Vandaag, vrijdag 25 september, is het precies drie weken geleden dat bij mij een eerste, voorzichtige diagnose van prostaatkanker werd gesteld. Een diagnose die gisteren, donderdag 24 september, in het UMCG werd bevestigd. Uit de PET-scan bleek bovendien dat er uitzaaiingen in mijn bekken zijn gevonden.



Drie weken lang leefde ik samen Martine, mijn grote steun en toeverlaat, tussen hoop en vrees. Gisteren kwam dan het nieuws dat geen mens wil horen: er was bij mij prostaatkanker vastgesteld, met als extra constatering dat de ziekte zich naar mijn bekken heeft uitgezaaid.

Na overleg met Martine heb ik besloten om dit via een artikel op mijn eigen website openbaar te maken. Daar is een eenvoudige reden voor. Hoe vaak krijg je niet de vraag: ‘Hoe gaat het?’ En hoe vaak is het antwoord dan niet automatisch: ‘Goed hoor.’ De afgelopen drie weken heb ik dat antwoord een paar keer gegeven, terwijl dat niet goed voelde.

Daarom wil ik zelf de regie houden over wat er over mijn ziekte naar buiten komt. Ik ben ziek, dat is inmiddels duidelijk en weer beter worden zit er niet meer in . Maar tegelijkertijd kregen we gisteren ook nieuws waar we oprecht blij mee waren: de ziekte is goed behandelbaar. Dankzij de ingeving van mijn huisarts, Kim Greving, is mijn PSA-waarde onderzocht en kon er vroeg worden ingegrepen.

Als dat niet was gebeurd, was ik waarschijnlijk pas over enkele weken of maanden met klachten in het UMCG terechtgekomen. Dat is nu gelukkig niet het geval. Daar ben ik mijn huisarts dan ook ontzettend dankbaar voor.

Dat de ziekte goed behandelbaar is, betekent niet dat er een eenvoudig traject voor mij ligt. Er zullen behandelingen en onderzoeken volgen en waarschijnlijk komt daar in de toekomst nog meer bij. Op dit moment is nog niet alles bekend. Wel kan er snel met de behandeling worden begonnen en daarvoor krijg ik hormoontherapie..

Wat voor mij minstens zo belangrijk is, is dat ik zoveel mogelijk mijn normale leven kan blijven leiden. Sporten, het rondje Feerwerd met Bietsj, aanwezig zijn bij sportevenementen voor de Ommelander Courant: en mijn meedwerking aan de Oostermoer en De Koerier, het zijn dingen die mij energie geven en waar ik hopelijk nog heel lang gewoon mee door kan gaan.

Dokter Lelieveld en haar team in het UMCG juichten dat zelfs toe. Blijf vooral doen wat je altijd deed, binnen de grenzen die je lichaam aangeeft. Dat is een boodschap waar ik mij graag aan vasthoud. Natuurlijk weet ik dat er dagen zullen komen waarop het misschien minder gemakkelijk is. Er zullen momenten van onzekerheid zijn en ongetwijfeld ook momenten waarop ik misschien wel boos, verdrietig of bang ben. Maar dat hoort bij dit nieuwe hoofdstuk en daar loop ik niet voor weg. Dit is wat het is. Ik kan het niet veranderen. Wat ik wel kan bepalen, is hoe ik ermee omga.

Samen met Martine ga ik dit traject aan. Zij is mijn grote steun en toeverlaat en samen gaan we ervoor. Ik heb mijn dierbaren twee keer eerder beloofd dat ik niet zomaar zou opgeven. Die belofte geldt ook nu.

Ik weet niet precies wat de komende tijd ons gaat brengen. Wel weet ik dat ik mijn leven wil blijven leven, mijn sport wil blijven volgen, mijn wandelingen wil blijven maken, mijn activiteiten voor de Ommelander Courant zeker wil blijven doen en vooral wil blijven genieten van de mensen om mij heen.

Daarom wil ik afsluiten met de woorden die voor mij misschien wel het belangrijkste zijn: Opgeven zal voor mij nooit, maar dan ook echt nooit, een optie worden.