Er zijn van die momenten dat ik mezelf even toespreek. “Het is weer zover,” zeg ik dan, half glimlachend, half zuchtend. “Er moet weer een beetje orde in de chaos komen.”
En met chaos bedoel ik niet de garage, de schuur of mijn kledingkast – nee, ik heb het over mijn voetbalboekenkast. Mijn heiligdom. Mijn museum van papier en herinnering.. 

Ze zeggen vaak: keepers zijn een beetje gek.
En eerlijk? Misschien is dat ook wel zo.

Ze laten zich afbeulen door hun keeperstrainer, duiken als varkens in de modder, en als er ergens in het veld drie passes fout gaan, komt de hoon tóch bij hen terecht, omdat één schot door de handen glipt of een bal nét onder de arm door rolt. De spits mist vijf open kansen, en het heet ‘pech’. De keeper laat er één door, en het is meteen ‘blunder’. Dat is de ondankbare realiteit van het vak. En toch, toch zijn keepers de eersten die weer opstaan. De eersten die zichzelf uit de klei trekken, modder van het gezicht vegen, en zeggen: “Nog een keer.”

Nergens voor spelen. Het klinkt als een vloek voor elke sportman, maar misschien nog wel meer voor een trainer. Want wat moet je als oefenmeester in de vijfde klasse wanneer het seizoen in november eigenlijk al in een waas van middelmaat lijkt te verdwijnen? Wanneer de spanning uit de competitie is en je team elke zondag of zaterdag alleen nog speelt “voor de eer”? Bestaat die eer eigenlijk nog?

Sinds ik mij weer wat intensiever met Puurvoetbalonline bezighoud, is het scrollen langs clubsites, uitslagenpagina’s en voetbalapps een vast onderdeel van mijn dagelijkse ritueel geworden. Het is een routine die ik met plezier uitvoer. Even kijken wat de uitslagen zijn, hoe de standen zich ontwikkelen, wie de doelpuntenmakers waren. Voor velen misschien een bijzaak, maar voor wie het amateurvoetbal een warm hart toedraagt, is het een heerlijke gewoonte.

De titel van het televisieprogramma “Dit was het weekend” zou zomaar boven mijn eigen belevenissen kunnen staan. Niet over het betaalde voetbal, waar VAR-drama’s en overdreven theater de boventoon voeren, maar over het echte voetbal. Het voetbal van natte velden, koude dug-outs, koffie, en spelers die oprecht blij zijn met een zak snoep of een rollade bij de verloting. Het voetbal van mensen. Van amateurvoetbal.

Beetje scrollen en ja hoor, daar is het weer: gekkigheid. Een poule van twaalf teams, en wat denk je? Vandaag 1 november worden er vier wedstrijden gespeeld Vier ploegen van in totaal minimaal 52 spelers, een basiself+  twee wissels, en vier vlaggers/leiders die denken  dat de buitenspelregel iets met windrichting te maken heeft.kunnen op deze zaterdag gewoon wat anders doen. Boodschappen, kinderfeestje, citytrip met de schoonfamilie. Kan allemaal, want er is geen wedstrijd.

Het amateurvoetbalbekertoernooi, ooit bedoeld als feest van de underdog, is verworden tot een bureaucratisch gedrocht. Een competitie van willekeur, commerciële belangen en kromme regels. Wat ooit een kans was voor de kleinere clubs om te dromen van een stunt, is nu vooral een kwestie van geluk bij de loting en de vraag of je toevallig wél of géén lampen hebt boven je hoofdveld.

Ik ben een Walking Footballer. En ik ben boos. Niet een beetje chagrijnig, nee, echt boos Want wat ooit begon als een heerlijke manier om op latere leeftijd nog een balletje te trappen, dreigt te veranderen in een karikatuur van zichzelf. En de KNVB? Die staat erbij, kijkt ernaar, en roept enthousiast: “We gaan het Engels aanpakken!” Nou, als dat waar is, dan stop ik. Dan hang ik mijn schoenen voorgoed aan de wilgen.

Het amateurvoetbal ,de trots van de dorpen, het cement van de gemeenschap, het toneel van kameraadschap, modder, gehaktballen en derde helften. Althans, dat is het romantische beeld dat we elkaar nog steeds graag voorschotelen. Maar wie even onder de motorkap kijkt, ziet iets anders: rot, verrot, en nog dieper verrot.

Er is tegenwoordig geen ontkomen meer aan: wie zichzelf een beetje serieus neemt in de mediawereld, heeft een podcast. De buurman met een microfoon in z’n schuur, de verslaggever die eindelijk zijn stem mag laten horen nadat hij dertig jaar lang alleen stukjes mocht tikken, en de ex-voetballer die ooit drie keer in de basis stond bij FC Groningen allemaal hebben ze een podcast. En allemaal denken ze dat ze iets te melden hebben.