Het was zondagmiddag, zo’n dag waarop zelfs de thermometer het opgeeft en besluit dat min zeven in de nacht  ook gewoon min Siberië genoemd mag worden. Terwijl ik mezelf in lagen hulde waar een gemiddelde poolreiziger jaloers op zou zijn – polo, trui, gewatteerd vest, winterjas , dacht ik nog: er zijn grenzen. Grenzen aan kou. Grenzen aan gezond verstand. Grenzen aan wat je een mens in hemelsnaam aandoet voor een potje in de vijfde klasse.

Ik voel een column aankomen. En niet zo’n lauwe, halfzachte beschouwing waarin we elkaar vriendelijk toeknikken en zeggen dat “de tijden nu eenmaal veranderen”. Nee. Een column met koude tenen en stijve hamstrings. Een column over een fenomeen dat zich stilletjes heeft genesteld langs de Nederlandse amateurvelden: de verdwijnende trainingsbroek.

Dat de rubriek De Top 5 van … aan zou slaan had ik wel gehoopt, maar de verwachtingen waren niet direct hooggespannen. Maar het tegendeel is waar. De animo om mee te werken is hoog te noemen, maar door deze rubriek waren er ook verrassende ontwikkelingen op een ander vlak. Zo was daar het verzoek van Johan Kluin of hij zijn verbazing/ergernis over zaken binnen het amateurvoetbal met de bezoekers van Puurvoetbalonline mocht delen en of ik daar feedback op wilde geven.
Natuurlijk wilde ik dat, en daarom hier onder de eerste bijdrage van Johan, met daaronder mijn reactie:

Er was eens een woordenwisseling. Twee volwassen profvoetballers die elkaar tijdens een wedstrijd iets minder lief toespraken dan bij een kinderfeestje gebruikelijk is. Groot nieuws? Nee. Het gebeurde op een vrijdagavond. Gewoon bij voetbal. Gewoon adrenaline, ego, frustratie en een beetje testosteron dat over de kook raakt.

De stelling was: onbeperkt wisselen tot aan het divisievoetbal. Een zegen of een risico? Een reactie was: ,,Doorwisselen met dit weer lijkt me niet ideaal voor een speler. Daarnaast heb je al vijf wisselmogelijkheden.” Een redelijke en begrijpelijke opmerking. Maar als trouwe volger van het amateurvoetbal gooi ik deze reactie zonder pardon in de prullenbak.
Niet omdat het weer geen factor is. Niet omdat vijf wissels altijd genoeg zijn. Maar omdat het argument voorbijgaat aan het échte probleem dat al jaren langs de Nederlandse amateurvelden zichtbaar is. Een probleem waar we massaal overheen kijken: de manier waarop wisselspelers erbij zitten.

Bizarre beelden

‘Bizarre beelden: Sem Steijn krijgt ruzie met speler van Feyenoord.’
Wanneer je zo’n kop op internet leest, doe je wat iedere zichzelf respecterende voetballiefhebber doet: je klikt. Want als iets als bizar wordt omschreven, dan moet het wel flink uit de hand zijn gelopen. Denk aan kopstoten, wegwerpbekers, of minimaal een speler die met drie man in bedwang gehouden moet worden.

Heerlijk toch, de website www.voetbal.nl. Bedoeld als strak, informatief platform waar je als simpele amateurvoetballiefhebber even snel checkt hoe laat je moet spelen en waar je je auto weer in een nat grasveld mag parkeren. Inmiddels is het uitgegroeid tot een absurdistisch theaterstuk, ergens tussen Jiskef en een dronken Excel-bestand van de KNVB in. Gratis vermaak, dat wel. Alleen jammer dat clubs, spelers en supporters figuranten zijn in een klucht waar niemand om heeft gevraagd.

Afgelast. Het is zonder twijfel hét woord dat de eerste maand van 2026 heeft gedomineerd binnen het amateurvoetbal. Een woord dat meer losmaakt dan menig rode kaart, trainerswissel of competitieranglijst. En wie dacht dat februari daar verandering in zou brengen, komt bedrogen uit. Want ook in het eerste weekend van deze maand is het weer raak.

Een uitslag, Groen Geel–FVV 4-0, die alles zegt.
En tegelijk helemaal niets. Want wie alleen naar het scorebord keek op zondag 1 februari, heeft het duel in zondag 5C niet begrepen. Dit was geen voetbalwedstrijd. Dit was een toneelstuk. Slecht geregisseerd ook. Met winnaars, verliezers en vooral heel veel verliezers die niet eens op het veld stonden.

Kaboutertraining voor 3-jarigen: te zot voor woorden

Dat het woord verbazen sinds de herstart van Puurvoetbalonline steeds vaker voorbij komt, verbaast mij eigenlijk steeds minder. Het is inmiddels een vast onderdeel geworden van het amateurvoetbal. We verbazen ons over afgelastingen, over kunstgras dat toch onbespeelbaar blijkt, over beleidsplannen waar niemand om vroeg. Ik verbaasde mij zelfs in een weekend, dit weekend, waarin de meeste voetbalteams het verloren van winterse omstandigheden. Dat zegt eigenlijk al genoeg.