Verbazing zonder gevolgen maar een schande is het wel!!
Dat het woord verbazen sinds de herstart van Puurvoetbalonline steeds vaker voorbij komt, verbaast mij eigenlijk steeds minder. Het is een vast onderdeel geworden rond het amateurvoetbal, vooral daar waar de belangen officieel nihil zijn, maar de emoties structureel de pan uit rijzen. De vijfde klasse is daarin een dankbaar decor. Of beter gezegd: een toneelstuk waar iedereen acteert alsof er Champions League-tickets te verdienen zijn, terwijl de uitkomst feitelijk nergens over gaat.
Neem zondag 5C. Een competitie die veel weg heeft van een geografisch zootje: wat clubs uit oost- en midden-Groningen, eentje uit de stad en een verdwaalde deelnemer uit Drenthe. Usquert is daarin een vreemde eend in de bijt, als enige zondagclub uit onze regio. Een klasse waarin degradatie niet bestaat. En toch is het juist daar dat trainers elkaar bijna naar het leven staan, assistent-scheidsrechters de regels naar eigen hand zetten en fatsoen bijna structureel wordt ingeruild voor dom en misplaatst gedrag.
Onlangs bezocht een neutrale toeschouwer een wedstrijd in diezelfde zondag 5C. Een man met wie ik regelmatig contact heb, verbonden door een gedeelde liefde voor het amateurvoetbal. Oud-trainer, licentiepunten keurig op orde, iemand die weet hoe het spel gespeeld moet worden. Enkele dagen later was hij nog steeds niet alleen verbaasd, maar vooral boos. Boos over het gedrag van twee trainers. Collega’s, notabene.
Zijn verbazing sloot naadloos aan bij wat later ook visueel werd bevestigd. Een fotoreportage van de wedstrijd dook op, met twee foto’s van de trainers. Beelden die boekdelen spraken. Druk waren ze, ja. Maar niet met de wedstrijd. Niet met coachen, begeleiden of relativeren. Nee, dit waren beelden van trainers die zichzelf belangrijker vonden dan het spel.
Laat het beestje maar bij de naam noemen: dit gedrag is lachwekkend én beschamend. Trainers die zich gedragen als ‘Slot’ en ‘Guardiola’, maar dan zonder de inhoud en kennis wat de echte Slot en Guardiola wel hebben. Mannen die langs de lijn exploderen alsof promotie naar de vierde klasse een levensveranderende gebeurtenis is, terwijl de enige echte opdracht simpel is: zorg dat je niet promoveert. Want dat is voor beide teams en trainers te hoog gegrepen.
En juist dat maakt het zo pijnlijk. In een klasse zonder degradatie zou ruimte moeten zijn voor ontwikkeling, plezier, relativering. Voor jonge spelers om te leren, oudere spelers om af te bouwen en trainers om hun vak met rust en overzicht uit te oefenen. In plaats daarvan zien we trainers die hun eigen frustraties projecteren op scheidsrechters en tegenstanders en soms zelfs op hun eigen spelers. Alsof winnen in ook zondag 5C een vorm van zelfbevestiging is geworden.
Maar de trainers waren niet de enigen die zich structureel misdroegen. De assistent-scheidsrechter,in de volksmond nog altijd de vlagger, speelt een minstens zo kwalijke rol. Het type dat al jaren bekend is op sportcomplexen. Het type dat niet vlagt wat hij ziet, maar wat hem uitkomt. Die onder het mom van “hij aan de overkant vlagt ook niet eerlijk” besluit de boel dan maar volledig te laten ontsporen.
Met alle respect: met dit type ‘patiënt’ heb ik niets. Dit zijn geen vrijwilligers die het spel helpen, dit zijn saboteurs in trainingspak of korte broek. Mensen die een wedstrijd bewust beïnvloeden en daarmee de geloofwaardigheid van het amateurvoetbal verder ondermijnen. Een vlagger die niet objectief kan zijn, hoort niet langs de lijn te staan. Punt. Sterker nog: een veldverbod zou in veel gevallen niet misstaan.
Want laten we eerlijk zijn: wat stelt een vijfde klasse zonder degradatie nu werkelijk voor? Voor misschien vier ploegen een beetje en voor de rest ? Niets. Er staat niets op het spel, behalve gekrenkte ego’s. En juist dát maakt het zo schrijnend dat mensen zich hier zó verliezen. Dat volwassen mannen langs de lijn staan te tieren, te schreeuwen en te intimideren. Dat assistent-scheidsrechters hun eigen morele kompas inruilen voor clubliefde. En dat spelers het slachtoffer worden van een circus waar zij nooit om hebben gevraagd.
