Het cijfer 13 meer dan een getal
Ik heb iets met het cijfer 13. Al zolang ik me kan herinneren voelt dat getal voor mij anders dan voor veel andere mensen. Waar de één een stap opzij zet als hij kamer 13 ziet, of liever niet op vrijdag de dertiende een belangrijke afspraak maakt, heb ik dat gevoel nooit gehad. Integendeel zelfs. Als voetballer koos ik steevast voor rugnummer 13. Niet omdat ik daarmee iets wilde bewijzen of omdat ik bewust tegen bijgeloof aanschopte. Het voelde gewoon goed. Alsof dat nummer bij me hoorde.
Misschien is dat ook wel het mooie van cijfers. Ze hebben geen betekenis totdat wij er zelf betekenis aan geven. Voor sommigen staat 13 voor ongeluk. Voor mij staat het voor liefde,vertrouwen en voor thuiskomen. Vandaag precies dertien jaar geleden trouwde ik met mijn grote steun en toeverlaat, Martine.
Ook dat huwelijk heeft een klein verhaal dat perfect past bij mijn bijzondere band met het cijfer 13. Oorspronkelijk wilden we op 13 mei trouwen. Alleen viel die datum dat jaar op een maandag. Nu is er niets mis met een maandag, maar het voelde niet direct als de meest voor de hand liggende dag om elkaar officieel het jawoord te geven. Dus werden de cijfers omgedraaid. 13 mei werd 31 mei. En op die vrijdag werden we in het echt verbonden, zoals dat zo mooi heet. Achteraf bekeken had het niet beter kunnen uitpakken.
Want waar sommige mensen het cijfer 13 zien als een waarschuwing, bleek het voor mij opnieuw een cadeau. Een cadeau dat inmiddels al dertien jaar duurt. Als ik terugkijk op die jaren besef ik meer dan ooit hoeveel geluk ik heb gehad. Niet omdat alles vanzelf ging. Niet omdat het leven ons heeft gespaard. Integendeel. Samen hebben we dingen meegemaakt die je niemand toewenst. Momenten waarin de toekomst ineens onzeker werd. Momenten waarin angst dichterbij kwam dan je lief is. Momenten waarop je ontdekt wat werkelijk belangrijk is. Juist op die momenten leer je de echte waarde van een partner kennen. Ik heb het vaker gezegd en ik blijf het zeggen: zonder Martine had ik nooit kunnen doen wat ik inmiddels al ruim achttien jaar mag doen. Mijn hart volgen. Schrijven. Vertellen. Mensen ontmoeten. Verhalen delen. Leven vanuit passie. Dat klinkt misschien vanzelfsprekend, maar dat is het niet. Want achter iedere droom staat vaak iemand die ruimte geeft. Iemand die begrijpt dat je soms een avond weg bent. Dat je onderweg bent. Dat je hoofd al bezig is met het volgende verhaal terwijl de rest van de wereld gewoon doorgaat.
Iemand die niet vraagt waarom je het doet, maar die ervoor zorgt dat je het kúnt doen. Dat is een vorm van liefde waar vaak weinig woorden aan worden besteed. Maar die onbetaalbaar is. Mijn hart mogen volgen was altijd een groot cadeau. Maar dat hart heeft mij en mijn dierbaren ook twee keer laten schrikken. Twee keer stopte het ermee. Twee keer werd ik geconfronteerd met de kwetsbaarheid van het leven. En twee keer werd ik eraan herinnerd hoeveel mensen er zijn waarvoor ik wilde blijven.
Voor wie ik verder wilde. Voor wie ik nog niet klaar was. In die momenten stonden mijn dierbaren om mij heen en altijd was daar Martine.
Rustig, sterk,aanwezig. Zoals ze dat altijd is. Niet op de voorgrond. Niet schreeuwend om aandacht. Maar precies daar waar je haar nodig hebt.
Soms zeggen mensen dat helden herkenbaar zijn aan grote daden. Ik geloof dat echte helden vaak juist de mensen zijn die iedere dag opnieuw hetzelfde doen. Die blijven staan. Die blijven geloven. Die blijven steunen. Ook als het moeilijk wordt.
Misschien wel juist als het moeilijk wordt. Dat is Martine. Daarom voelt het ook onmogelijk om iets terug te geven voor alles wat zij heeft gegeven. Niet omdat ik het niet wil. Maar omdat sommige dingen simpelweg niet in cadeaus zijn uit te drukken.
Hoe betaal je geduld terug? Hoe betaal je vertrouwen terug? Hoe betaal je jarenlange steun terug? Hoe geef je iemand iets terug die jou de vrijheid heeft gegeven om jezelf te zijn? Dat lukt niet. En zeker niet als diezelfde persoon ook nog eens wars is van cadeautjes. Martine hoeft geen grote gebaren.
