Walking Football, contributie en het ongemak van een mening
Walking Football, contributie en het ongemak van een mening
Op 11 augustus van dit jaar verscheen na lange tijd weer een artikel op Puurvoetbalonline. Niet omdat het schrijven was verleerd, maar omdat omstandigheden soms simpelweg voorgaan. Privé, veranderingen in het dagelijks ritme en het samen opnieuw invullen van de dagen zorgden ervoor dat Puurvoetbalonline even geen prioriteit had. Dat was geen probleem, integendeel. Het leven bestaat uit meer dan voetbal alleen.
Toch kwam half augustus, mede dankzij iets simpels als een nieuwe, snellere laptop, het plezier in schrijven langzaam terug. En met dat plezier kwam ook de herstart van Puurvoetbalonline. Nu, ruim vier maanden later, kan ik zeggen dat die herstart mij weer veel heeft gebracht: verwondering, plezier, irritatie en soms zelfs verbazing. Dat hoort erbij wanneer je je mening blijft geven in een wereld waar niet iedereen dat even prettig vindt.
Sinds woensdagmiddag speelde steeds dezelfde gedachte door mijn hoofd: wel of niet doen. Zwijgen of schrijven. De makkelijke weg of de eerlijke. Vanmorgen las ik mijn eigen column over de herstart nog eens terug en wist ik het antwoord: ik doe het wel. Niet omdat ik ruzie zoek, maar omdat zwijgen nooit de bedoeling is geweest van Puurvoetbalonline.
Het onderwerp: de contributie die Walking Footballers afdragen en het ‘onderzoek’ dat al weken duurt om te bepalen of wij niet te veel betalen aan de KNVB. Een onderzoek dat opvallend lang loopt, terwijl de feiten in mijn ogen al geruime tijd helder zijn. Walking Footballers dragen relatief veel af voor een spelvorm die weinig kosten met zich meebrengt, geen competitiedruk kent en grotendeels draait op eigen initiatief en betrokkenheid.
Laat ik duidelijk zijn: dit gaat niet over geld voor mezelf. Het gaat over principe, transparantie en rechtvaardigheid. Wanneer blijkt, en dat weet ik inmiddels vrijwel zeker , dat Walking Footballers te veel contributie afdragen, dan vind ik het logisch om dat te benoemen. Niet om te klagen, maar om te verbeteren. En als er geld over is, zie ik dat liever naar de jeugdafdeling gaan dan verdwijnen in onduidelijke potjes binnen de KNVB.
Wat mij daarbij stoort, is niet zozeer het verschil van mening, maar de manier waarop. Binnen SV Bedum zijn er mensen die mij liever als een notoire zeikerd wegzetten. Die mij figuurlijk aan de schandpaal willen nagelen, zonder het gesprek met mij aan te gaan. Dat is hun goed recht, maar wees dan eerlijk en zeg het in mijn gezicht. Dan kan ik reageren, uitleggen waar het werkelijk om draait en laten zien dat dit geen persoonlijke kruistocht is, maar een inhoudelijke kwestie.
Bijna zestien jaar Puurvoetbalonline heeft mij iets geleerd: je kunt het nooit voor iedereen goed doen. Maar het heeft me ook geleerd dat je je mening niet moet inslikken omdat anderen dat ongemakkelijk vinden. Zeker niet wanneer je die mening kunt onderbouwen. En dat kan ik. De contributie voor Walking Football staat niet in verhouding tot wat ervoor terugkomt. Punt.
Het is opvallend hoe vaak ‘onderzoek’ wordt gebruikt als vertragingstactiek. Alsof feiten pas bestaan wanneer ze officieel bevestigd zijn. Ondertussen betalen spelers gewoon door. Week na week, maand na maand. Transparantie zou juist nu het uitgangspunt moeten zijn. Leg uit hoe de contributie is opgebouwd. Laat zien wat er naar de KNVB gaat en waarom. Dan kan iedereen zelf een oordeel vellen.
Walking Football is een prachtige vorm van sport. Het houdt mensen langer vitaal, betrokken en sociaal actief. Dat verdient waardering, geen onduidelijkheid. Juist daarom moet de basis kloppen. Eerlijk, helder en uitlegbaar. Dat is geen gezeur, dat is betrokkenheid. Dat ik hierover schrijf op mijn eigen platform, Puurvoetbalonline, lijkt sommigen te irriteren. Dikke prima. Dit platform bestaat juist om dit soort onderwerpen te benoemen. Open, eerlijk en zonder achterkamertjes.
Wie mij een zeikerd vindt, mag dat vinden. Maar zeg het hardop. Dan praten we erover. Want uiteindelijk willen we hetzelfde: een club en een sportomgeving waarin zaken kloppen. Voor de jeugd, voor de senioren en ja, ook voor de Walking Footballers.
Zwijgen was makkelijker geweest. Maar makkelijker is niet altijd beter. Daarom schrijf ik dit. Daarom blijft Puurvoetbalonline bestaan. En daarom doe ik het wel.
