Voetbal is emotie. Dat zeggen we al jaren. En het is ook zo. We juichen, we vloeken, we mopperen op de scheidsrechter, we vinden de trainer een tactisch wonder of juist een complete prutser. Op zaterdag en zondag lopen de emoties soms net zo hoog op langs een amateurveld als op zondagmiddag in een vol stadion. Maar soms kom je iemand tegen die je weer even laat beseffen dat er grenzen zijn aan wat we normaal zijn gaan vinden. Afgelopen zaterdag was zo'n moment.

Het was september 1988 toen ik mij mocht melden voor het toelatingsexamen voor de cursus Jeugdvoetbaltrainer. Dat examen bestond uit twee onderdelen: een theoretisch gedeelte met vragen over de spelregels, trainingsleer en coaching, en een praktijkgedeelte waarin je moest laten zien dat je zelf over voldoende technische vaardigheden beschikte. Tegenwoordig klinkt dat misschien vanzelfsprekend, maar destijds was het een duidelijke boodschap van de KNVB: wie jeugdspelers wil opleiden, moet zelf ook weten waar hij over praat en de basis van het spel beheersen.

De KNVB presenteerde trots de nieuwste tuchtcijfers. Afgelopen seizoen werden 1.193 zware tuchtzaken behandeld. Dat zijn er 35 meer dan een jaar eerder en 113 meer dan twee seizoenen geleden. Maar, zo luidt de geruststellende conclusie, relatief gezien zijn de problemen niet toegenomen. Er werden immers ook meer wedstrijden gespeeld. Op papier klinkt dat logisch. In de praktijk is het complete onzin.

 

Jaren geleden zei iemand tegen mij: "Als je in Groningen woont, hoor je voor FC Groningen te zijn." Het werd uitgesproken alsof het een natuurwet was. Zoals regen nat is en de Wadden eb en vloed kennen. Ik vond het toen al een merkwaardige opmerking. Nu vind ik haar ronduit lachwekkend.

 

Er zijn van die momenten waarop je denkt: de wereld staat op sommige plaatsen letterlijk in brand, oorlogen, politieke chaos, stijgende prijzen, klimaatproblemen… en waar maken wij ons in Nederland druk om? De aanloop bij een strafschop.

 

Op 1 juli verdwijnt alles weer van Voetbal.nl. De standen. De uitslagen. De programma's. Alsof het seizoen nooit heeft bestaan. Alsof al die zaterdagen en zondagen worden uitgewist met één druk op de knop. Maar wat niet verdwijnt, zijn de herinneringen. En helaas ook de ergernis.

 

Sommige boeken in mijn kast en op de vliering vertellen hetzelfde verhaal. Niet over tactiek, niet over prachtige doelpunten en niet over de romantiek van het voetbal. Ze vertellen het verhaal van een voetbalwereld die jaar na jaar verder is afgedreven van de sport waar miljoenen mensen verliefd op werden. Voetbal zou moeten draaien om passie, saamhorigheid en eerlijkheid. Maar steeds vaker draait het om macht, geld en politieke spelletjes.

 

Het seizoen 2025-2026 zit erop. De kampioenen zijn bekend, de degradanten ook. De laatste fluitsignalen hebben geklonken, de kantines lopen langzaam leeg en de meeste clubs richten hun blik alweer op het volgende seizoen.

 

Ik dacht werkelijk dat ik alles inmiddels wel had gezien. Mis. Na het lezen van het verhaal van Willem Jan Rispens, teamleider én speler van Rood Zwart Baflo, en na een gesprek met een wedstrijdsecretaris die ik al jaren ken, kwam ik tot een pijnlijke conclusie. Ik heb de ellende in de B-categorie al die tijd nog onderschat. Ja, onderschat. En dat zegt wat.

Het begon zoals zoveel goede ideeën beginnen. Met enthousiasme. Met mensen die dachten: dit gaan we anders doen. Geen eindeloze reisafstanden meer, geen wedstrijden tegen jonge honden van twintig die nog twee keer per week willen trainen, maar een competitie voor voetballers die vooral nog plezier willen beleven aan het spel. Acht teams uit onze regio. Acht ploegen vol routiniers. Spelers die hun lichaam beter kennen dan hun trainer en die inmiddels weten dat een derde helft soms zwaarder weegt dan de eerste twee.