PLEZIER OP PAPIER, KOU OP HET VELD
Soms hoef je geen onderzoekscommissie in te stellen om te weten dat er iets fundamenteel niet klopt. Soms hoef je alleen maar de reacties onder een artikel te lezen. Dat gebeurde na mijn column van gisteren , https://www.puurvoetbalonline.nl/columns/15354-zet-kinderen-niet-in-de-kou-letterlijk-en-figuurlijk.html, op Puurvoetbalonline. En eerlijk is eerlijk: de verbazing was groot, de boosheid soms groter, maar de kern was glashelder. Dit gaat niet over zeuren. Dit gaat over gezond verstand. En dat lijkt in het jeugdvoetbal soms verder weg dan ooit.
Voor de zekerheid ben ik maar even gaan kijken waar het volgens onze overkoepelende sportbond, de KNVB, bij de onderbouw,teams tot en met de JO10 – precies om draait. Ontwikkeling en PLEZIER, zo staat het keurig omschreven op de site. In hoofdletters zou het er eigenlijk bij moeten staan, want dat plezier lijkt in de praktijk vaak bijzaak. De realiteit? Wedstrijden laten doorgaan bij een gevoelstemperatuur van -8. Acht graden onder nul. Kinderen met verkleumde vingers, stijve spieren en ouders die zich afvragen waar ze in vredesnaam mee bezig zijn. Dat de reacties op social media niet mals waren, verbaasde dan ook niemand. “Te gek voor woorden” was nog een milde omschrijving.
Gelukkig waren vrijwel alle verenigingen in onze regio zo verstandig om een dikke streep door het programma te zetten. Clubs die durfden te denken: dit is niet in het belang van onze jeugd. Dat verdient een compliment. Maar het feit dat dit überhaupt nodig is, zegt alles. Want daar was ook die andere reactie. Eentje waarvan je veters spontaan uit je schoenen springen, je koffie zonder waarschuwing in chocolademelk verandert en je tranen gevaarlijk dicht bij je ogen komen. De opmerking was
“Als er geen afgelasting door KNVB Noord is, dan ligt de beslissing bij de organiserende vereniging.”
Lees die zin nog eens. Langzaam. En laat ’m even indalen. Want hier staat eigenlijk: wij denken niet zelf na. We wachten tot een bond zegt wat we moeten doen. En als die niets zegt, dan laten we kinderen gewoon spelen. Punt. Die ene zin laat zien dat er clubs zijn die niet vanuit hun leden denken, maar vanuit schema’s, regels en angst om “iets verkeerd te doen”. Terwijl precies dát het probleem is. Je bent geen filiaal van Zeist. Je bent een vereniging. Met kinderen. Met verantwoordelijkheid. En ja, dan lijk je ineens akelig veel op diezelfde ‘geweldige’ overkoepelende sportbond. Het programma is er, dus voetballen maar. Ongeacht omstandigheden, ongeacht logica, ongeacht plezier. Natuurlijk weet ik dat er mensen zijn die mij al jaren een ongelooflijke zeikerd richting de KNVB vinden. Prima. Die titel draag ik met trots. Want deze zeikerd heeft een eigen platform en gebruikt dat om hardop te zeggen wat te veel mensen alleen langs de lijn mompelen. Clubs lopen als makke schapen achter een bond aan die structureel moeite heeft om in het belang van haar leden te denken. En niemand die eens opstaat en zegt: tot hier en niet verder.
Nou ja, bijna niemand.
Enkele weken geleden was er wél zo’n leider. Iemand die zei: we gaan het anders doen. En kijk eens aan: De Heracliden, Corenos, SJO ’t Hogeland en Eenrum spelen met hun JO7-team vier zaalvoetbaltoernooien. Vier keer plezier. Vier keer warme hallen. Vier keer kinderen die lachend naar huis gaan. Zo moeilijk kan het dus zijn. De initiatiefnemer verdient een groot compliment. En krijgt die van mij ook!!
Daarmee kom ik bij een andere discussie die steeds vaker opduikt: een echte winterstop voor de onderbouw. Van 1 december tot minimaal 1 maart. Inclusief zaalvoetbaltoernooien, zoals vroeger. Wie daar tegen is, heeft óf nooit zelf langs de lijn gestaan bij min vijf, óf heeft een ijzeren hart. Want alles uit de kast halen om het plezier voor de jongste jeugd te garanderen, zou voor iedere bestuurder, trainer of leider het ultieme doel moeten zijn. Niet het afvinken van speelrondes.
En dan is er nog die andere bizarre planning, waar iemand op X terecht over schreef. De KNVB stopt half mei met jeugdcompetities, terwijl ze in januari en februari koste wat kost willen voetballen. Met als resultaat: een Voetbal.nl-app die geel ziet van de afgelastingen zodra het weer ook maar een beetje tegenzit.
Juist als het weer beter wordt, is de competitie voorbij.
16 mei klaar. Punt. En dan maar hopen dat de jeugdteams bevlogen begeleiders hebben, want anders verdwijnen de voetbalschoenen tot de week van 19 augustus in de kast. Drie maanden inactiviteit. Drie maanden waarin je kinderen kwijtraakt. Drie maanden waarin “ontwikkeling” en “plezier” ineens nergens meer te bekennen zijn.
Dat is niet goed. Sterker nog: het is totaal onnodig.
Op maandag 4 juli beginnen in Noord de zomervakanties. Dat betekent dat er in mei en juni minstens zes volledige voetbalweekenden beschikbaar zijn. Zes. Leg mij dan eens uit,en ik bedoel écht uitleggen, waarom de onderbouw in januari en februari de kou in wordt gestuurd, terwijl die weken in het voorjaar ongebruikt blijven.