Geen dure verrassingen. Geen uitgebreide show. Haar geluk zit vaak in de kleine dingen. In samen zijn. In weten dat het goed is. Misschien is dat ook precies waarom ik haar zo bewonder. Omdat ze altijd heeft begrepen waar het werkelijk om draait. Niet om wat je bezit. Maar om wie je naast je hebt staan.
Ook nu liggen er nog mentale hobbels op mijn pad. Het leven is geen rechte lijn. Dat is het nooit geweest en dat zal het waarschijnlijk ook nooit worden. Er zijn dagen waarop alles vanzelf lijkt te gaan. En er zijn dagen waarop je moet zoeken naar rust. Naar vertrouwen. Naar balans.
Ook op die momenten vind ik telkens weer hetzelfde. Steun. Begrip.Geduld.Liefde. Allemaal bij dezelfde persoon. Bij mijn steun en toeverlaat. Bij Martine. En daarom voelt deze trouwdag niet alleen als een viering van dertien jaar huwelijk.
Het voelt als een viering van alles wat we samen hebben doorstaan. Van alle momenten waarop we elkaar vasthielden. Van alle keren dat we samen weer opstonden. Van alle herinneringen die niemand ons ooit meer afpakt. Vanmorgen kwam er een opmerking voorbij die me deed glimlachen. ,,De komende dertien jaar graag wat rustiger.” Ik moest lachen, maar tegelijkertijd kon ik me er volledig in vinden. Want eerlijk is eerlijk: we hebben onze portie uitdagingen inmiddels wel gehad. Een beetje meer rust zou welkom zijn. Een beetje meer genieten. Een beetje meer zorgeloosheid. Gewoon samen. En als ik ergens vertrouwen in heb, dan is het daarin. Omdat we weten wat we aan elkaar hebben. Omdat we inmiddels weten dat we samen meer aankunnen dan we ooit hadden gedacht.
Dus ja, ik heb iets met het cijfer 13. Niet vanwege een rugnummer. Niet vanwege toeval. Niet vanwege geluk of ongeluk.
Maar omdat het me herinnert aan wat echt belangrijk is. Aan liefde. Aan trouw. Aan vertrouwen. Aan een vrouw die al dertien jaar mijn echtgenote is en al veel langer mijn grootste steun. En als iemand mij vandaag vraagt wat het mooiste cadeau is dat ik ooit heb gekregen, dan hoef ik daar geen seconde over na te denken.
Dat is niet iets. Dat is iemand…...Martine. ❤️
Misschien is dat ook wel het mooie van cijfers. Ze hebben geen betekenis totdat wij er zelf betekenis aan geven. Voor sommigen staat 13 voor ongeluk. Voor mij staat het voor liefde,vertrouwen en voor thuiskomen. Vandaag precies dertien jaar geleden trouwde ik met mijn grote steun en toeverlaat, Martine.
Ook dat huwelijk heeft een klein verhaal dat perfect past bij mijn bijzondere band met het cijfer 13. Oorspronkelijk wilden we op 13 mei trouwen. Alleen viel die datum dat jaar op een maandag. Nu is er niets mis met een maandag, maar het voelde niet direct als de meest voor de hand liggende dag om elkaar officieel het jawoord te geven. Dus werden de cijfers omgedraaid. 13 mei werd 31 mei. En op die vrijdag werden we in het echt verbonden, zoals dat zo mooi heet. Achteraf bekeken had het niet beter kunnen uitpakken.
Want waar sommige mensen het cijfer 13 zien als een waarschuwing, bleek het voor mij opnieuw een cadeau. Een cadeau dat inmiddels al dertien jaar duurt. Als ik terugkijk op die jaren besef ik meer dan ooit hoeveel geluk ik heb gehad. Niet omdat alles vanzelf ging. Niet omdat het leven ons heeft gespaard. Integendeel. Samen hebben we dingen meegemaakt die je niemand toewenst. Momenten waarin de toekomst ineens onzeker werd. Momenten waarin angst dichterbij kwam dan je lief is. Momenten waarop je ontdekt wat werkelijk belangrijk is. Juist op die momenten leer je de echte waarde van een partner kennen. Ik heb het vaker gezegd en ik blijf het zeggen: zonder Martine had ik nooit kunnen doen wat ik inmiddels al ruim achttien jaar mag doen. Mijn hart volgen. Schrijven. Vertellen. Mensen ontmoeten. Verhalen delen. Leven vanuit passie. Dat klinkt misschien vanzelfsprekend, maar dat is het niet. Want achter iedere droom staat vaak iemand die ruimte geeft. Iemand die begrijpt dat je soms een avond weg bent. Dat je onderweg bent. Dat je hoofd al bezig is met het volgende verhaal terwijl de rest van de wereld gewoon doorgaat.
