Het is eigenlijk absurd dat we deze discussie überhaupt nog moeten voeren. Een jeugdleidersdiploma verplicht stellen in het amateurvoetbal zou geen radicale maatregel moeten zijn, maar een logische ondergrens. Wie anno 2026 nog denkt dat “een avondje Aftrap” voldoende is om een groep kinderen te begeleiden, heeft simpelweg niet begrepen wat er tegenwoordig langs de lijn gebeurt.

Gisteren, 26 april, was het exact achttien jaar geleden dat ik mijn eerste verslag voor de Ommelander Courant mocht maken. Een klein stuk over het duel tussen het toenmalige UVV’70 en Boerakker. Op dat moment had ik nooit kunnen vermoeden dat die ene wedstrijd het begin zou zijn van een lange, mooie en vooral dierbare periode als verslaggever. Sindsdien heeft 26 april voor mij een bijzondere lading gekregen. Het is niet zomaar een datum; het is een moment van reflectie, van terugkijken én vooruitkijken.

Het was zaterdag opnieuw raak. Jeugdtrainers, mensen die juist het goede voorbeeld horen te geven, gingen met elkaar op de vuist. Een beschamend tafereel dat eigenlijk geen toelichting behoeft. Iedereen is het erover eens: dit hoort niet thuis op een sportcomplex, en al helemaal niet bij een wedstrijd waar kinderen centraal staan.

De laatste weken en maanden is er veel te doen over de plannen van de KNVB om ook in de tweede en derde klasse het weekendvoetbal verder door te voeren. Voorstanders spreken over een verbetering , maar vanuit het perspectief van veel spelers en trainers van traditionele zondagclubs voelt het vooral als een maatregel die voorbijgaat aan de realiteit van het amateurvoetbal. Ik ben daar heel eerlijk in: ik vind het ook geen goed idee.

Het was woensdagochtend, kort na de training van de SV Bedum Oldstars, dat het gesprek al snel op gang kwam. Niet zozeer over de gebruikelijke dingen als een mooie actie, een gemiste kans of een geslaagde training, maar over iets minder tastbaars: vorm. Aanleiding was mijn eigen spel van die ochtend, dat door anderen duidelijk anders werd ervaren dan in de twee weken daarvoor. En eerlijk is eerlijk, ik voelde het zelf ook. Het liep soepeler, mijn keuzes waren beter en de training ging gewoon stukken beter.

Ieder weekend wanneer je ergens langs de lijn staat, maak je dingen mee waar je je over verbaast of, en dat is misschien nog wel erger,waarvan je denkt: dit zou eigenlijk niet moeten gebeuren. Het voetbal op amateurniveau is prachtig, puur en vaak hartverwarmend, maar tegelijkertijd zie je ook ontwikkelingen die zorgen baren.

Vorm in de sport is een ongrijpbaar fenomeen, iets wat je niet kunt vastpakken, niet kunt afdwingen en soms zelfs niet eens kunt verklaren. Het is er, of het is er niet. En dat geldt niet alleen voor topsporters, maar net zo goed binnen het Walking Football en zelfs bij iets ogenschijnlijk eenvoudigs als het joggen of zoals ik het noem ‘versneld voortbewegen’. Het is een verschijnsel waar ik inmiddels al ruim twee weken mee te maken heb, en eerlijk gezegd: ik begin het behoorlijk frustrerend te vinden.

Het lijkt een onschuldige combinatie: jeugdvoetbal en betrokken (groot)ouders langs de lijn. Een beetje aanmoedigen, een kritische blik hier en daar, misschien een goedbedoelde aanwijzing. Maar wie tegenwoordig op een willekeurig sportcomplex rondloopt, ziet dat die combinatie steeds vaker ontspoort. Wat ooit begon als betrokkenheid, is in veel gevallen verworden tot bemoeizucht, frustratie en soms zelfs regelrechte agressie.

Wanneer je, zoals ik, in de weekenden met minimaal twaalf aan trainers telefonisch contact hebt , ja, ik ben nog altijd van het ouderwetse persoonlijke contact , dan hoor je nog eens wat. Verhalen uit de kleedkamer, langs de lijn, van bestuurskamers en soms uit de kroeg na afloop. Meestal neem je het met een korrel zout, want emotie hoort nu eenmaal bij het voetbal. Maar af en toe hoor je iets waarvan je denkt: dit kan toch niet waar zijn?

Het lot van een vijfdeklasser, zo mogen we het inhaalprogramma op dinsdag 14 april gerust noemen. Waar voor sommigen een doordeweekse wedstrijd nog als een leuke onderbreking van de routine voelt, is het voor veel spelers in de vijfde klasse simpelweg een logistieke puzzel van jewelste. Zeker als je ziet dat er in zaterdag 5e op één avond maar liefst vijf duels op het programma staan.