Zestien jaar Puurvoetbalonline – tussen mist, meningen en mensen
Zestien jaar. Het klinkt als een leeftijd waarop je nog alles kunt worden, maar ondertussen al genoeg hebt meegemaakt om te weten dat niets vanzelf gaat. Op een mega mistige zaterdag 20 december was het precies zestien jaar geleden dat Puurvoetbalonline het levenslicht zag. 20 december 2009. Toen een mooi, bijna euforisch moment. Nu vooral een moment waarop je even stil blijft staan. Niet te lang, want zo zit het amateurvoetbal ook niet in elkaar. Maar wel lang genoeg om terug te kijken.
Die mist van gisteren paste eigenlijk perfect. Want als je zestien jaar terugkijkt, zie je niet alles meer haarscherp. Sommige momenten zijn glashelder, andere zijn vervaagd, en een paar zijn bewust ergens diep weggestopt. En toch: alles bij elkaar vormt het precies dat verhaal dat Puurvoetbalonline is geworden.
Vaak gebeurt het nog steeds. Ik loop ergens met Martine, vrijdag nog in het Duitse Bunde, en ineens klinkt er een groet. Een knik, een hand, soms een korte stop. “Hé…” En bijna altijd is het iemand uit het voetbal. Trainer, oud-speler, bestuurslid, vrijwilliger. Mensen die je zonder Puurvoetbalonline waarschijnlijk nooit had gekend. En precies daar zit de kern. Niet alleen van deze website, maar ook van de Ommelander Courant. Het zijn platforms die voor mij deuren hebben geopend, gesprekken hebben gebracht, contacten hebben gesmeed en voor vriendschappen hebben gezorgd die verder gaan dan alleen een wedstrijdverslag of interview.
De achter ons liggende zestien jaar zijn niet alleen maar hoogtepunten geweest. Dat zou een slecht en vooral ongeloofwaardig verhaal zijn. Puurvoetbalonline kende ups en downs, net als de clubs waarover geschreven werd. Mooie interviews, waar je nu nog met plezier aan terugdenkt, werden afgewisseld met artikelen waarvan je achteraf denkt: dat had ik anders moeten doen. Beter. Scherper. Of misschien juist milder.
Maar gedane zaken nemen geen keer. Het is zo’n gezegde dat vaak gemakzuchtig wordt gebruikt, maar hier klopt het als een bus. Niet alleen voor mij, maar voor iedereen die zich uitspreekt, die publiceert, die zijn mening niet inslikt omdat het misschien beter uitkomt.
Teleurstellingen? Natuurlijk. Wie beweert van niet, liegt. Er zijn mensen met wie het contact is verbroken. Niet verwaterd, niet stilgevallen, maar echt gestopt. Niet meer on speaking terms’ is dan zo’n nette formulering. Boeken die zijn dichtgeslagen, naar zolder verhuisd en zullen nooit meer opengaan. Dat klinkt hard, maar soms is dat precies wat nodig is om verder te kunnen.
Dat hoort bij het leven dat je kiest wanneer je sportverslaggever bent met een eigen website. Zeker wanneer je niet schroomt om een mening te geven over wat er speelt in het amateurvoetbal. Want laten we eerlijk zijn: het amateurvoetbal is prachtig, warm en verbindend, maar ook klein, gevoelig en soms meedogenloos. Iedereen kent elkaar. Iedereen heeft een mening. En iedereen weet je te vinden als hij zich geraakt voelt.
Reacties zijn er altijd geweest. Felle, boze, teleurgestelde, soms ook dankbare. In zestien jaar leer je dat die reacties je steeds minder raken. En na 2022 en 2024 eigenlijk helemaal niet meer. Misschien is dat berusting. Misschien ervaring. Of misschien gewoon weten wie je bent en waarom je dit doet en heb je van iemand die altijd naast je staat leren relativeren
Het maakt mij inmiddels ook oprecht niet meer uit hoeveel unieke bezoekers of views Puurvoetbalonline scoort. Dat cijfer zegt weinig over de waarde van een verhaal. Het zegt niets over herkenning, over trots, over dat ene moment waarop iemand denkt: “Dit gaat over mij. Of over ons.”
Wat ik wél hoop, is dat rubrieken als ‘In de dug-out met’ en de voetbalavonturen van Morris en Tim goed gelezen worden. Niet voor mij, maar voor de hoofdrolspelers. Voor de trainers, spelers en vrijwilligers die hun verhaal delen. Mensen die vaak al jarenlang langs de lijn staan, in weer en wind, en zelden écht worden gehoord. Als zij zich herkennen in wat er staat, dan is het geslaagd.
En voor de rest hoop ik, en eigenlijk weet ik dat wel zeker,dat er ook de komende jaren genoeg gebeurt binnen het amateurvoetbal waar ik mij over kan verbazen. Dingen waar ik iets van vind. Waar ik mijn mening over kan en mag geven. Of iemand dat nu leuk vindt of niet.
Want Puurvoetbalonline is nooit bedoeld geweest als allemansvriend. Het is een platform met een hart voor het amateurvoetbal, maar ook met een ruggengraat. Warm waar het kan, pittig waar het moet. Net als het spel zelf.
