KNVB Kijkt weg waardoor spelers ten onrechte geschorst worden
De KNVB roept graag dat respect voor de scheidsrechter heilig is. Dat fouten erbij horen. Dat vrijwilligers beschermd moeten worden. Allemaal waar. Zonder scheidsrechters geen voetbal. Maar respect werkt twee kanten op. En juist daar schuurt het teveel.
Want wat afgelopen weekend gebeurde bij Stedum-ZEC is niet zomaar een vergissing. Het is een ontluisterend voorbeeld van een bond die liever de werkelijkheid ontkent dan toegeeft dat een arbiter fout zat. Na afloop van het duel kreeg ZEC te horen dat een speler geschorst was vanwege twee gele kaarten. Alleen: niemand had een tweede gele kaart gezien. Geen speler. Geen trainer. Geen supporter. Niemand. Je zou denken dat zoiets nogal opvalt, want een tweede gele kaart betekent rood en dus moet een speler het veld verlaten. Maar dat gebeurde niet. Toch hield de KNVB vol dat de scheidsrechter correct had gehandeld. Zaak gesloten. Geen discussie mogelijk. Totdat iemand met het idee kwam dat Stedum videobeelden maakte.
Bij de club worden wedstrijden opgenomen en op die beelden was glashelder te zien dat de bewuste speler helemaal geen tweede gele kaart kreeg. Geen misverstand mogelijk. Geen grijs gebied. Geen interpretatie. Gewoon: géén kaart. En toch bleef aanvankelijk de houding van de bond overeind alsof de scheidsrechter onmogelijk een fout kon maken. Dat is misschien nog wel het meest kwalijke van alles.
Want natuurlijk maken scheidsrechters fouten. Iedere week. In de Eredivisie, in de Champions League en dus ook op de Groningse velden. Dat is menselijk. Niemand verwacht perfectie van arbiters. Maar doe alsjeblieft niet alsof ze onfeilbaar zijn.
Vasthouden aan “de waarneming van de scheidsrechter is leidend” begint inmiddels krankzinnige vormen aan te nemen. Zeker nu in steeds meer amateurwedstrijden beelden beschikbaar zijn die zwart op wit aantonen dat een beslissing simpelweg fout was. En dit staat niet op zichzelf.
Nog geen dag eerder hoorde ik de bizarre situatie rond Rood Zwart Baflo-Eenrum waar ook een discutabele beslissing grote gevolgen had en een speler van Eenrum onterecht geschorst is. Twee van zulke gevallen in één weekend. Dat is geen incident meer. Dat is een systeemprobleem. Hoeveel spelers worden er jaarlijks onterecht geschorst omdat niemand toevallig een camera langs de lijn heeft staan? Dat is de vraag die de KNVB zichzelf eens serieus moet stellen.
Want ZEC had geluk. Daar waren beelden. Maar bij honderden amateurwedstrijden is die luxe er niet. Daar blijft een fout gewoon staan omdat het woord van de scheidsrechter blijkbaar belangrijker is dan de feiten. Dat is een gevaarlijke ontwikkeling.
Voetbal draait om eerlijkheid en sportiviteit. Spelers krijgen wekenlang te horen dat ze verantwoordelijkheid moeten nemen. Trainers moeten zich gedragen. Supporters moeten respect tonen. Maar zodra een scheidsrechter aantoonbaar fout zit, verandert de bond ineens in een muur van bureaucratie waar geen beweging in te krijgen is.
Waarom? Waarom is het zo moeilijk om te zeggen: “We hebben het verkeerd gezien”? Dat maakt een scheidsrechter niet zwak. Integendeel zelfs. Juist het erkennen van fouten kweekt respect. Mensen accepteren best dat er missers worden gemaakt. Wat ze niet accepteren is arrogantie. En precies daar gaat het mis.
De KNVB lijkt soms meer bezig met het beschermen van het eigen systeem dan met het beschermen van de geloofwaardigheid van de competitie. Terwijl dat laatste juist prioriteit zou moeten hebben.
Want een onterechte schorsing heeft gevolgen. Een speler mist een wedstrijd. Een trainer moet schuiven. Een team wordt benadeeld. Misschien kost het punten. Misschien zelfs een periode of kampioenschap. Dat zijn geen details. En dan hebben we het nog niet eens over het gevoel van machteloosheid dat clubs eraan overhouden.
Je kunt dus met bewijs komen. Met videobeelden. Met feiten. En alsnog eerst nul op het rekest krijgen omdat een scheidsrechter zogenaamd niet kan dwalen.
Dat is absurd. Niemand vraagt om een VAR in de vijfde klasse. Niemand verlangt perfectie. Maar een bond die weigert om evidente fouten te herstellen, ondermijnt uiteindelijk zijn eigen geloofwaardigheid.
