Mooie goals, verdwenen epistels en een massagetafel in vergaande staat van ontbinding

Mooie goals, verdwenen epistels en een massagetafel in vergaande staat van ontbinding waren wel de opvallendste zaken tijdens de training van de SV Bedum Oldstars op de morgen van woensdag 23 september.


Het prachtige nazomerweer was voor mij een uitstekende reden om op woensdagmorgen koers te zetten naar Bedum voor een training van de SV Bedum Oldstars. De zon liet zich nadrukkelijk zien, de temperatuur was aangenaam en eigenlijk waren alle ingrediënten aanwezig voor een mooie ochtend langs de lijn. En zoals zo vaak bij de Oldstars bleek ook deze training weer garant te staan voor de nodige voetbalverhalen, hilarische momenten en natuurlijk de onvermijdelijke discussie over wie nu eigenlijk wel of niet een goede pass had gegeven.

Voor er überhaupt een bal was getrapt, was er eerst aandacht voor een feestelijke gebeurtenis. Jan Smit mocht namelijk zijn 79e verjaardag vieren en had blijkbaar besloten dat een verjaardag bij de SV Bedum Oldstars niet ongemerkt voorbij mocht gaan. De aanwezigen werden getrakteerd en daarmee was de stemming in de altijd gezellige kantine meteen uitstekend. Een verjaardag is natuurlijk een prima manier om de ochtend te beginnen en zeker wanneer de jarige zelf voor de versnaperingen zorgt.

Daarna was het de beurt aan coördinator Van Woudenberg. Hij probeerde de aanwezigen enthousiast te krijgen voor een toernooi in Oldehove. Dat enthousiasme was op dat moment nog niet bepaald massaal te noemen. Er werd eens hier en daar gekeken, wat heen en weer gepraat en waarschijnlijk werd er door sommigen ook alvast nagedacht over mogelijke excuses om niet mee te hoeven doen.

Maar wie weet. Misschien groeit de animo de komende weken nog flink. Bij de Oldstars weet je het immers maar nooit. Een aanvankelijk bescheiden groepje kan zomaar uitgroeien tot een behoorlijke afvaardiging wanneer het toernooi dichterbij komt. Eerst maar eens afwachten dus.

Na dit alles in de kantine was het tijd om af te dalen naar het lagere gedeelte van het complex. De trainingslustigen gingen richting de kleedkamers, waarbij er zoals altijd een duidelijk onderscheid werd gemaakt. De talenten namen plaats in kleedkamer 1 en de iets minder getalenteerden mochten zich melden in kleedkamer 2. Althans, zo werd het gebracht. Of die verdeling volledig recht doet aan de aanwezige voetbalkwaliteiten, daar mogen de kenners zich natuurlijk over buigen.

Aangekomen in kleedkamer 1 was het voor mij echter direct even schrikken.

Niet vanwege een geblesseerde speler of een onverwachte tactische mededeling, maar vanwege de inventaris. Naast het feit dat de epistels van het tweede team voor een groot gedeelte waren verdwenen – waaronder ook de epistel met de punten voor de boetepot – stond er een massagetafel die duidelijk betere tijden had meegemaakt.

En met ‘betere tijden’ bedoel ik eigenlijk dat deze tafel vermoedelijk al geruime tijd afscheid had genomen van het begrip ‘goede staat’. De massagetafel verkeerde namelijk in een staat van vergaande ontbinding. Een exemplaar uit de categorie: rijp voor de sloop. Je vraagt je dan toch even af wat de functie van zo’n tafel nog precies is. Was hij bedoeld om spelers te masseren? Om als opslagplek te dienen? Of had hij inmiddels vooral een historische functie? Gezien de staat van het meubelstuk kreeg ik bijna het idee dat deze massagetafel al in functie was toen Pim Mulier in Nederland voor de eerste keer een voetbalwedstrijd organiseerde.

Toch lieten we ons door deze ontdekking niet uit het veld slaan. Er moest getraind worden en dus vertrokken we richting het veld. Daar lagen de ballen al keurig te wachten en had trainer Henk inmiddels een groot aantal pionnen neergezet. Het trainingsdecor was daarmee compleet.

De eerste oefeningen stonden op het programma. Zoals gebruikelijk ging niet alles vlekkeloos. Sommige passes hadden duidelijk een eigen wil, een bal koos soms een andere richting dan de speler in gedachten had en af en toe was de uitvoering iets minder overtuigend dan vooraf was bedacht. Maar het belangrijkste was dat de wil om er iets van te maken aanwezig was. Bij de meeste spelers althans.

En eerlijk is eerlijk: bij Oldstars gaat het natuurlijk niet alleen om perfect uitgevoerde oefeningen. Het plezier staat voorop. Er wordt gelachen, er wordt fanatiek gestreden en ondertussen wordt geprobeerd het lichaam nog steeds te laten doen wat het hoofd graag wil. Dat lukt de ene keer beter dan de andere. Na de oefeningen kwamen de partijtjes en toen werd het toch echt genieten.

Want zodra de Oldstars onderling een partijtje gaan spelen, komt er toch iets extra's naar boven. Dan worden de passes net wat scherper, worden de combinaties gezocht en blijken sommige spelers ineens over kwaliteiten te beschikken die tijdens de oefeningen zorgvuldig verborgen waren gehouden. Er waren prima aanvallen, mooie combinaties en natuurlijk af en toe een domme pass. Maar vooral waren er veel mooie goals. En daar kan ik als voetballiefhebber oprecht van genieten.

Het maakt eigenlijk niet uit wie ze maakt. Een mooie aanval die eindigt met een goed uitgespeelde kans en vervolgens een fraaie afronding blijft mooi om naar te kijken. En dus stond ik met plezier te kijken naar wat er op het veld gebeurde. Er werd gelachen, er werd fanatiek gevoetbald en af en toe werd er natuurlijk ook gemopperd wanneer iemand vond dat een medespeler een verkeerde keuze had gemaakt. Kortom: het was gewoon weer een ouderwets gezellige training van de SV Bedum Oldstars.

Na afloop volgde echter nog een tweede schrikmoment in de kleedkamer. Want opeens lagen ze daar. De presentatiegidsen van onze club.Na alle commotie rond de verdwenen epistels was daar ineens een stapeltje exemplaren van de presentatiegids. Alsof ze uit het niets waren verschenen. Tja, wat moet je daar als lid van de SV Bedum dan van zeggen? Ik heb er eigenlijk maar één ding over te melden: ik heb die van mij om een bij mij bekende reden gewoon laten liggen. Zo eindigde een mooie nazomerse ochtend in Bedum met voetbal, gezelligheid, mooie doelpunten, verdwenen papieren en een massagetafel die waarschijnlijk meer verhalen over het Nederlandse voetbal zou kunnen vertellen dan menig voetbalboek. En dat is misschien wel precies waarom een training van de SV Bedum Oldstars zo leuk is. Je komt er voor het voetbal, maar je weet vooraf nooit precies wat je aantreft. De ene keer zijn het de goals die opvallen, de andere keer de verhalen. En deze woensdag waren het gewoon allebei.