Er zijn van die dingen waar je niet over zwijgt. Omdat ze te mooi zijn om te laten liggen, of omdat je er simpelweg te veel van houdt om je mond te houden. Voor mij is dat het amateurvoetbal. De liefde voor het amateurvoetbal wint het altijd van het mijn mond houden ,altijd. Ik mocht er zelf in lopen, vroeger. Eerst als voetballer, later als trainer, leider, en een enkele keer – tegen beter weten in – als scheidsrechter. Tegenwoordig loop ik er nog steeds rond, met een notitieblok, als verslaggever. En eerlijk is eerlijk: ook gewoon als opa, langs de lijn of op afstand achter de laptop, zoekend naar uitslagen en foto’s van de kleinzonen die inmiddels zelf het veld op rennen.

 

Ook dit seizoen mocht ik weer meewerken aan de voetbalbijlages voor drie verschillende kranten. Dertig bijdrages zijn het uiteindelijk geworden, en opvallend vaak kwam daarin één onderwerp terug: de beleving van de jeugd. Een thema dat de laatste jaren steeds vaker ter sprake komt, en terecht. Want wie langs de lijn staat of in een kleedkamer rondloopt, weet: de manier waarop jonge voetballers hun sport beleven, is simpelweg niet meer wat het ooit was.

 

Er zijn van die artikelen die je even laten slikken. Niet omdat ze zo goed geschreven zijn, maar omdat ze iets blootleggen waarvan je eigenlijk al wist dat het misging. Zo’n stukje in de krant dat je midden in de ochtendkoffie ineens recht in je voetbalhart raakt. Een artikel over het groeiende tekort aan vrijwilligers bij sportverenigingen.

Erik Meijer, oud-speler van PSV, Bayer Leverkusen en Liverpool, liet onlangs zijn licht schijnen op de hedendaagse voetbalcultuur, en zijn kritiek was scherp. Volgens hem worden jonge spelers tegenwoordig té veel beschermd. Data, overbezorgde ouders en een overvloed aan regeltjes bepalen wat ze wel en niet mogen doen, terwijl er tegelijkertijd constant wordt geklaagd over het aantal wedstrijden. Zijn woorden snijden diep: “Verwende rotjongens zijn het geworden. Dat is niet de schuld van de kinderen, maar van de ouders.” En eerlijk gezegd, daar zit een kern van waarheid in.

Het is een aantal dagen geleden dat ik onderstaand artikel op Facebook voorbij zag komen. Een artikel waar ik zo voor 100% mee eens ben dat ik aan de auteur, Rene Ribberink, vroeg of ik het artikel op Puurvoetbalonline mocht plaatsen. Rene gaf zijn toestemming en daarom hier het artikel van Rene Ribberink alias ‘’Rib’

Ik geef het eerlijk toe: ik ben er zo eentje die altijd op zoek is. Altijd nieuwsgierig, maar niet op een vervelende, opdringerige manier. Nee, meer vanuit oprechte interesse. Of ik nu op mijn telefoon scroll of achter mijn laptop zit, ik zoek verhalen. Verhalen over mensen in het amateurvoetbal, over spelers, trainers, bestuursleden, vrijwilligers, of soms iemand uit een andere sport waar ik in de afgelopen zeventien jaar mee in aanraking ben gekomen. Niet omdat ik alles wil weten, maar omdat ik wil begrijpen. Omdat achter elk gezicht op het sportveld, elke naam op een opstellingsformulier, een mens schuilgaat. En die mens, met zijn of haar verhaal, maakt het amateurvoetbal of een andere sport zo bijzonder.

De dag na Malta – Nederland ging het, zoals te verwachten, overal over dat duel. In kantines, sportcafés en natuurlijk op sociale media. Een duel dat, zo viel overal te beluisteren, “bijna te slecht was om naar te kijken.” Alsof dat nieuws was. De ene helft van het land klaagde over de instelling, de andere helft over het systeem, en de rest vroeg zich af waarom ze überhaupt hadden gekeken.
Ik maakte op sociale media de opmerking: “Ik heb mij totaal niet geïrriteerd aan het spel van Oranje en de rompslomp eromheen. Het boek 125 verhalen over Ajax was een meer dan prima alternatief.”
Een opmerking die ik oprecht meende ,en die vanzelfsprekend de nodige reacties opleverde. Want kritiek op Oranje, of erger nog: onverschilligheid ten opzichte van Oranje, dat mag in Nederland niet. Daar moet je iets van vinden. Liefst iets met veel uitroeptekens en hoofdletters.

Sinds ik www.puurvoetbalonline.nl, alweer een tweetal maanden geleden ,weer wat serieuzer heb opgestart, is er iets moois gebeurd. De website leeft weer. De berichten worden gelezen, er wordt gereageerd, er wordt over gesproken, mensen sturen mailtjes of appjes met tips, suggesties of gewoon een mening over wat er in het amateurvoetbal gebeurt. En dat is precies wat ik bij de van mijn eigen voetbalplatform wilde bereiken: een platform waar het amateurvoetbal leeft, besproken wordt, en waar de liefde voor het spelletje nog voelbaar is..

Wanneer je op de websites en sociale media de verslagen leest van wedstrijden in het amateurvoetbal, valt het je steeds weer op: de verbazing. Verbazing over wat er allemaal geroepen wordt ,over de speelwijze van een ploeg, over de keuzes van de trainer, over waarom er niet ‘meer gevoetbald’ wordt. Iedereen heeft er wel een mening over, en soms lijkt het wel of men vergeet dat er in het amateurvoetbal ook gewoon nog iets bestaat als realiteit.

Het was scheidsrechter Bas Nijhuis, wie anders zou je bijna denken, die onlangs op sociale media een paar stellingen mocht beantwoorden. Bas, de man die fluit met flair, het spel aanvoelt, en vooral niet moeilijk doet over een harde tackle als er niets aan de hand is. Een scheidsrechter van de oude stempel, eentje die nog begrijpt dat voetbal een contactsport is. Nijhuis had, zo bleek bij het beantwoorden van de stellingen, geen moeite met kleine scheenbeschermers. Maar wél met voetbalkousen vol gaten. En eerlijk? Ik heb moeite met allebei.