Dit was het weekend, een bijzonder weekend.
Dit weekend was er weer zo één. Zo’n weekend waarvan je op voorhand al weet dat er verhalen ontstaan die verder gaan dan een uitslag of een stand op de ranglijst. Een weekend waarin afscheid, weemoed, plezier en ergernis moeiteloos door elkaar liepen. Kortom, een bijzonder weekend langs de lijn.
Voor sommige competities in de A-categorie stond de laatste speelronde op het programma. De laatste negentig minuten van een seizoen waarin weer van alles gebeurde. Kampioenen, degradanten, nacompetitie en teleurstelling. Maar vooral ook het besef dat er opnieuw een voetbaljaar voorbij is gevlogen.
Tegelijkertijd was dit ook het weekend waarin drie zelfstandige verenigingen van het toneel verdwenen. FC LEO, Kloosterburen en VVSV’09 gaan op in een nieuwe fusieclub. Verstandig? Jazeker. Dat durf ik zonder moeite te zeggen. Want iedereen die een beetje realistisch naar het amateurvoetbal kijkt, weet dat veel dorpsclubs al jaren moeite hebben om het hoofd boven water te houden. Teams verdwijnen, vrijwilligers worden schaarser en de rek is er op veel plaatsen simpelweg uit. Maar verstand en emotie lopen in het amateurvoetbal niet altijd gelijk op.
Want terwijl je begrijpt dat een fusie noodzakelijk is, dwalen je gedachten automatisch af naar vroeger. Naar de tijd waarin een vereniging nog een bruisende ontmoetingsplek was voor een heel dorp. Ruim vijfentwintig jaar geleden beschikte alleen Kloosterburen over elf jeugdteams en drie seniorenteams. Elf jeugdteams en 3 seniorenteams. Het klinkt inmiddels bijna als iets uit een andere wereld. Een aantal waar de nieuwe fusieclub tegenwoordig waarschijnlijk direct voor zou tekenen. Dat zijn de momenten waarop je beseft hoe hard het amateurvoetbal veranderd is.
Ik kreeg van de redactie de wedstrijd tussen VVSV’09 en OKVC toegewezen. Een duel in Ulrum dat op papier nergens meer om ging, maar juist daarom vaak de mooiste verhalen oplevert. En alsof de middag nog iets extra’s nodig had, kwam ook Chris Resing het sportpark oplopen.
Voor wie hem niet kent: Chris is een wandelende voetbalencyclopedie. Iemand die het amateurvoetbal ademt, leeft en begrijpt. Een man die zonder moeite uitslagen van twintig jaar geleden opdreunt en die oprecht nog kan genieten van een matige wedstrijd op een winderig sportpark ergens in Groningen. Altijd enthousiast, altijd vol verhalen en bovenal iemand die gezelligheid meebrengt. Met Chris langs de lijn wordt een gewone zaterdag automatisch een stuk mooier.
En dus werd het een prima middag in Ulrum. Mede omdat ik het Auke Doornbosch van harte gunde dat hij zijn laatste wedstrijd als trainer van VVSV’09 met een overwinning afsloot. Trainers zoals Auke worden tegenwoordig steeds zeldzamer. Mannen die nog volledig opgaan in hun club en in hun ploeg. Zijn uitspraak typeert hem perfect: “Ik vraag een dubbeltje maar geef een kwartje.” Daar zit alles in. Volledige inzet. Bevlogenheid. Je ziel en zaligheid ergens instoppen. Alles geven voor een club, voor spelers en voor het spelletje zelf. Alleen wringt voor mij, en velen met mij, daar tegenwoordig ook steeds vaker de schoen.