Het antwoord is simpel en pijnlijk tegelijk: omdat het altijd zo is gegaan. Omdat schema’s heilig zijn. Omdat aanpassen moeite kost. En omdat plezier in de praktijk toch net iets minder zwaar weegt dan op papier.
Voor de zekerheid ben ik maar even gaan kijken waar het volgens onze overkoepelende sportbond, de KNVB, bij de onderbouw,teams tot en met de JO10 – precies om draait. Ontwikkeling en PLEZIER, zo staat het keurig omschreven op de site. In hoofdletters zou het er eigenlijk bij moeten staan, want dat plezier lijkt in de praktijk vaak bijzaak. De realiteit? Wedstrijden laten doorgaan bij een gevoelstemperatuur van -8. Acht graden onder nul. Kinderen met verkleumde vingers, stijve spieren en ouders die zich afvragen waar ze in vredesnaam mee bezig zijn. Dat de reacties op social media niet mals waren, verbaasde dan ook niemand. “Te gek voor woorden” was nog een milde omschrijving.
Gelukkig waren vrijwel alle verenigingen in onze regio zo verstandig om een dikke streep door het programma te zetten. Clubs die durfden te denken: dit is niet in het belang van onze jeugd. Dat verdient een compliment. Maar het feit dat dit überhaupt nodig is, zegt alles. Want daar was ook die andere reactie. Eentje waarvan je veters spontaan uit je schoenen springen, je koffie zonder waarschuwing in chocolademelk verandert en je tranen gevaarlijk dicht bij je ogen komen. De opmerking was
“Als er geen afgelasting door KNVB Noord is, dan ligt de beslissing bij de organiserende vereniging.”
Lees die zin nog eens. Langzaam. En laat ’m even indalen. Want hier staat eigenlijk: wij denken niet zelf na. We wachten tot een bond zegt wat we moeten doen. En als die niets zegt, dan laten we kinderen gewoon spelen. Punt. Die ene zin laat zien dat er clubs zijn die niet vanuit hun leden denken, maar vanuit schema’s, regels en angst om “iets verkeerd te doen”. Terwijl precies dát het probleem is. Je bent geen filiaal van Zeist. Je bent een vereniging. Met kinderen. Met verantwoordelijkheid. En ja, dan lijk je ineens akelig veel op diezelfde ‘geweldige’ overkoepelende sportbond. Het programma is er, dus voetballen maar. Ongeacht omstandigheden, ongeacht logica, ongeacht plezier. Natuurlijk weet ik dat er mensen zijn die mij al jaren een ongelooflijke zeikerd richting de KNVB vinden. Prima. Die titel draag ik met trots. Want deze zeikerd heeft een eigen platform en gebruikt dat om hardop te zeggen wat te veel mensen alleen langs de lijn mompelen. Clubs lopen als makke schapen achter een bond aan die structureel moeite heeft om in het belang van haar leden te denken. En niemand die eens opstaat en zegt: tot hier en niet verder.
Nou ja, bijna niemand.
Enkele weken geleden was er wél zo’n leider. Iemand die zei: we gaan het anders doen. En kijk eens aan: De Heracliden, Corenos, SJO ’t Hogeland en Eenrum spelen met hun JO7-team vier zaalvoetbaltoernooien. Vier keer plezier. Vier keer warme hallen. Vier keer kinderen die lachend naar huis gaan. Zo moeilijk kan het dus zijn. De initiatiefnemer verdient een groot compliment. En krijgt die van mij ook!!
Daarmee kom ik bij een andere discussie die steeds vaker opduikt: een echte winterstop voor de onderbouw. Van 1 december tot minimaal 1 maart. Inclusief zaalvoetbaltoernooien, zoals vroeger. Wie daar tegen is, heeft óf nooit zelf langs de lijn gestaan bij min vijf, óf heeft een ijzeren hart. Want alles uit de kast halen om het plezier voor de jongste jeugd te garanderen, zou voor iedere bestuurder, trainer of leider het ultieme doel moeten zijn. Niet het afvinken van speelrondes.
En dan is er nog die andere bizarre planning, waar iemand op X terecht over schreef. De KNVB stopt half mei met jeugdcompetities, terwijl ze in januari en februari koste wat kost willen voetballen. Met als resultaat: een Voetbal.nl-app die geel ziet van de afgelastingen zodra het weer ook maar een beetje tegenzit.
Juist als het weer beter wordt, is de competitie voorbij.
16 mei klaar. Punt. En dan maar hopen dat de jeugdteams bevlogen begeleiders hebben, want anders verdwijnen de voetbalschoenen tot de week van 19 augustus in de kast. Drie maanden inactiviteit. Drie maanden waarin je kinderen kwijtraakt. Drie maanden waarin “ontwikkeling” en “plezier” ineens nergens meer te bekennen zijn.
Dat is niet goed. Sterker nog: het is totaal onnodig.
Op maandag 4 juli beginnen in Noord de zomervakanties. Dat betekent dat er in mei en juni minstens zes volledige voetbalweekenden beschikbaar zijn. Zes. Leg mij dan eens uit,en ik bedoel écht uitleggen, waarom de onderbouw in januari en februari de kou in wordt gestuurd, terwijl die weken in het voorjaar ongebruikt blijven.
Het antwoord is simpel en pijnlijk tegelijk: omdat het altijd zo is gegaan. Omdat schema’s heilig zijn. Omdat aanpassen moeite kost. En omdat plezier in de praktijk toch net iets minder zwaar weegt dan op papier.