Op 11 augustus van dit jaar verscheen na lange tijd weer een artikel op Puurvoetbalonline. Niet omdat het schrijven was verleerd, maar omdat omstandigheden soms simpelweg voorgaan. Privé, veranderingen in het dagelijks ritme en het samen opnieuw invullen van de dagen zorgden ervoor dat Puurvoetbalonline even geen prioriteit had. Dat was geen probleem, integendeel. Het leven bestaat uit meer dan voetbal alleen.
Toch kwam half augustus, mede dankzij iets simpels als een nieuwe, snellere laptop, het plezier in schrijven langzaam terug. En met dat plezier kwam ook de herstart van Puurvoetbalonline. Nu, ruim vier maanden later, kan ik zeggen dat die herstart mij weer veel heeft gebracht: verwondering, plezier, irritatie en soms zelfs verbazing. Dat hoort erbij wanneer je je mening blijft geven in een wereld waar niet iedereen dat even prettig vindt.
Sinds woensdagmiddag speelde steeds dezelfde gedachte door mijn hoofd: wel of niet doen. Zwijgen of schrijven. De makkelijke weg of de eerlijke. Vanmorgen las ik mijn eigen column over de herstart nog eens terug en wist ik het antwoord: ik doe het wel. Niet omdat ik ruzie zoek, maar omdat zwijgen nooit de bedoeling is geweest van Puurvoetbalonline.
Het onderwerp: de contributie die Walking Footballers afdragen en het ‘onderzoek’ dat al weken duurt om te bepalen of wij niet te veel betalen aan de KNVB. Een onderzoek dat opvallend lang loopt, terwijl de feiten in mijn ogen al geruime tijd helder zijn. Walking Footballers dragen relatief veel af voor een spelvorm die weinig kosten met zich meebrengt, geen competitiedruk kent en grotendeels draait op eigen initiatief en betrokkenheid.
Laat ik duidelijk zijn: dit gaat niet over geld voor mezelf. Het gaat over principe, transparantie en rechtvaardigheid. Wanneer blijkt, en dat weet ik inmiddels vrijwel zeker , dat Walking Footballers te veel contributie afdragen, dan vind ik het logisch om dat te benoemen. Niet om te klagen, maar om te verbeteren. En als er geld over is, zie ik dat liever naar de jeugdafdeling gaan dan verdwijnen in onduidelijke potjes binnen de KNVB.
Wat mij daarbij stoort, is niet zozeer het verschil van mening, maar de manier waarop. Binnen SV Bedum zijn er mensen die mij liever als een notoire zeikerd wegzetten. Die mij figuurlijk aan de schandpaal willen nagelen, zonder het gesprek met mij aan te gaan. Dat is hun goed recht, maar wees dan eerlijk en zeg het in mijn gezicht. Dan kan ik reageren, uitleggen waar het werkelijk om draait en laten zien dat dit geen persoonlijke kruistocht is, maar een inhoudelijke kwestie.
Bijna zestien jaar Puurvoetbalonline heeft mij iets geleerd: je kunt het nooit voor iedereen goed doen. Maar het heeft me ook geleerd dat je je mening niet moet inslikken omdat anderen dat ongemakkelijk vinden. Zeker niet wanneer je die mening kunt onderbouwen. En dat kan ik. De contributie voor Walking Football staat niet in verhouding tot wat ervoor terugkomt. Punt.
Het is opvallend hoe vaak ‘onderzoek’ wordt gebruikt als vertragingstactiek. Alsof feiten pas bestaan wanneer ze officieel bevestigd zijn. Ondertussen betalen spelers gewoon door. Week na week, maand na maand. Transparantie zou juist nu het uitgangspunt moeten zijn. Leg uit hoe de contributie is opgebouwd. Laat zien wat er naar de KNVB gaat en waarom. Dan kan iedereen zelf een oordeel vellen.
Walking Football is een prachtige vorm van sport. Het houdt mensen langer vitaal, betrokken en sociaal actief. Dat verdient waardering, geen onduidelijkheid. Juist daarom moet de basis kloppen. Eerlijk, helder en uitlegbaar. Dat is geen gezeur, dat is betrokkenheid. Dat ik hierover schrijf op mijn eigen platform, Puurvoetbalonline, lijkt sommigen te irriteren. Dikke prima. Dit platform bestaat juist om dit soort onderwerpen te benoemen. Open, eerlijk en zonder achterkamertjes.
Wie mij een zeikerd vindt, mag dat vinden. Maar zeg het hardop. Dan praten we erover. Want uiteindelijk willen we hetzelfde: een club en een sportomgeving waarin zaken kloppen. Voor de jeugd, voor de senioren en ja, ook voor de Walking Footballers.
Zwijgen was makkelijker geweest. Maar makkelijker is niet altijd beter. Daarom schrijf ik dit. Daarom blijft Puurvoetbalonline bestaan. En daarom doe ik het wel.
