Dit was het weekend is op zondagavond een vast item op ESPN waarin Kenneth Perez en een wisselende collega-analist de afgelopen speelronde in de Eredivisie onder de loep nemen. Maar Dit was het weekend is ook een terugkerend item op Puurvoetbalonline waarin ik terugkijk op het achter ons liggende voetbalweekend. Een weekend dat soms voor vermaak, verbazing, maar zeker ook voor de nodige conclusies kan zorgen. En juist dat laatste zag je afgelopen weekend volop terug in het amateurvoetbal.




Het was het weekend van de eerste speelronde in het amateurvoetbal in onze regio en daarmee was het ook het weekend waarin bij sommige clubs de euforie direct groot was. Een overwinning werd gevierd alsof er direct al een belangrijke stap richting een kampioenschap was gezet. Spelers, supporters en soms ook mensen rondom de club konden na negentig minuten al voorzichtig vooruitkijken. De eerste drie punten waren immers binnen. Maar daar zit precies het gevaar.

Want tegen wie zijn die drie punten eigenlijk behaald? Was de tegenstander een ploeg die dit seizoen daadwerkelijk mee gaat doen om de prijzen? Of werd er gewonnen van een team waarvan we over een aantal maanden constateren dat het vooral tegen degradatie gaat vechten of in de onderste regionen gaat bivakkeren? Dat weten we simpelweg nog niet. Toch lijkt dat besef na een eerste speelronde bij sommige mensen volledig te ontbreken. Eén overwinning en de verwachtingen worden meteen omhoog bijgesteld. Een nederlaag kan overigens hetzelfde effect hebben, maar dan de andere kant op. Een ploeg die verliest, wordt soms al afgeschreven voordat de competitie goed en wel begonnen is. En dat vind ik toch opmerkelijk.

Ik heb de afgelopen jaren, mede door mijn medewerking aan diverse voetbalbijlages, regelmatig trainers en betrokkenen gesproken. Daarbij kwam een opmerking steeds weer terug: na een wedstrijd of zes heb je een beetje zicht op de verhoudingen. En dat is geen vreemde gedachte. Na één speelronde weet je namelijk vooral wie die ene wedstrijd heeft gewonnen en wie niet. Meer niet. Natuurlijk kunnen er aanwijzingen zijn. Een ploeg kan bijvoorbeeld overtuigend spelen, een groot aantal kansen creëren en laten zien dat er kwaliteit aanwezig is. Maar ook dan moet je voorzichtig blijven. Een seizoen bestaat uit veel meer dan één wedstrijd. Blessures, schorsingen, vorm, tegenstanders, weersomstandigheden en allerlei andere factoren kunnen gedurende een seizoen een rol gaan spelen. Daarom kwam bij mij na afgelopen weekend automatisch het spreekwoord naar boven: een zwaluw maakt nog geen zomer.

Een prachtige overwinning kan een uitstekende start zijn. Daar is niets mis mee. Sterker nog, iedere trainer en speler zal liever met drie punten beginnen dan met nul. Maar het is slechts een begin. Wanneer er na die eerste overwinning direct allerlei grote uitspraken worden gedaan of op de sociale media gedeeld, is het misschien verstandig om even rustig adem te halen. Er moeten in sommige competities immers nog maar liefst 25 wedstrijden worden gespeeld. Vijfentwintig! Dat zijn 25 wedstrijden waarin je kunt winnen, gelijkspelen of verliezen. Wedstrijden waarin een ploeg ineens met een aantal blessures te maken kan krijgen. Wedstrijden waarin een belangrijke speler geschorst kan raken. Wedstrijden waarin een concurrent onverwacht punten laat liggen. En wedstrijden waarin een ploeg waarvan iedereen dacht dat die kampioenskandidaat zou zijn, plotseling drie keer achter elkaar verliest. Dat is nu eenmaal voetbal. Misschien is dat ook wel een van de mooie kanten van het amateurvoetbal. De voorspellingen vooraf zijn leuk, de verwachtingen zijn interessant en een eerste speelronde kan voor verrassingen zorgen. Maar pas na verloop van tijd ontstaat er een beeld. Dan zie je welke ploegen structureel goed presteren en welke teams misschien boven hun stand leven. Een eerste overwinning kan dus zeker iets zeggen. Maar het zegt lang niet alles. Ik moet daarbij ook denken aan clubs die na een eerste zege ineens de kampioensaspiraties uitspreken. Natuurlijk mag dat. Ambitie hoort bij sport. Een trainer mag zeggen dat hij voor de prijzen wil spelen en een speler mag na een overwinning dromen van een mooi seizoen. Daar is niets verkeerd aan. Alleen is er een verschil tussen ambitie hebben en conclusies trekken. Ambitie mag er vanaf de eerste training zijn. Conclusies kun je beter wat later trekken. En misschien moeten we in het amateurvoetbal daar ook iets meer van genieten. Laat een speler na een overwinning vooral feestvieren. Laat de supporters blij zijn met de drie punten. Laat een trainer tevreden terugkijken op een goede wedstrijd. Maar probeer tegelijkertijd te voorkomen dat één overwinning meteen wordt gebruikt als bewijs dat een ploeg veel beter is dan vooraf werd gedacht. Want voor hetzelfde geld blijkt over een paar weken dat de tegenstander simpelweg een slechte dag had. Of andersom. Een ploeg die afgelopen weekend verloor, kan over zes wedstrijden zomaar bovenaan staan. Ik vind euforie na een overwinning zeker niet verkeerd. Integendeel. Sport draait voor een belangrijk deel om emotie. Wanneer je negentig minuten langs de lijn hebt gestaan en je ploeg scoort in de laatste minuut de winnende treffer, mag je daar best even flink van genieten. Vier het moment. Vier de spelers. Vier de overwinning. Maar laat daarna de competitie weer zijn werk doen.

Want echte euforie hoort pas te komen wanneer er daadwerkelijk iets te vieren valt. Bijvoorbeeld wanneer een periodetitel wordt binnengehaald. Dan heb je een reeks wedstrijden laten zien dat je structureel beter bent geweest dan een flink deel van de concurrentie. Nog mooier wordt het wanneer aan het einde van het seizoen het kampioenschap wordt gevierd. Dan kun je terugkijken en zeggen: we hebben het waargemaakt. En dat is toch iets anders dan na de eerste speelronde drie punten op zak hebben. Daarom : Een zwaluw maakt nog geen zomer. En misschien is dat wel de belangrijkste conclusie van dit was het voetbalweekend….