Dit is mij in bijna negentien jaar verslaggeverschap nog nooit overkomen. Dat ik blij was dat ‘mijn’ wedstrijd was afgelast. Niet omdat ik bang ben voor een beetje kou, verslaggevers zijn geen porseleinen poppetjes, maar omdat gezond verstand eindelijk eens won van koppigheid, regeltjes en bestuurlijke borstklopperij..

Soms hoef je geen onderzoekscommissie in te stellen om te weten dat er iets fundamenteel niet klopt. Soms hoef je alleen maar de reacties onder een artikel te lezen. Dat gebeurde na mijn column van gisteren , https://www.puurvoetbalonline.nl/columns/15354-zet-kinderen-niet-in-de-kou-letterlijk-en-figuurlijk.html, op Puurvoetbalonline. En eerlijk is eerlijk: de verbazing was groot, de boosheid soms groter, maar de kern was glashelder. Dit gaat niet over zeuren. Dit gaat over gezond verstand. En dat lijkt in het jeugdvoetbal soms verder weg dan ooit.

Wat ik nu zeg meen ik oprecht. Ik ben voor mijn kleinzoon Tim oprecht blij dat ik mij er, via mijn netwerk ,mee heb bemoeid dat hij op zaterdag 24 januari met zijn team, de JO7-1 van De Heracliden, níet op het veld hoeft te staan. Niet omdat hij geen zin heeft in voetbal. Integendeel. Maar omdat gezond verstand blijkbaar steeds schaarser wordt in het jeugdvoetbal.

Dat het woord verbazen sinds de herstart van Puurvoetbalonline steeds vaker voorbij komt, verbaast mij eigenlijk steeds minder. Het is een vast onderdeel geworden rond het amateurvoetbal, vooral daar waar de belangen officieel nihil zijn, maar de emoties structureel de pan uit rijzen. De vijfde klasse is daarin een dankbaar decor. Of beter gezegd: een toneelstuk waar iedereen acteert alsof er Champions League-tickets te verdienen zijn, terwijl de uitkomst feitelijk nergens over gaat.

De trainerscarrousel in het verspreidingsgebied van de Ommelander Courant is bijna tot stilstand gekomen. Nieuwe namen zijn gepresenteerd, contracten zijn verlengd en ambities uitgesproken. Alleen vanuit Noordwolde en drie verenigingen in de voormalige gemeente De Marne is het nog stil. 

Het voetbalseizoen is weer begonnen en daarmee ook een van de mooiste nevenactiviteiten van het amateurvoetbal: het verbazen. Niet het gezonde soort verbazing, maar die diepe, vermoeiende verbazing waarbij je hoofd langzaam schudt en je denkt: dit kan toch niet waar zijn. En toch is het dat elke week weer.

Een beetje een chargerend artikel over een onderwerp, hoe zou het met de fitheid van vooral de scheidsrechters in de lagere regionen van het amateurvoetbal zijn.