Afgelopen zondag hoorde ik een trainer iets zeggen wat in het amateurvoetbal bijna revolutionair klinkt: “Je moet elkaar wat gunnen.”
Een simpele zin, maar eentje die bij mij bleef hangen. Zijn ploeg had net met een prima lopende aanval de 0-1 gemaakt tegen de koploper. Mooie goal, goed uitgespeeld. Niks op af te dingen.

Wanneer je regelmatig langs de voetbalvelden in onze regio loopt, hoor je van alles. Over gemiste kansen, scheidsrechters die “het weer niet zagen”, maar ook over onderwerpen die wat dieper gaan dan de uitslag van de dag. Eén van die onderwerpen waar ik de laatste weken steeds vaker vragen over krijg, is de mogelijke fusie tussen Kloosterburen, FC LEO en VVSV’09.
“Wat vind jij daar nou van, Johan?” wordt me dan gevraagd. En dan kun je twee dingen doen: zeggen dat je daar geen mening over hebt, of gewoon eerlijk zijn. Ik kies voor dat laatste.

Door de ‘gekkigheid’ in de voorbereiding ben ik het WK Walking Football in Spanje toch met iets meer belangstelling gaan volgen dan ik eigenlijk van plan was. Dat doe ik omdat ik bij de herstart van Puurvoetbalonline, nu ruim 2 maanden geleden, heb gezegd dat er binnen het voetbal geen onderwerp is waar ik mijn mening niet over geef. Nu niet, morgen niet en daarna ook niet wat een belachelijk WK Walking Football betreft

“Het zwemdiploma wordt gebruikt als chantagemiddel.” Die zin hoorde ik deze week vallen. En ik schrok er niet eens van. Misschien omdat ik het onderwerp een paar weken eerder óók al voorbij hoorde komen. En afgelopen zondag zelfs nog, tijdens een duel waar de jongens van Usquert en Farmsum vol enthousiasme over het gras denderden: “Nee hoor, hij mag pas op voetbal als hij zijn zwemdiploma heeft.” Serieus? In welk tijdperk zijn we eigenlijk beland?

Er zijn van die plekken op een sportpark waar de tijd lijkt stil te hebben gestaan. Niet omdat ze nog springlevend zijn, maar juist omdat ze herinneringen vasthouden. Herinneringen aan een tijd waarin het zaterdagvoetbal nog naar modder rook, waarin de geur van vers gemaaid gras en natte leren ballen zich mengde met de klanken van een scheidsrechterfluit en een kantinespeaker met net iets te veel enthousiasme.

De rubriek Wedstrijd van de Week maakt zijn rentree op Puurvoetbalonline. Jarenlang was dit een vast onderdeel van de website, een plek waar vooruitblikken op lokale duels niet alleen werden gelezen, maar vooral ook besproken. Soms met instemming, soms met de nodige kritiek, maar altijd met passie. En dat is precies wat het amateurvoetbal zo mooi maakt. Deze week trappen we af met een interessante krachtmeting in Sauwerd, waar SIOS het zaterdag opneemt tegen Mamio uit de stad Groningen.

Natuurlijk heb ik daar een mening over. Sterker nog: ik heb er elke dag een mening over. En dat ik mij soms moet “verantwoorden” voor mijn desinteresse in het betaald voetbal, boeit mij werkelijk geen seconde. Laat anderen maar denken dat ik gek ben. Ik heb gewoon mijn interesse allang verloren in het circus dat men nog altijd met droge ogen “betaald voetbal” noemt.

Zondagavond. De tv stond aan, koffie erbij, en daar waren ze weer: de onbekende helden van de Drentse amateurvelden. Geen gelikte profs, geen stadionlicht, maar modder, passie en dorpsgezichten. RTV Drenthe liet met Onze Club opnieuw zien hoe mooi amateurvoetbal kan zijn. En ik dacht: waarom hebben wij in Groningen dat eigenlijk niet?

Er zijn van die zaterdag of zondagen waarop je als trainer denkt: “Het kan niet gekker.” En dan wordt het gekker. Je kent het wel. De warming-up zit erop, de jongens zijn los, de ballen liggen weer in het netje, de grensrechter heeft zijn vlag om zijn hand gewikkeld alsof hij naar een carnavalstent gaat, en jij, als trainer ,denkt: “Mooi, we zijn er klaar voor.”
Tot iemand ineens roept: “Trainer! Ik heb m’n wedstrijdshirt nog niet aan!” En daar gaat-ie. De wisselspeler, net nog een keurige 400 meter aan sprintjes gedaan ,vliegt de kleedkamer in, alsof hij een recordpoging shorttrack met noppen gaat doen. De rest kijkt wat beduusd toe. Jij ontploft van binnen. Want ja, de klok tikt, de scheids heeft al op z’n fluit geblazen, en jouw bankzitter is bezig met een kledingwissel alsof hij auditie doet voor een catwalk bij H&M. En dat allemaal… omdat z’n shirt nog in de kleedkamer lag.