Er zijn van die momenten waarop je als opa even achteroverleunt, een glimlach niet kunt onderdrukken en denkt: ja, dit is een goed idee geweest. Het vastleggen van de voetbalavonturen van mijn twee kleinzoons Morris en Tim begon ooit als een spontane ingeving. Gewoon omdat het leuk leek. Een foto hier, een kort verslagje daar, een telefoontje na afloop dat je eigenlijk niet wilt vergeten. Maar zoals dat vaak gaat met herinneringen die je niet wilt laten vervliegen, groeide die ingeving langzaam uit tot een kleine missie. Een digitaal plakboek gevuld met doelpunten, trainingen, kleedkamerpraat, teleurstellingen, overwinningen en alles wat het jeugdvoetbal zo mooi, eerlijk en puur maakt. Juist in het jeugdvoetbal zitten namelijk de verhalen die later het meest waardevol blijken. Niet de statistieken of de standen op de ranglijst, maar de kleine momenten: een eerste doelpunt, een regenachtige training waar toch gelachen wordt, of een telefoontje van een trotse of soms teleurgestelde jonge voetballer. Afgelopen zaterdag was zo’n dag waarop alles weer samenkwam.. 

Er zijn van die momenten waarop je als opa even achteroverleunt, een glimlach niet kunt onderdrukken en denkt: ja, dit is een goed idee geweest. Het vastleggen van de voetbalavonturen van mijn twee kleinzoons Morris en Tim begon ooit als een spontane ingeving. Gewoon, omdat het leuk leek. Een foto hier, een kort verslagje daar, een telefoontje na afloop dat je eigenlijk niet wilt vergeten. Maar zoals dat vaak gaat met herinneringen die je niet wilt laten vervliegen, groeide die ingeving langzaam uit tot een kleine missie. Een digitaal plakboek, gevuld met doelpunten, trainingen, kleedkamerpraat, teleurstellingen, overwinningen en alles wat het jeugdvoetbal zo mooi, eerlijk en puur maakt.

Er zijn van die momenten waarop je als opa even achteroverleunt, een glimlach niet kunt onderdrukken en denkt: ja, dit is een goed idee geweest. Het vastleggen van de voetbalavonturen van mijn twee kleinzoons Morris en Tim begon ooit als een spontane ingeving. Gewoon, omdat het leuk leek. Een foto hier, een kort verslagje daar, een telefoontje na afloop dat je eigenlijk niet wilt vergeten. Maar zoals dat vaak gaat met herinneringen die je niet wilt laten vervliegen, groeide die ingeving langzaam uit tot een kleine missie. Een digitaal plakboek, gevuld met doelpunten, trainingen, kleedkamerpraat, teleurstellingen, overwinningen en alles wat het jeugdvoetbal zo mooi, eerlijk en puur maakt..

Een weekend om te koesteren

Er zijn van die momenten waarop je als opa even achteroverleunt, een glimlach niet kunt onderdrukken en denkt: ja, dit is een goed idee geweest. Het vastleggen van de voetbalavonturen van mijn twee kleinzoons Morris en Tim begon ooit als een spontane ingeving. Gewoon, omdat het leuk leek. Maar zoals dat vaak gaat met herinneringen die je eigenlijk niet wilt laten vervliegen, groeide die ingeving langzaam uit tot een kleine missie. Een digitaal plakboek, gevuld met doelpunten, trainingen, telefoontjes na afloop en alles wat het jeugdvoetbal zo mooi en puur maakt.

Er zijn van die momenten waarop je als opa even achteroverleunt, een glimlach niet kunt onderdrukken en denkt: ja, dit is een goed idee geweest. Het vastleggen van de voetbalavonturen van mijn twee kleinzoons Morris en Tim begon ooit als een spontane ingeving. Gewoon, omdat het leuk leek. Maar zoals dat vaak gaat met herinneringen die je eigenlijk niet wilt laten vervliegen, groeide die ingeving langzaam uit tot een kleine missie. Een digitaal plakboek, gevuld met doelpunten, trainingen, telefoontjes na afloop en alles wat het jeugdvoetbal zo mooi maakt.

Iedere voetballiefhebber kent het ritueel. Na afloop van een wedstrijd, op de fiets richting huis of achter het stuur van de auto, wordt het duel nog eens rustig herbeleefd. De passes, de tackles, de duels, de doelpunten. En steevast komt die ene vraag voorbij: wie was vandaag de man van de wedstrijd? Soms is dat de spits met een schitterende goal, soms de verdediger die alles wegkopt wat los en vast zit. En heel af en toe is het een middenvelder die in stilte een wedstrijd kapot werkt, zonder statistieken of applaus, maar met een onmiskenbare impact.

Durven we het kind nog centraal te zetten? Een opa kijkt naar de JO7 van zijn kleinzoon en ziet het misgaan

Op 9 december schreef ik op Puurvoetbalonline over de keuze van vv Eenrum om met de JO7 niet mee te doen aan fase 3 , de winterfase, van de competitie. Een bewuste keuze. Geen impuls, geen gemakzucht, maar een keuze waar al drie jaar lang over is nagedacht. Een keuze vóór het kind en niet vóór de kalender.
We zijn nu een maand verder. Het is 9 januari. Winterse omstandigheden bepalen het weerbeeld, velden zijn door de sneeuw onbespeelbaar. De meeste JO7-teams trainen , als het goed is, in de zaal. Warme voeten, plezier, balgevoel, lachen. Maar ondertussen staat 24 januari alweer rood omcirkeld: dan moet fase 3 beginnen. Ook voor de JO7.

l eerder was daar de vraag, wat zijn jouw antwoorden op 20 vragen. Steeds kwam het er niet van. Maar op de dag dat Nederland ‘gegijzeld’ werd door veel sneeuw in combinatie met een harde wind was er tijd genoeg om even voor 20 vragen te gaan zitten. Twintig vragen die ik ik eerlijk heb beantwoord.

In onderstaand vraaggesprek vertelt Marcel Kadijk(oud-speler FC LEO) over zijn liefde voor de voetbalclub uit Leens, over de broers Mart en Stan Buikema de gemeente Het Hogeland en nog veel meer

 

Er zijn van die momenten waarop je als opa met een glimlach achteroverleunt en denkt: ja, dit is een goed idee. Het idee om de voetbalavonturen van mijn twee kleinzoons vast te leggen in een digitaal plakboek begon ooit als een spontane ingeving. Maar zoals dat gaat met herinneringen die je niet wilt laten vervliegen, groeide die ingeving langzaam uit tot een kleine missie.