Zestien jaar verder. De mist trekt op, of misschien ook niet. Maar zolang er gevoetbald wordt, zolang er verhalen zijn, en zolang verbazing blijft bestaan, zal Puurvoetbalonline blijven doen wat het al zestien jaar doet. Met liefde voor het spel. En zonder zich de mond te laten snoeren.
Die mist van gisteren paste eigenlijk perfect. Want als je zestien jaar terugkijkt, zie je niet alles meer haarscherp. Sommige momenten zijn glashelder, andere zijn vervaagd, en een paar zijn bewust ergens diep weggestopt. En toch: alles bij elkaar vormt het precies dat verhaal dat Puurvoetbalonline is geworden.
Vaak gebeurt het nog steeds. Ik loop ergens met Martine, vrijdag nog in het Duitse Bunde, en ineens klinkt er een groet. Een knik, een hand, soms een korte stop. “Hé…” En bijna altijd is het iemand uit het voetbal. Trainer, oud-speler, bestuurslid, vrijwilliger. Mensen die je zonder Puurvoetbalonline waarschijnlijk nooit had gekend. En precies daar zit de kern. Niet alleen van deze website, maar ook van de Ommelander Courant. Het zijn platforms die voor mij deuren hebben geopend, gesprekken hebben gebracht, contacten hebben gesmeed en voor vriendschappen hebben gezorgd die verder gaan dan alleen een wedstrijdverslag of interview.
De achter ons liggende zestien jaar zijn niet alleen maar hoogtepunten geweest. Dat zou een slecht en vooral ongeloofwaardig verhaal zijn. Puurvoetbalonline kende ups en downs, net als de clubs waarover geschreven werd. Mooie interviews, waar je nu nog met plezier aan terugdenkt, werden afgewisseld met artikelen waarvan je achteraf denkt: dat had ik anders moeten doen. Beter. Scherper. Of misschien juist milder.
Maar gedane zaken nemen geen keer. Het is zo’n gezegde dat vaak gemakzuchtig wordt gebruikt, maar hier klopt het als een bus. Niet alleen voor mij, maar voor iedereen die zich uitspreekt, die publiceert, die zijn mening niet inslikt omdat het misschien beter uitkomt.
Teleurstellingen? Natuurlijk. Wie beweert van niet, liegt. Er zijn mensen met wie het contact is verbroken. Niet verwaterd, niet stilgevallen, maar echt gestopt. Niet meer on speaking terms’ is dan zo’n nette formulering. Boeken die zijn dichtgeslagen, naar zolder verhuisd en zullen nooit meer opengaan. Dat klinkt hard, maar soms is dat precies wat nodig is om verder te kunnen.
Dat hoort bij het leven dat je kiest wanneer je sportverslaggever bent met een eigen website. Zeker wanneer je niet schroomt om een mening te geven over wat er speelt in het amateurvoetbal. Want laten we eerlijk zijn: het amateurvoetbal is prachtig, warm en verbindend, maar ook klein, gevoelig en soms meedogenloos. Iedereen kent elkaar. Iedereen heeft een mening. En iedereen weet je te vinden als hij zich geraakt voelt.
Reacties zijn er altijd geweest. Felle, boze, teleurgestelde, soms ook dankbare. In zestien jaar leer je dat die reacties je steeds minder raken. En na 2022 en 2024 eigenlijk helemaal niet meer. Misschien is dat berusting. Misschien ervaring. Of misschien gewoon weten wie je bent en waarom je dit doet en heb je van iemand die altijd naast je staat leren relativeren
Het maakt mij inmiddels ook oprecht niet meer uit hoeveel unieke bezoekers of views Puurvoetbalonline scoort. Dat cijfer zegt weinig over de waarde van een verhaal. Het zegt niets over herkenning, over trots, over dat ene moment waarop iemand denkt: “Dit gaat over mij. Of over ons.”
Wat ik wél hoop, is dat rubrieken als ‘In de dug-out met’ en de voetbalavonturen van Morris en Tim goed gelezen worden. Niet voor mij, maar voor de hoofdrolspelers. Voor de trainers, spelers en vrijwilligers die hun verhaal delen. Mensen die vaak al jarenlang langs de lijn staan, in weer en wind, en zelden écht worden gehoord. Als zij zich herkennen in wat er staat, dan is het geslaagd.
En voor de rest hoop ik, en eigenlijk weet ik dat wel zeker,dat er ook de komende jaren genoeg gebeurt binnen het amateurvoetbal waar ik mij over kan verbazen. Dingen waar ik iets van vind. Waar ik mijn mening over kan en mag geven. Of iemand dat nu leuk vindt of niet.
Want Puurvoetbalonline is nooit bedoeld geweest als allemansvriend. Het is een platform met een hart voor het amateurvoetbal, maar ook met een ruggengraat. Warm waar het kan, pittig waar het moet. Net als het spel zelf.
Zestien jaar verder. De mist trekt op, of misschien ook niet. Maar zolang er gevoetbald wordt, zolang er verhalen zijn, en zolang verbazing blijft bestaan, zal Puurvoetbalonline blijven doen wat het al zestien jaar doet. Met liefde voor het spel. En zonder zich de mond te laten snoeren.
