Paasweekend: Dubbelprogramma .. waarom niet
Heerlijk toch, de website www.voetbal.nl. Bedoeld als strak, informatief platform waar je als simpele amateurvoetballiefhebber even snel checkt hoe laat je moet spelen en waar je je auto weer in een nat grasveld mag parkeren. Inmiddels is het uitgegroeid tot een absurdistisch theaterstuk, ergens tussen Jiskef en een dronken Excel-bestand van de KNVB in. Gratis vermaak, dat wel. Alleen jammer dat clubs, spelers en supporters figuranten zijn in een klucht waar niemand om heeft gevraagd.
Neem de aankondiging van afgelopen zaterdagmorgen. Kloosterburen–Zeester, dinsdag 10 maart, aftrap ergens rond 19.30 uur, op een veld zonder verlichting. Dat is geen wedstrijdplanning, dat is de tekst bij een natuurdocumentaire. “De bal verdwijnt langzaam in de schemering, terwijl de rechtsbuiten op gehoor probeert voor te zetten.” Lachwekkend? Nee joh, dit is pure poëzie. Alleen vergeten ze bij de KNVB dat poëzie meestal niet samen gaat met drie punten.
Maar goed, we zijn inmiddels wel wat gewend. En toen kwam daar, als kers op een al flink bedorven taart, het dubbelprogramma voor Usquert in het Paasweekend. Zaterdag 4 april naar Farmsum, maandag hup, de auto in richting Wedde. Kan allemaal, zeggen ze dan. En ja, fysiek kan het. Spelers hebben benen, auto’s rijden op benzine en paaseieren bevatten eiwit. Maar de vraag is niet of het kan. De vraag is: waarom?
Waarom dit wel, en voor zaterdag 5E niets? Daar ligt een complete vracht aan inhaalwedstrijden te verstoffen. Wedstrijden die schreeuwen om een oplossing die logisch is, menselijk en, hou je vast aantrekkelijk voor clubs. Want voetballen in het Paasweekend betekent publiek. Mensen zijn vrij, hebben tijd, nemen oom Henk en tante Ria mee, blijven hangen in de kantine. Bier. Gehaktbal. Kassa. Precies datgene waar amateurclubs op draaien. Kantine-inkomsten. Het levenselixer van elke vereniging in Nederland.
Maar nee hoor. De bond denkt niet mee. Die plant liever een doordeweekse dinsdagavond in maart, nat, koud, half team op vakantie, drie man werken tot zes en de grensrechter is ergens spoorloos. Dat is geen organisatie, dat is Russische roulette met een wedstrijdschema.
En dan komen we bij de regisseur van dit alles. Jan Dirk “Infantino” van der Zee. De man die blijkbaar heeft besloten dat meedenken met clubs verboden is. Waarom luisteren als je ook kunt opleggen? Waarom maatwerk leveren als je met één muisklik chaos kunt verspreiden? In Zeist noemen ze dat waarschijnlijk “uniform beleid”. In het Noorden noemen we dat gewoon onzin.
Het mooiste is dat de KNVB altijd zegt: “Clubs kunnen in overleg.” Ja, met de bond. En laat dat overleg nu ongeveer hetzelfde gewicht hebben als een WhatsAppje dat op ‘gelezen’ blijft staan. Dus waarom niet gewoon doen wat logisch is? Overleg met je tegenstander. Niet met de bond, maar met de club aan de overkant. Gewoon ouderwets: telefoon pakken, afspraak maken, hand erop. Zaterdag én maandag spelen. Paaseitje erbij, stukje paasbrood op tafel, en klaar.
En ja, dat is natuurlijk een dikke middelvinger naar de KNVB. Maar wel eentje met reden. Geen puberale “wij-zijn-tegen-alles”-vinger, maar een weloverwogen, volwassen middelvinger. Eentje die zegt: wij kennen onze club, onze spelers en ons publiek beter dan een anoniem systeem ergens op een server in Zeist.
Want laten we eerlijk zijn: amateurvoetbal draait niet om schema’s, maar om mensen. Om vrijwilligers die hun vrije avond opofferen. Om supporters die liever op zaterdagmiddag langs de lijn staan dan op dinsdagavond in de regen. Om spelers die geen profcontract hebben, maar gewoon om half zeven nog een stamppot naar binnen werken na een werkdag.
Het Paasweekend is geen probleem. Het is een kans. Maar alleen als je ‘m ziet. En daar wringt het. De KNVB ziet geen kansen, alleen kolommen die gevuld moeten worden. Dat Usquert nu wél een dubbel krijgt en zaterdag 5E niet, is geen beleid. Dat is willekeur met een logo.
Dus ja, hoe mooi kan een paasweekend zijn? Heel mooi. Twee wedstrijden, volle kantine, lachende gezichten, een club die leeft. Mits je het durft. Mits je niet bang bent om buiten de lijntjes te kleuren. En mits je af en toe zegt: dank je wel KNVB, maar we doen het even zelf.