Want laten we eerlijk zijn: minimaal zeventig procent van de spelers in de B-categorie heeft dat gevoel allang vaarwel gezegd. Natuurlijk zijn er nog uitzonderingen. Gelukkig wel. Maar te vaak draait het niet meer om presteren, clubgevoel of sportieve trots. De vrijblijvendheid heeft het op veel plekken gewonnen van de echte clubliefde. En de spelers zijn daarin niet eens de enigen die schuld dragen. Ook binnen de clubs zelf gaat men steeds vaker mee in de gekte van het fictief spelen van wedstrijden. Schriftelijk afhandelen, wedstrijden die nooit gespeeld worden, elftallen die niet op komen dagen of selecties die ineens “geen team meer op de been kunnen brengen”. Het hoort er tegenwoordig blijkbaar allemaal bij. Maar normaal wordt het nooit.
Ook dit weekend leverde dat weer een vreemd gevoel op. In weer een seizoen langs de velden hoorde je dingen die je eigenlijk niet wilt horen en zag je zaken die simpelweg niet thuishoren op een sportcomplex. Het amateurvoetbal hoort om sportiviteit, plezier en verbondenheid te draaien. Niet om achterkamertjes, kunstgrepen en gemakzucht.
Toch blijven mensen zoals Chris Resing overal nog het mooie van zien. Misschien moet je daar tegenwoordig ook wel een echte liefhebber voor zijn. Iemand die door alle frustraties heen nog steeds geniet van het geluid van een bal op het natte gras, van een volle kantine na afloop of van een trainer die na jaren trouwe dienst afscheid neemt. Want ondanks alles blijft het amateurvoetbal ook iets prachtigs houden.
Alleen moeten we oppassen dat we niet doen alsof alle problemen uitsluitend in het betaald voetbal bestaan. Want ook daar vechten list en bedrog regelmatig om voorrang. Maar wie denkt dat het amateurvoetbal daar volledig vrij van blijft, heeft dit seizoen waarschijnlijk niet goed opgelet. En juist daarom voelde dit weekend zo bijzonder. Omdat het alles tegelijk was. Mooi en pijnlijk. Gezellig en zorgelijk. Een afscheid van clubs, een afscheid van een seizoen en misschien ergens ook wel een afscheid van hoe het amateurvoetbal ooit bedoeld was.
Maar ondanks alles …….ik verheug mij toch weer op een volgend seizoen waarin ik alles weer ga benoemen omdat …….
Voor sommige competities in de A-categorie stond de laatste speelronde op het programma. De laatste negentig minuten van een seizoen waarin weer van alles gebeurde. Kampioenen, degradanten, nacompetitie en teleurstelling. Maar vooral ook het besef dat er opnieuw een voetbaljaar voorbij is gevlogen.
Tegelijkertijd was dit ook het weekend waarin drie zelfstandige verenigingen van het toneel verdwenen. FC LEO, Kloosterburen en VVSV’09 gaan op in een nieuwe fusieclub. Verstandig? Jazeker. Dat durf ik zonder moeite te zeggen. Want iedereen die een beetje realistisch naar het amateurvoetbal kijkt, weet dat veel dorpsclubs al jaren moeite hebben om het hoofd boven water te houden. Teams verdwijnen, vrijwilligers worden schaarser en de rek is er op veel plaatsen simpelweg uit. Maar verstand en emotie lopen in het amateurvoetbal niet altijd gelijk op.
Want terwijl je begrijpt dat een fusie noodzakelijk is, dwalen je gedachten automatisch af naar vroeger. Naar de tijd waarin een vereniging nog een bruisende ontmoetingsplek was voor een heel dorp. Ruim vijfentwintig jaar geleden beschikte alleen Kloosterburen over elf jeugdteams en drie seniorenteams. Elf jeugdteams en 3 seniorenteams. Het klinkt inmiddels bijna als iets uit een andere wereld. Een aantal waar de nieuwe fusieclub tegenwoordig waarschijnlijk direct voor zou tekenen. Dat zijn de momenten waarop je beseft hoe hard het amateurvoetbal veranderd is.
