 en was daarna vooral de speler die zijn ploeg door een moeilijke fase heen loodste. Niet door zich te verliezen in de emoties, maar door juist rust uit te stralen. Op zulke momenten blijkt de waarde van een speler die misschien niet altijd de meeste aandacht opeist, maar wel ontzettend belangrijk is voor zijn team. Daarom was Kjell Posthumus voor mij zaterdag de man van de wedstrijd. Niet alleen vanwege zijn doelpunt. Niet alleen vanwege zijn voetballende kwaliteiten. Maar vooral vanwege de manier waarop hij zich gedroeg toen de wedstrijd daarom vroeg. En terwijl ik hem zaterdag bezig zag, dacht ik opnieuw: ook Kjell Posthumus is door zijn manier van voetballen en zijn voorbeeldige instelling helaas een beetje van een uitstervend ras. Een voetballer die begrijpt dat voetbal meer is dan alleen winnen. Dat een aanvoerder meer is dan iemand die de toss doet. Dat een wedstrijd soms vraagt om strijd, soms om klasse, maar vooral ook om karakter. En juist dat karakter liet Kjell Posthumus zaterdag in overvloed zien.
Misschien speelt hij inderdaad op een te laag niveau. Misschien had hij bij Bedum of Winsum niet misstaan. Maar eerlijk gezegd denk ik dat ZEC vooral blij mag zijn dat iemand met zijn kwaliteiten, ervaring en instelling juist voor Zandeweer heeft gekozen.
Want spelers als Kjell Posthumus zijn schaars.
En als je ze dan op zaterdagmiddag op een voetbalveld ziet staan, moet je daar vooral van genieten.
Eigenlijk speelt mijn man van de wedstrijd op een te laag niveau. Want met zijn kwaliteiten zou Kjell Posthumus zelfs bij tweedeklassers Bedum en Winsum in de basis staan. Daar twijfel ik eigenlijk geen moment aan. Toch koos Kjell er een aantal jaren geleden voor om terug te keren naar ZEC, de club uit Zandeweer waar voor hem het voetballen begon. Een keuze die veel zegt over de persoon achter de voetballer. In de negentien jaar dat ik nu als verslaggever langs de voetbalvelden kom, ontstaat er vanzelf een denkbeeldig lijstje met spelers die je graag ziet voetballen. Niet alleen omdat ze goed kunnen voetballen, maar vooral omdat ze iets toevoegen aan een wedstrijd. Spelers waar je, om wat voor reden dan ook, van kunt genieten. Omdat ze een bepaalde klasse hebben. Omdat ze altijd blijven gaan. Omdat ze een wedstrijd kunnen lezen. Of simpelweg omdat ze op een manier spelen waarvan je denkt: zo hoort voetbal eigenlijk gespeeld te worden. Op dat lijstje van mij staat de aanvoerder van ZEC ook. En waarom dat zo is, liet Kjell zaterdag in het duel met De Fivel meer dan zien.
