Afgelopen zondagmiddag, langs de lijn bij het reünieduel voor oud-trainer Louis Koorenhof, kwam Puurvoetbalonline ter sprake. Niet vanwege een prijs, een jubileum of een gezellig voetbalfeestje met een hapje en een drankje. Nee, het ging over iets anders. Het ging over het benoemen van zaken die volgens velen allang normaal zijn geworden, maar die in werkelijkheid helemaal niet normaal zouden moeten zijn.

 

Er zijn onderwerpen waar in het jeugdvoetbal liever niet te hardop over wordt gesproken. Dit is er zo één. Het sjoemelen met leeftijden in de onderbouw van het jeugdvoetbal.

Ik heb iets met het cijfer 13. Al zolang ik me kan herinneren voelt dat getal voor mij anders dan voor veel andere mensen. Waar de één een stap opzij zet als hij kamer 13 ziet, of liever niet op vrijdag de dertiende een belangrijke afspraak maakt, heb ik dat gevoel nooit gehad. Integendeel zelfs. Als voetballer koos ik steevast voor rugnummer 13. Niet omdat ik daarmee iets wilde bewijzen of omdat ik bewust tegen bijgeloof aanschopte. Het voelde gewoon goed. Alsof dat nummer bij me hoorde.

 

“Deze selectie was te goed om te degraderen.” Met die paar woorden meende een woordvoerder van een supportersgroep het ontslag van een trainer te kunnen verklaren. Alsof hij de technische evaluatie had geleid. Alsof hij de gesprekken met spelers had gevoerd. Alsof hij inzicht had in budgetten, blessures, interne conflicten, vormcurves en bestuurskeuzes. Maar vooral: alsof het zijn taak was. Het is een ontwikkeling die al jaren sluipend gaande is in het Nederlandse voetbal en inmiddels zorgwekkende vormen aanneemt. Supporters zijn allang niet meer alleen supporters. Ze gedragen zich steeds vaker als aandeelhouder zonder aandelen, bestuurder zonder verantwoordelijkheid en technisch directeur zonder kennis van zaken. En clubs laten het gebeuren

Dit weekend was er weer zo één. Zo’n weekend waarvan je op voorhand al weet dat er verhalen ontstaan die verder gaan dan een uitslag of een stand op de ranglijst. Een weekend waarin afscheid, weemoed, plezier en ergernis moeiteloos door elkaar liepen. Kortom, een bijzonder weekend langs de lijn.

 

Er bestaat in het voetbal een hardnekkige romantische ziekte. Clubs blijven geloven dat een grote oud-speler automatisch een goede trainer, coach of uithangbord wordt. Alsof een verleden vol slidings, doelpunten en clubliefde vanzelf leiderschap, discipline en voorbeeldgedrag oplevert. Maar een goed paard is nog geen ruiter. En een groot voetballer is nog geen goede trainer. Toch trappen veel clubs er telkens weer in.

Het amateurvoetbal kent vele gezichten. Van stampvolle sportparken op zaterdagmiddag tot koude reservevelden waar een man of twintig langs de lijn staat. Van strijd, passie en kameraadschap tot de absolute onderkant van vrijblijvendheid waar niemand zich nog ergens druk om lijkt te maken. Want hoe lang accepteren we nog dat complete competities in de B-categorie verworden zijn tot een administratief spelletje van appgroepen, afmeldingen en schriftelijke uitslagen?

Voetbal noemt zichzelf graag een familiesport. Clubs schermen ermee in commercials, in beleidsplannen en in campagnes waarin lachende kinderen hand in hand met hun helden het veld oplopen. “Samen beleven.” “Voor jong en oud.” “Veilig voetbal.” Mooie woorden. Totdat de spelers uit de tunnel komen en het stadion verandert in een oorlogsgebied van rook, knallen en explosies. Dan blijkt ineens hoe ongelooflijk hypocriet de voetbalwereld werkelijk is.

Het mooie van een eigen platform is dat je tenminste nog kunt zeggen waar het op staat. Zonder gelikte perspraatjes, zonder maatschappelijk verantwoord gelul en zonder bang te hoeven zijn dat iemand van communicatie je op de schouder tikt dat het allemaal “iets genuanceerder” moet. Dus nee, dan ga ik het ook niet genuanceerd brengen.

De KNVB roept graag dat respect voor de scheidsrechter heilig is. Dat fouten erbij horen. Dat vrijwilligers beschermd moeten worden. Allemaal waar. Zonder scheidsrechters geen voetbal. Maar respect werkt twee kanten op. En juist daar schuurt het teveel.