Verbazing dus omdat deze spelonken niet donker hóeven te zijn. Maar zolang trainers zichzelf belangrijker blijven vinden dan het spel, en zolang assistent-scheidsrechters denken dat oneerlijkheid geoorloofd is zolang de ander het ook doet, verandert er niets. Zondag was het weer raak. In de diepste spelonken van het standaardvoetbal. Een plek waar je niet kunt degraderen, maar waar het niveau van gedrag soms tot diep in de kelder zakte. En dát, meer dan de uitslag, is de echte schande.
Neem zondag 5C. Een competitie die veel weg heeft van een geografisch zootje: wat clubs uit oost- en midden-Groningen, eentje uit de stad en een verdwaalde deelnemer uit Drenthe. Usquert is daarin een vreemde eend in de bijt, als enige zondagclub uit onze regio. Een klasse waarin degradatie niet bestaat. En toch is het juist daar dat trainers elkaar bijna naar het leven staan, assistent-scheidsrechters de regels naar eigen hand zetten en fatsoen bijna structureel wordt ingeruild voor dom en misplaatst gedrag.
Onlangs bezocht een neutrale toeschouwer een wedstrijd in diezelfde zondag 5C. Een man met wie ik regelmatig contact heb, verbonden door een gedeelde liefde voor het amateurvoetbal. Oud-trainer, licentiepunten keurig op orde, iemand die weet hoe het spel gespeeld moet worden. Enkele dagen later was hij nog steeds niet alleen verbaasd, maar vooral boos. Boos over het gedrag van twee trainers. Collega’s, notabene.
Zijn verbazing sloot naadloos aan bij wat later ook visueel werd bevestigd. Een fotoreportage van de wedstrijd dook op, met twee foto’s van de trainers. Beelden die boekdelen spraken. Druk waren ze, ja. Maar niet met de wedstrijd. Niet met coachen, begeleiden of relativeren. Nee, dit waren beelden van trainers die zichzelf belangrijker vonden dan het spel.
Laat het beestje maar bij de naam noemen: dit gedrag is lachwekkend én beschamend. Trainers die zich gedragen als ‘Slot’ en ‘Guardiola’, maar dan zonder de inhoud en kennis wat de echte Slot en Guardiola wel hebben. Mannen die langs de lijn exploderen alsof promotie naar de vierde klasse een levensveranderende gebeurtenis is, terwijl de enige echte opdracht simpel is: zorg dat je niet promoveert. Want dat is voor beide teams en trainers te hoog gegrepen.
En juist dat maakt het zo pijnlijk. In een klasse zonder degradatie zou ruimte moeten zijn voor ontwikkeling, plezier, relativering. Voor jonge spelers om te leren, oudere spelers om af te bouwen en trainers om hun vak met rust en overzicht uit te oefenen. In plaats daarvan zien we trainers die hun eigen frustraties projecteren op scheidsrechters en tegenstanders en soms zelfs op hun eigen spelers. Alsof winnen in ook zondag 5C een vorm van zelfbevestiging is geworden.
Maar de trainers waren niet de enigen die zich structureel misdroegen. De assistent-scheidsrechter,in de volksmond nog altijd de vlagger, speelt een minstens zo kwalijke rol. Het type dat al jaren bekend is op sportcomplexen. Het type dat niet vlagt wat hij ziet, maar wat hem uitkomt. Die onder het mom van “hij aan de overkant vlagt ook niet eerlijk” besluit de boel dan maar volledig te laten ontsporen.
Met alle respect: met dit type ‘patiënt’ heb ik niets. Dit zijn geen vrijwilligers die het spel helpen, dit zijn saboteurs in trainingspak of korte broek. Mensen die een wedstrijd bewust beïnvloeden en daarmee de geloofwaardigheid van het amateurvoetbal verder ondermijnen. Een vlagger die niet objectief kan zijn, hoort niet langs de lijn te staan. Punt. Sterker nog: een veldverbod zou in veel gevallen niet misstaan.
Want laten we eerlijk zijn: wat stelt een vijfde klasse zonder degradatie nu werkelijk voor? Voor misschien vier ploegen een beetje en voor de rest ? Niets. Er staat niets op het spel, behalve gekrenkte ego’s. En juist dát maakt het zo schrijnend dat mensen zich hier zó verliezen. Dat volwassen mannen langs de lijn staan te tieren, te schreeuwen en te intimideren. Dat assistent-scheidsrechters hun eigen morele kompas inruilen voor clubliefde. En dat spelers het slachtoffer worden van een circus waar zij nooit om hebben gevraagd.
Verbazing dus omdat deze spelonken niet donker hóeven te zijn. Maar zolang trainers zichzelf belangrijker blijven vinden dan het spel, en zolang assistent-scheidsrechters denken dat oneerlijkheid geoorloofd is zolang de ander het ook doet, verandert er niets. Zondag was het weer raak. In de diepste spelonken van het standaardvoetbal. Een plek waar je niet kunt degraderen, maar waar het niveau van gedrag soms tot diep in de kelder zakte. En dát, meer dan de uitslag, is de echte schande.