Allereerst was daar natuurlijk zijn belangrijke doelpunt. De 2-0 was er eentje die op een cruciaal moment viel en daarmee gaf Kjell zijn ploeg niet alleen een mooie voorsprong, maar ook het vertrouwen gaf dat nodig was om de wedstrijd naar zich toe te trekken. Maar wie alleen naar dat doelpunt kijkt, mist eigenlijk het belangrijkste verhaal van de middag. Want Kjell was zaterdag veel meer dan alleen de maker van een belangrijke treffer. Hij was de aanvoerder die op momenten dat de wedstrijd dreigde te ontsporen, zijn hoofd koel hield. Een niet onbelangrijke kwaliteit in een wedstrijd die in de tweede helft steeds meer begon te ontvlammen. Waar aan beide kanten de emoties soms hoog opliepen en ook aan de kant van de thuisploeg spelers het spoor even bijster leken te raken, bleef Kjell doen waarvoor hij op het veld stond. Voetballen. Strijden en zijn medespelers bij de les houden. Maar vooral: niet meegaan in alle commotie. Dat klinkt misschien eenvoudig, maar iedereen die zelf ooit op een voetbalveld heeft gestaan weet dat het dat niet is. Zeker niet wanneer een wedstrijd spannend wordt, wanneer duels harder worden en wanneer beslissingen van de scheidsrechter voor irritatie zorgen. Juist op die momenten zie je welke spelers hun emoties de baas blijven en welke spelers zich laten meeslepen. En Kjell behoorde zaterdag nadrukkelijk tot de eerste categorie. Hij ging voorop in de strijd om de 3-2 voorsprong vast te houden. Niet met grote woorden of overdreven gebaren, maar door het goede voorbeeld te geven. Door duels aan te gaan, door meters te maken en door zijn ploeggenoten te blijven aansporen. Precies datgene wat je van een aanvoerder mag verwachten. En misschien is dat wel de grootste kwaliteit van Kjell Posthumus. Hij hoeft zichzelf niet groter te maken dan de ploeg. Hij hoeft niet voortdurend op de voorgrond te staan. Zijn manier van voetballen zegt genoeg. Een voorbeeldige instelling is dan ook een typering die uitstekend bij deze sierlijke voetballer past. Kjell voetbalt met plezier, met overtuiging en met respect voor het spelletje. Hij heeft kwaliteiten die hem op een hoger niveau niet zouden misstaan, maar kiest er tegelijkertijd voor om zijn eigen club trouw te blijven. Dat maakt zijn verhaal misschien nog wel mooier.
Want in een tijd waarin spelers steeds gemakkelijker van club wisselen, waarin ambities en prestaties vaak zwaarder wegen dan clubliefde, is het bijzonder om een speler als Kjell Posthumus langs de lijn bezig te zien. Een voetballer die ooit bij ZEC begon, elders misschien hogere ambities had kunnen najagen, maar uiteindelijk terugkeerde naar de club waar het voor hem allemaal begon. En daar vervolgens een voorbeeldfunctie vervult. Voor de jongere spelers binnen de selectie, maar eigenlijk voor iedereen die het ZEC-shirt aantrekt. Want talent is één ding, karakter is iets anders. Een goede voetballer kan een wedstrijd beslissen met een doelpunt of een geweldige actie. Een goede aanvoerder kan daarnaast een hele ploeg beter laten functioneren. Zaterdag deed Kjell beide.
Hij maakte de belangrijke 2-0 en was daarna vooral de speler die zijn ploeg door een moeilijke fase heen loodste. Niet door zich te verliezen in de emoties, maar door juist rust uit te stralen. Op zulke momenten blijkt de waarde van een speler die misschien niet altijd de meeste aandacht opeist, maar wel ontzettend belangrijk is voor zijn team. Daarom was Kjell Posthumus voor mij zaterdag de man van de wedstrijd. Niet alleen vanwege zijn doelpunt. Niet alleen vanwege zijn voetballende kwaliteiten. Maar vooral vanwege de manier waarop hij zich gedroeg toen de wedstrijd daarom vroeg. En terwijl ik hem zaterdag bezig zag, dacht ik opnieuw: ook Kjell Posthumus is door zijn manier van voetballen en zijn voorbeeldige instelling helaas een beetje van een uitstervend ras. Een voetballer die begrijpt dat voetbal meer is dan alleen winnen. Dat een aanvoerder meer is dan iemand die de toss doet. Dat een wedstrijd soms vraagt om strijd, soms om klasse, maar vooral ook om karakter. En juist dat karakter liet Kjell Posthumus zaterdag in overvloed zien.
Misschien speelt hij inderdaad op een te laag niveau. Misschien had hij bij Bedum of Winsum niet misstaan. Maar eerlijk gezegd denk ik dat ZEC vooral blij mag zijn dat iemand met zijn kwaliteiten, ervaring en instelling juist voor Zandeweer heeft gekozen.
Want spelers als Kjell Posthumus zijn schaars.
En als je ze dan op zaterdagmiddag op een voetbalveld ziet staan, moet je daar vooral van genieten.
