Het zijn, zoals men dat zo mooi zegt, de donkere dagen voor kerstmis. Dagen waarin de ochtend lang donker blijft en de avond zich al vroeg aandient. Dagen waarop je kinderen het liefste nog even onder een warm dekbed laat liggen. Maar in het amateurvoetbal lijkt men soms een andere kalender te hanteren, één waar gezond verstand en menselijkheid zijn weggestreept. Want op zaterdag 13 december worden Tim en zijn vriendjes van De Heracliden JO7,kinderen van zes en zeven jaar oud!, om 08.15 uur in Noordwolde verwacht voor een mini-toernooi dat om 08.30 uur begint. JO7. Half negen. In december. Buiten.

Gisteren, zaterdag 6 december, was weer zo’n dag. Zo’n dag waarop je,zonder dat je het plant, opnieuw geconfronteerd wordt met een ontwikkeling in het voetbal die steeds moeilijker te negeren is. Een ontwikkeling die schuurt, verbaast en ergens zelfs een beetje pijn doet. Een ontwikkeling die draait om één woord: beleving. En meer nog, het langzaam verdwijnen daarvan.

Nog twee speelronden te gaan en dan heeft ook de JO7-1 van De Heracliden winterstop. Een winterstop die, eerlijk is eerlijk, voor deze leeftijdscategorie nooit heel lang duurt. Op zaterdag 24 januari 2026 gaat namelijk alweer de derde fase van het seizoen 2025-2026 van start. De rustpauze die in andere sporten nodig wordt geacht als hersteltijd, is in het jeugdvoetbal vooral een praktisch hiaat in het drukke schema dat de KNVB jaar in, jaar uit, over de velden uitstort.

Wie meerdere competities in de B-categorie volgt, ziet het regelmatig gebeuren: discussies, irritaties en vraagtekens rond het aantal gespeelde wedstrijden van bepaalde teams. Op Puurvoetbalonline krijg ik met enige regelmaat reacties binnen. Soms instemmend, soms kritisch, en soms wijzend op situaties die op zijn minst opmerkelijk zijn. Een treffend voorbeeld daarvan speelt zich momenteel af in de reserve derde klasse 1 en de zesde klasse poule 14.

Douchen na een training of wedstrijd. Ja, natuurlijk. Althans… dat dacht ik. Maar tegenwoordig lijkt het alsof een groeiende groep spelers, hele volksstammen! , allergisch is geworden voor een straal warm water in de kleedkamer. Ze sprinten na het laatste fluitsignaal linea recta naar de auto of fiets, druipend van het zweet, modder, regen en… missen het groepsgevoel.

Wanneer je elkaar geen ruimte geeft, is zelfs het grootste huis te klein. Het is een zin die in mijn gedachten vaak langskomt, en toch heb ik hem nooit echt gevoeld. Niet omdat hij niet waar is, maar omdat het een zin is die in ons geval volledig overbodig is. Ons leven, ons huis, onze manier van samen zijn draait namelijk precies om het tegenovergestelde. Wij geven elkaar ruimte, soms bewust, vaak vanzelfsprekend, en juist daardoor voelt ons huisje aan de Peperweg in Ezinge groot genoeg voor drie omdat ook Bietsj onderdeel van ons leven is.

Het waren nog de tijden dat SV Bedum CVVB heette, dat een trainingskamp in Marbella iets was waar supporters over napraatten alsof de club zojuist de Champions League had bereikt. Een paar foto’s van palmbomen, een oefenpotje tegen een half Spaans vriendenteam, en de illusie dat je als amateurclub “professioneel bezig” was,het had iets magisch. Maar zoals dat gaat met magie: vroeg of laat wordt het normaal. En tegenwoordig hoort een trainingskamp in de winterstop bij het amateurvoetbal zoals een derde helft , het biertje en de gehaktbal dat al jaren doen.