Een beetje scrollen. Meer was er niet nodig. Geen diepgravend onderzoek, geen ingewikkelde statistieken of interviews met beleidsmakers. Gewoon op een rustige middag even door de standen en teams van Zaterdag 5E bladeren. Wat begon als een onschuldige bezigheid eindigde in een ronduit ontluisterende constatering.

De bal rolt weer. Nieuwe schoenen worden ingelopen, hesjes zijn we alweer kwijt en de kantines draaien overuren. Het amateurvoetbalseizoen is begonnen. En zoals elk jaar klik ik, in een vlaag van nieuwsgierigheid , weer eens door wat clubsites heen. Je weet wel, de officiële websites van onze amateurverenigingen. Wat ik tegenkom? In veel gevallen pure digitale armoede.

Afgelopen zaterdag was ik in Winsum en ging het niet, zoals een week eerder als geintje van de Ulrumers, over de platte kar. In Winsum was het anders en ging het over voetbal, over de uitdaging om ook na dit seizoen eersteklasser te zijn. Maar het ging er ook over veel meer dan dat.

Toen ik enkele weken geleden besloot om mijn website Puurvoetbalonline weer nieuw leven in te blazen, was één van mijn belangrijkste voornemens: geen meeloperij. Geen standaardverhalen, geen obligate verenigingspraatjes, maar juist ook ruimte geven aan andere geluiden. Geluiden die vaak worden weggewuifd als ‘ouderwets’, ‘negatief’ of ‘tegen de stroom in’, maar die misschien juist wel de moeite waard zijn om eens écht goed naar te luisteren.

“Geen uitslagen, geen standen… maar óók geen spelplezier,” riep ik krachtig in mijn column van 7 september 2025. Ik was verontwaardigd omdat een wedstrijd waarin een JO8-team met met 5-jarigen in de gelederen compleet werd overlopen (18‑2!) niet strookt met de intentie van de KNVB: prestatiedruk ontgrendelen en plezier weer centraal stellen Maar er is nog iets dat het systeem ontregelt. Iets wat niet alleen plezier, maar ook eerlijkheid en ontwikkeling verkwanselt: dispensatiespelers in de onderbouw. Tijd om dat taboe, of beter gezegd die ‘beerput’ , open te trekken.

Afgelopen zondagmiddag, terwijl de zon zijn laatste zomergloed over het Hogeland, en ook over het Westerkwartier, liet vallen, kreeg ik een tip. Een eenvoudige, maar rake opmerking: “Wist je dat de jeugdteams in verschillende klassen spelen? En dat daar soms vreemde keuzes tussen zitten ?”
Deze tip bracht me bij een zoektocht naar iets wat ogenschijnlijk klein lijkt, maar waarachter een groter probleem schuilgaat. Ik had daar eerder al over geschreven in een column op Puurvoetbalonline: “Geen uitslagen, geen standen, maar ook geen spelplezier?” – een stuk dat de nodige reacties opriep. Reageren deden ze, trainers en ouders. Niet alleen met bijval of kritiek, maar ook met ervaringen. Échte verhalen uit het jeugdvoetbal. En daarin werd één ding pijnlijk duidelijk: bij veel verenigingen gaat er structureel iets mis.

Op de officiële website van de KNVB staat het klip en klaar:
“Bij de Onder 8 t/m 10 pupillen worden geen uitslagen en standen meer gepubliceerd. Dit is in lijn met de ontwikkeling van de nieuwe wedstrijdvormen waarbij het draait om het vergroten van het spelplezier van pupillen.” Een mooie tekst. Theoretisch waterdicht. Goed bedoeld ook.
Maar zoals dat wel vaker gaat met theorie: de praktijk loopt er met gestrekt been dwars doorheen.

De afgelopen weken stonden voor mij, zoals ieder jaar rond deze tijd, in het teken van gesprekken. Geen oppervlakkige praatjes of standaard antwoorden, maar échte gesprekken. Met trainers uit alle delen van de provincies Groningen en Drenthe. Gesprekken die begonnen bij het voetbal, maar soms ook verder gingen dan dat.

Je hoort het overal tegenwoordig: “Kinderen mogen niet meer koppen in het voetbal.” En wie komt daar mee? De Sportraad. Geen idee wie er in die raad zitten, maar het moeten mensen zijn die nog nooit een jeugdwedstrijd op een zaterdagochtend op veld 12 hebben bekeken. Want, serieus: hoeveel kinderen zie jij een bal koppen bij JO8 of JO9? Als ze al überhaupt in de buurt van de bal komen zonder eerst naar hun veters te kijken, is het al een mirakel.

Dit is gedeeltelijk een fictief artikel omdat ik helaas niet in staat ben om mijn beide kleinzoons iedere zaterdag te zien spelen.
Zaterdagochtend, langs de lijn. Met een glimlach kijk ik naar het veld waar mijn kleinzoons spelen De geur van nat gras, kinderstemmen die over het veld galmen, enthousiaste trainers… Het blijft een prachtig ritueel. Maar na afloop van de wedstrijden afgelopen zaterdag bleef ik met gemengde gevoelens achter.
“Kijk opa, we hebben met 10-3 gewonnen!” juicht mijn oudste kleinzoon Morris.
Even later kwam Tim, mijn andere kleinzoon, met hangende schouders aangelopen. “Opa, we hebben 12-0 verloren...”
Twee jongens. Twee wedstrijden. Twee totaal verschillende uitslagen. Maar allebei met hetzelfde gevoel achteraf: ‘wat heb ik nou eigenlijk geleerd vandaag?’