Afgelopen zondagmiddag, langs de lijn bij het reünieduel voor oud-trainer Louis Koorenhof, kwam Puurvoetbalonline ter sprake. Niet vanwege een prijs, een jubileum of een gezellig voetbalfeestje met een hapje en een drankje. Nee, het ging over iets anders. Het ging over het benoemen van zaken die volgens velen allang normaal zijn geworden, maar die in werkelijkheid helemaal niet normaal zouden moeten zijn.

Specifiek ging het gesprek over mijn aversie tegen ontwikkelingen die naar mijn mening niet thuishoren in het amateurvoetbal. Neem het schriftelijk afhandelen van wedstrijden. Of competities die niet eens volledig worden uitgespeeld. Hoe is het mogelijk dat we dat tegenwoordig accepteren alsof het de normaalste zaak van de wereld is? Voetbal speel je toch op een veld? Met twee teams, een scheidsrechter, een bal en negentig minuten strijd? Niet achter een bureau, niet via een formulier en zeker niet via een administratieve constructie die ergens al op een vrijdagavond wordt afgehandeld.

Vanochtend keek ik voor de zoveelste keer naar een aantal competitiestanden. Gewoon uit nieuwsgierigheid. Wat ik zag bevestigde opnieuw het gevoel dat ik al jaren heb. In de competitie van Ezinge 2 staan wedstrijden geregistreerd die niet allemaal daadwerkelijk op het veld zijn gespeeld. In een andere competitie hebben alleen SV Onderdendam en NEC Delfzijl het cijfer twintig achter hun naam staan. Betekent dat automatisch dat beide ploegen ook twintig keer daadwerkelijk binnen de lijnen hebben gestaan? Ik waag het te betwijfelen. En dat zijn nog maar twee voorbeelden uit onze eigen regio. Twee voorbeelden van wat ik zonder enige terughoudendheid "poppenkast-competities" noem.

Misschien klinkt dat hard. Misschien vinden sommige mensen dat een te scherpe kwalificatie. Maar wanneer je eerlijk bent en goed naar de werkelijkheid kijkt, kun je nauwelijks een andere conclusie trekken. Landelijk gezien is een groot deel van het seniorenvoetbal in de B-categorie verworden tot een competitievorm die steeds moeilijker serieus te nemen is.

Dat is ook een aanval op verenigingen. Maar het is geen aanval op vrijwilligers. Integendeel zelfs. Het is juist een pleidooi vóór de mensen die week in week uit hun vrije tijd opofferen om voetbal mogelijk te maken. Want wat zien zij tegenwoordig?

Wedstrijden die worden verplaatst omdat een elftal geen zin heeft. Avondduels die worden ingepland omdat dat beter uitkomt voor spelers. Competities waarin teams naar believen wel of niet op komen dagen. Vrijwilligers die hun agenda moeten aanpassen omdat de zelfbenoemde ‘vedettes’ hebben besloten dat een andere speeldatum beter uitkomt.

De vraag die ik dan stel is simpel. Wie dient hier eigenlijk wie? Vroeger was voetbal een teamsport waarbij spelers zich aanpasten aan de club. Tegenwoordig lijkt het soms alsof complete verenigingen zich moeten aanpassen aan individuele spelers. En dan hebben we het nog niet eens over ambitie. Want ook dat woord lijkt op veel plekken uit het woordenboek verdwenen.

Doelen stellen? Kampioen willen worden? Elke wedstrijd willen winnen? Alles geven voor een goed resultaat? Voor een groeiende groep lijkt dat niet meer relevant. Er wordt gevoetbald wanneer men zin heeft. Wanneer het uitkomt. Wanneer het weer goed is. Wanneer er geen verjaardagen van meerdere ‘opoes’ zijn. Wanneer er geen festival op de agenda staat. Natuurlijk, voetbal is een hobby. Niemand verdient in deze competities zijn brood met het spelletje. Maar juist omdat het een hobby is, zou je verwachten dat mensen die deelnemen ook daadwerkelijk willen deelnemen. Aan een competitie. Niet aan een vrijblijvende activiteitenkalender.

Wat mij misschien nog wel het meest verbaast, is dat er zo weinig mensen zijn die dit hardop durven te benoemen. Alsof kritiek tegenwoordig verdacht is geworden. Alsof je alleen nog maar mag praten over groei, verbinding, gezelligheid en positieve energie. Prima.

Maar soms moeten man en paard genoemd worden. En precies daar ging het zondagmiddag langs de lijn over. Over het durven benoemen van iets. Niet omdat je populair wilt zijn. Niet omdat je aandacht zoekt. Maar omdat voetbal meer verdient dan wegkijken. Dat is altijd mijn insteek met Puurvoetbalonline geweest en zal ook altijd zo blijven. Geen actieplatform. Geen prijzenfestival. Geen netwerkclub. Geen organisatie die elk weekend bezig is met verkiezingen, onderscheidingen en feestavonden. Wie daar plezier uit haalt moet dat vooral blijven doen. Daar is helemaal niets mis mee. Maar het is niet mijn wereld.

Mijn plezier zit in voetbal. In wedstrijden. In analyses. In observaties. In het vertellen wat ik zie. En soms ook in het opschrijven van zaken waar anderen liever omheen lopen. Dat betekent automatisch ook dat niet iedereen het altijd met mij eens zal zijn. Sterker nog, dat zou pas zorgelijk zijn. Want wie een mening heeft, roept weerstand op. Wie een scherpe columns schrijft, krijgt kritiek. Wie iets durft te benoemen wat niet goed gaat, wordt niet overal gewaardeerd. Dat hoort erbij. Niemand hoeft mij te vertellen dat Puurvoetbalonline niet overal en door iedereen wordt gewaardeerd. Dat weet ik zelf ook wel. Maar weet je wat? Dat interesseert me eerlijk gezegd steeds minder. Wanneer iedereen je geweldig vindt, ben je waarschijnlijk vooral bezig om niemand tegen de schenen te schoppen. Wanneer iedereen applaudisseert, stel je waarschijnlijk niet de vragen die gesteld moeten worden.

Puurvoetbalonline is nooit opgericht om applaus te verzamelen. Het is opgericht vanuit liefde voor voetbal. En liefde betekent soms ook kritisch zijn. Daarom ga ik volgend seizoen gewoon verder zoals ik altijd heb gedaan. Misschien zelfs nog iets scherper.Niet om mensen te provoceren. Niet om conflicten te zoeken. Maar omdat amateurvoetbal het verdient dat iemand af en toe de vinger op de zere plek legt. Zeker nu. Want zolang wedstrijden niet worden gespeeld maar afgehandeld, zolang competities niet volledig worden uitgespeeld en zolang vrijblijvendheid belangrijker wordt gevonden dan sportieve integriteit, blijft er genoeg te benoemen. En geloof me.

Dat zal ik blijven doen. Iedere week opnieuw. Zonder prijsuitreiking. Zonder feestavond. Gewoon met een toetsenbord, een mening en een onverminderde liefde voor het voetbal. Dat voetbal dat nog altijd op het veld gespeeld hoort te worden. Niet op papier.