Iemand die niet vraagt waarom je het doet, maar die ervoor zorgt dat je het kúnt doen. Dat is een vorm van liefde waar vaak weinig woorden aan worden besteed. Maar die onbetaalbaar is. Mijn hart mogen volgen was altijd een groot cadeau. Maar dat hart heeft mij en mijn dierbaren ook twee keer laten schrikken. Twee keer stopte het ermee. Twee keer werd ik geconfronteerd met de kwetsbaarheid van het leven. En twee keer werd ik eraan herinnerd hoeveel mensen er zijn waarvoor ik wilde blijven.
Voor wie ik verder wilde. Voor wie ik nog niet klaar was. In die momenten stonden mijn dierbaren om mij heen en altijd was daar Martine.
Rustig, sterk,aanwezig. Zoals ze dat altijd is. Niet op de voorgrond. Niet schreeuwend om aandacht. Maar precies daar waar je haar nodig hebt.
Soms zeggen mensen dat helden herkenbaar zijn aan grote daden. Ik geloof dat echte helden vaak juist de mensen zijn die iedere dag opnieuw hetzelfde doen. Die blijven staan. Die blijven geloven. Die blijven steunen. Ook als het moeilijk wordt.
Misschien wel juist als het moeilijk wordt. Dat is Martine. Daarom voelt het ook onmogelijk om iets terug te geven voor alles wat zij heeft gegeven. Niet omdat ik het niet wil. Maar omdat sommige dingen simpelweg niet in cadeaus zijn uit te drukken.
Hoe betaal je geduld terug? Hoe betaal je vertrouwen terug? Hoe betaal je jarenlange steun terug? Hoe geef je iemand iets terug die jou de vrijheid heeft gegeven om jezelf te zijn? Dat lukt niet. En zeker niet als diezelfde persoon ook nog eens wars is van cadeautjes. Martine hoeft geen grote gebaren.
Geen dure verrassingen. Geen uitgebreide show. Haar geluk zit vaak in de kleine dingen. In samen zijn. In weten dat het goed is. Misschien is dat ook precies waarom ik haar zo bewonder. Omdat ze altijd heeft begrepen waar het werkelijk om draait. Niet om wat je bezit. Maar om wie je naast je hebt staan.
Ook nu liggen er nog mentale hobbels op mijn pad. Het leven is geen rechte lijn. Dat is het nooit geweest en dat zal het waarschijnlijk ook nooit worden. Er zijn dagen waarop alles vanzelf lijkt te gaan. En er zijn dagen waarop je moet zoeken naar rust. Naar vertrouwen. Naar balans.
Ook op die momenten vind ik telkens weer hetzelfde. Steun. Begrip.Geduld.Liefde. Allemaal bij dezelfde persoon. Bij mijn steun en toeverlaat. Bij Martine. En daarom voelt deze trouwdag niet alleen als een viering van dertien jaar huwelijk.
Het voelt als een viering van alles wat we samen hebben doorstaan. Van alle momenten waarop we elkaar vasthielden. Van alle keren dat we samen weer opstonden. Van alle herinneringen die niemand ons ooit meer afpakt. Vanmorgen kwam er een opmerking voorbij die me deed glimlachen. ,,De komende dertien jaar graag wat rustiger.” Ik moest lachen, maar tegelijkertijd kon ik me er volledig in vinden. Want eerlijk is eerlijk: we hebben onze portie uitdagingen inmiddels wel gehad. Een beetje meer rust zou welkom zijn. Een beetje meer genieten. Een beetje meer zorgeloosheid. Gewoon samen. En als ik ergens vertrouwen in heb, dan is het daarin. Omdat we weten wat we aan elkaar hebben. Omdat we inmiddels weten dat we samen meer aankunnen dan we ooit hadden gedacht.
Dus ja, ik heb iets met het cijfer 13. Niet vanwege een rugnummer. Niet vanwege toeval. Niet vanwege geluk of ongeluk.
Maar omdat het me herinnert aan wat echt belangrijk is. Aan liefde. Aan trouw. Aan vertrouwen. Aan een vrouw die al dertien jaar mijn echtgenote is en al veel langer mijn grootste steun. En als iemand mij vandaag vraagt wat het mooiste cadeau is dat ik ooit heb gekregen, dan hoef ik daar geen seconde over na te denken.
Dat is niet iets. Dat is iemand…...Martine. ❤️