Ik kreeg van de redactie de wedstrijd tussen VVSV’09 en OKVC toegewezen. Een duel in Ulrum dat op papier nergens meer om ging, maar juist daarom vaak de mooiste verhalen oplevert. En alsof de middag nog iets extra’s nodig had, kwam ook Chris Resing het sportpark oplopen.
Voor wie hem niet kent: Chris is een wandelende voetbalencyclopedie. Iemand die het amateurvoetbal ademt, leeft en begrijpt. Een man die zonder moeite uitslagen van twintig jaar geleden opdreunt en die oprecht nog kan genieten van een matige wedstrijd op een winderig sportpark ergens in Groningen. Altijd enthousiast, altijd vol verhalen en bovenal iemand die gezelligheid meebrengt. Met Chris langs de lijn wordt een gewone zaterdag automatisch een stuk mooier.
En dus werd het een prima middag in Ulrum. Mede omdat ik het Auke Doornbosch van harte gunde dat hij zijn laatste wedstrijd als trainer van VVSV’09 met een overwinning afsloot. Trainers zoals Auke worden tegenwoordig steeds zeldzamer. Mannen die nog volledig opgaan in hun club en in hun ploeg. Zijn uitspraak typeert hem perfect: “Ik vraag een dubbeltje maar geef een kwartje.” Daar zit alles in. Volledige inzet. Bevlogenheid. Je ziel en zaligheid ergens instoppen. Alles geven voor een club, voor spelers en voor het spelletje zelf. Alleen wringt voor mij, en velen met mij, daar tegenwoordig ook steeds vaker de schoen.
Want laten we eerlijk zijn: minimaal zeventig procent van de spelers in de B-categorie heeft dat gevoel allang vaarwel gezegd. Natuurlijk zijn er nog uitzonderingen. Gelukkig wel. Maar te vaak draait het niet meer om presteren, clubgevoel of sportieve trots. De vrijblijvendheid heeft het op veel plekken gewonnen van de echte clubliefde. En de spelers zijn daarin niet eens de enigen die schuld dragen. Ook binnen de clubs zelf gaat men steeds vaker mee in de gekte van het fictief spelen van wedstrijden. Schriftelijk afhandelen, wedstrijden die nooit gespeeld worden, elftallen die niet op komen dagen of selecties die ineens “geen team meer op de been kunnen brengen”. Het hoort er tegenwoordig blijkbaar allemaal bij. Maar normaal wordt het nooit.
Ook dit weekend leverde dat weer een vreemd gevoel op. In weer een seizoen langs de velden hoorde je dingen die je eigenlijk niet wilt horen en zag je zaken die simpelweg niet thuishoren op een sportcomplex. Het amateurvoetbal hoort om sportiviteit, plezier en verbondenheid te draaien. Niet om achterkamertjes, kunstgrepen en gemakzucht.
Toch blijven mensen zoals Chris Resing overal nog het mooie van zien. Misschien moet je daar tegenwoordig ook wel een echte liefhebber voor zijn. Iemand die door alle frustraties heen nog steeds geniet van het geluid van een bal op het natte gras, van een volle kantine na afloop of van een trainer die na jaren trouwe dienst afscheid neemt. Want ondanks alles blijft het amateurvoetbal ook iets prachtigs houden.
Alleen moeten we oppassen dat we niet doen alsof alle problemen uitsluitend in het betaald voetbal bestaan. Want ook daar vechten list en bedrog regelmatig om voorrang. Maar wie denkt dat het amateurvoetbal daar volledig vrij van blijft, heeft dit seizoen waarschijnlijk niet goed opgelet. En juist daarom voelde dit weekend zo bijzonder. Omdat het alles tegelijk was. Mooi en pijnlijk. Gezellig en zorgelijk. Een afscheid van clubs, een afscheid van een seizoen en misschien ergens ook wel een afscheid van hoe het amateurvoetbal ooit bedoeld was.
Maar ondanks alles …….ik verheug mij toch weer op een volgend seizoen waarin ik alles weer ga benoemen omdat …….