En als dat betekent dat er ergens in Zeist iemand met gefronste wenkbrauwen naar een scherm kijkt: jammer dan. In de kantine klinkt gelach. En eerlijk gezegd is dat toch een stuk belangrijker dan een perfect ingevuld schema!!
Neem de aankondiging van afgelopen zaterdagmorgen. Kloosterburen–Zeester, dinsdag 10 maart, aftrap ergens rond 19.30 uur, op een veld zonder verlichting. Dat is geen wedstrijdplanning, dat is de tekst bij een natuurdocumentaire. “De bal verdwijnt langzaam in de schemering, terwijl de rechtsbuiten op gehoor probeert voor te zetten.” Lachwekkend? Nee joh, dit is pure poëzie. Alleen vergeten ze bij de KNVB dat poëzie meestal niet samen gaat met drie punten.
Maar goed, we zijn inmiddels wel wat gewend. En toen kwam daar, als kers op een al flink bedorven taart, het dubbelprogramma voor Usquert in het Paasweekend. Zaterdag 4 april naar Farmsum, maandag hup, de auto in richting Wedde. Kan allemaal, zeggen ze dan. En ja, fysiek kan het. Spelers hebben benen, auto’s rijden op benzine en paaseieren bevatten eiwit. Maar de vraag is niet of het kan. De vraag is: waarom?
Waarom dit wel, en voor zaterdag 5E niets? Daar ligt een complete vracht aan inhaalwedstrijden te verstoffen. Wedstrijden die schreeuwen om een oplossing die logisch is, menselijk en, hou je vast aantrekkelijk voor clubs. Want voetballen in het Paasweekend betekent publiek. Mensen zijn vrij, hebben tijd, nemen oom Henk en tante Ria mee, blijven hangen in de kantine. Bier. Gehaktbal. Kassa. Precies datgene waar amateurclubs op draaien. Kantine-inkomsten. Het levenselixer van elke vereniging in Nederland.
Maar nee hoor. De bond denkt niet mee. Die plant liever een doordeweekse dinsdagavond in maart, nat, koud, half team op vakantie, drie man werken tot zes en de grensrechter is ergens spoorloos. Dat is geen organisatie, dat is Russische roulette met een wedstrijdschema.
En dan komen we bij de regisseur van dit alles. Jan Dirk “Infantino” van der Zee. De man die blijkbaar heeft besloten dat meedenken met clubs verboden is. Waarom luisteren als je ook kunt opleggen? Waarom maatwerk leveren als je met één muisklik chaos kunt verspreiden? In Zeist noemen ze dat waarschijnlijk “uniform beleid”. In het Noorden noemen we dat gewoon onzin.
Het mooiste is dat de KNVB altijd zegt: “Clubs kunnen in overleg.” Ja, met de bond. En laat dat overleg nu ongeveer hetzelfde gewicht hebben als een WhatsAppje dat op ‘gelezen’ blijft staan. Dus waarom niet gewoon doen wat logisch is? Overleg met je tegenstander. Niet met de bond, maar met de club aan de overkant. Gewoon ouderwets: telefoon pakken, afspraak maken, hand erop. Zaterdag én maandag spelen. Paaseitje erbij, stukje paasbrood op tafel, en klaar.
En ja, dat is natuurlijk een dikke middelvinger naar de KNVB. Maar wel eentje met reden. Geen puberale “wij-zijn-tegen-alles”-vinger, maar een weloverwogen, volwassen middelvinger. Eentje die zegt: wij kennen onze club, onze spelers en ons publiek beter dan een anoniem systeem ergens op een server in Zeist.
Want laten we eerlijk zijn: amateurvoetbal draait niet om schema’s, maar om mensen. Om vrijwilligers die hun vrije avond opofferen. Om supporters die liever op zaterdagmiddag langs de lijn staan dan op dinsdagavond in de regen. Om spelers die geen profcontract hebben, maar gewoon om half zeven nog een stamppot naar binnen werken na een werkdag.
Het Paasweekend is geen probleem. Het is een kans. Maar alleen als je ‘m ziet. En daar wringt het. De KNVB ziet geen kansen, alleen kolommen die gevuld moeten worden. Dat Usquert nu wél een dubbel krijgt en zaterdag 5E niet, is geen beleid. Dat is willekeur met een logo.
Dus ja, hoe mooi kan een paasweekend zijn? Heel mooi. Twee wedstrijden, volle kantine, lachende gezichten, een club die leeft. Mits je het durft. Mits je niet bang bent om buiten de lijntjes te kleuren. En mits je af en toe zegt: dank je wel KNVB, maar we doen het even zelf.
En als dat betekent dat er ergens in Zeist iemand met gefronste wenkbrauwen naar een scherm kijkt: jammer dan. In de kantine klinkt gelach. En eerlijk gezegd is dat toch een stuk belangrijker dan een perfect ingevuld schema!!