Het amateurvoetbal verdient beter. Scheidsrechters verdienen steun, absoluut. Maar steun betekent niet blind verdedigen wanneer iemand aantoonbaar fout zit. Dan moet je als bond juist ingrijpen en corrigeren.Want anders blijft de boodschap hangen dat de waarheid er niet toe doet zolang het wedstrijdformulier maar is ingevuld. En dat is misschien nog wel de slechtste boodschap die je het amateurvoetbal kunt geve
Want wat afgelopen weekend gebeurde bij Stedum-ZEC is niet zomaar een vergissing. Het is een ontluisterend voorbeeld van een bond die liever de werkelijkheid ontkent dan toegeeft dat een arbiter fout zat. Na afloop van het duel kreeg ZEC te horen dat een speler geschorst was vanwege twee gele kaarten. Alleen: niemand had een tweede gele kaart gezien. Geen speler. Geen trainer. Geen supporter. Niemand. Je zou denken dat zoiets nogal opvalt, want een tweede gele kaart betekent rood en dus moet een speler het veld verlaten. Maar dat gebeurde niet. Toch hield de KNVB vol dat de scheidsrechter correct had gehandeld. Zaak gesloten. Geen discussie mogelijk. Totdat iemand met het idee kwam dat Stedum videobeelden maakte.
Bij de club worden wedstrijden opgenomen en op die beelden was glashelder te zien dat de bewuste speler helemaal geen tweede gele kaart kreeg. Geen misverstand mogelijk. Geen grijs gebied. Geen interpretatie. Gewoon: géén kaart. En toch bleef aanvankelijk de houding van de bond overeind alsof de scheidsrechter onmogelijk een fout kon maken. Dat is misschien nog wel het meest kwalijke van alles.
Want natuurlijk maken scheidsrechters fouten. Iedere week. In de Eredivisie, in de Champions League en dus ook op de Groningse velden. Dat is menselijk. Niemand verwacht perfectie van arbiters. Maar doe alsjeblieft niet alsof ze onfeilbaar zijn.
Vasthouden aan “de waarneming van de scheidsrechter is leidend” begint inmiddels krankzinnige vormen aan te nemen. Zeker nu in steeds meer amateurwedstrijden beelden beschikbaar zijn die zwart op wit aantonen dat een beslissing simpelweg fout was. En dit staat niet op zichzelf.
Nog geen dag eerder hoorde ik de bizarre situatie rond Rood Zwart Baflo-Eenrum waar ook een discutabele beslissing grote gevolgen had en een speler van Eenrum onterecht geschorst is. Twee van zulke gevallen in één weekend. Dat is geen incident meer. Dat is een systeemprobleem. Hoeveel spelers worden er jaarlijks onterecht geschorst omdat niemand toevallig een camera langs de lijn heeft staan? Dat is de vraag die de KNVB zichzelf eens serieus moet stellen.
Want ZEC had geluk. Daar waren beelden. Maar bij honderden amateurwedstrijden is die luxe er niet. Daar blijft een fout gewoon staan omdat het woord van de scheidsrechter blijkbaar belangrijker is dan de feiten. Dat is een gevaarlijke ontwikkeling.
Voetbal draait om eerlijkheid en sportiviteit. Spelers krijgen wekenlang te horen dat ze verantwoordelijkheid moeten nemen. Trainers moeten zich gedragen. Supporters moeten respect tonen. Maar zodra een scheidsrechter aantoonbaar fout zit, verandert de bond ineens in een muur van bureaucratie waar geen beweging in te krijgen is.
Waarom? Waarom is het zo moeilijk om te zeggen: “We hebben het verkeerd gezien”? Dat maakt een scheidsrechter niet zwak. Integendeel zelfs. Juist het erkennen van fouten kweekt respect. Mensen accepteren best dat er missers worden gemaakt. Wat ze niet accepteren is arrogantie. En precies daar gaat het mis.
De KNVB lijkt soms meer bezig met het beschermen van het eigen systeem dan met het beschermen van de geloofwaardigheid van de competitie. Terwijl dat laatste juist prioriteit zou moeten hebben.
Want een onterechte schorsing heeft gevolgen. Een speler mist een wedstrijd. Een trainer moet schuiven. Een team wordt benadeeld. Misschien kost het punten. Misschien zelfs een periode of kampioenschap. Dat zijn geen details. En dan hebben we het nog niet eens over het gevoel van machteloosheid dat clubs eraan overhouden.
Je kunt dus met bewijs komen. Met videobeelden. Met feiten. En alsnog eerst nul op het rekest krijgen omdat een scheidsrechter zogenaamd niet kan dwalen.
Dat is absurd. Niemand vraagt om een VAR in de vijfde klasse. Niemand verlangt perfectie. Maar een bond die weigert om evidente fouten te herstellen, ondermijnt uiteindelijk zijn eigen geloofwaardigheid.
Het amateurvoetbal verdient beter. Scheidsrechters verdienen steun, absoluut. Maar steun betekent niet blind verdedigen wanneer iemand aantoonbaar fout zit. Dan moet je als bond juist ingrijpen en corrigeren.Want anders blijft de boodschap hangen dat de waarheid er niet toe doet zolang het wedstrijdformulier maar is ingevuld. En dat is misschien nog wel de slechtste boodschap die je het amateurvoetbal kunt geve
