Er zijn van die momenten waarop je als opa met een glimlach achteroverleunt en denkt: ja, dit is een goed idee. Het idee om de voetbalavonturen van mijn twee kleinzoons vast te leggen in een digitaal plakboek. Niet alleen de doelpunten, de passes of de uitslagen, maar vooral de momenten ertussenin. De blijdschap, dteleurstellingen, de grappen in de auto, de verbaasde blikken en de kleine zinnen die vaak meer zeggen dan de hele wedstrijd. Het zijn juist die herinneringen die het voetbal, zeker op jonge leeftijd, zo bijzonder maken. In het achtste hoofdstuk draait het om een beetje geluk, een verloren wedstrijd, een trainer die het roer wil omgooien én twee jongens die ieder op hun eigen manier stappen zetten.

Sander Eisinga is voorzitter van SC Loppersum.. Aan Sander mocht ik ook 20 vragen voorleggen en werden de antwoorden het onderstaand interview

Zoals de zaken er nu voorstaan is Chris Wijlhuizen met zijn laatste seizoen als voetballer bezig. Of hij moet in het land , Australië, waar hij in 2026 met zijn familie naar toe gaat emigreren de voetbalschoenen weer aan gaan trekken. Maar in Nederland is het na dit seizoen voorbij voor de centrale verdediger die binnen enkele maanden bij VVSV’09 een prima indruk achter heeft gelaten. En mede daardoor legde ik Chris ook de 20 vragen voor.

Bé Schollema is niet alleen wethouder in de gemeente Westerkwartier maar ook speler van Middelstum 4. Bé mocht ik ook een aantal vragen voorleggen wat een interview werd waarin Donald Trump, het sociale aspect van het voetballen, zijn vader Meindert en het voorzitterschap van de vv Middelstum aan de orde kwamen.

In het amateurvoetbal hebben we één ding nodig om elke zaterdag en zondag de bal te kunnen laten rollen: scheidsrechters. Zonder hen geen aftrap, geen doelpunten, geen derby’s, geen slijtageslagen in de kelderklasse en geen promotiekrakers in de tweede klasse. Laat dat voorop staan. Maar er zijn ook momenten waarop je, hoe pijnlijk ook, moet durven zeggen: het is mooi geweest. En dat moment lijkt voor sommige arbiters wel héél ver buiten het zicht te liggen.

Iedere voetballiefhebber kent het ritueel. Na afloop van een wedstrijd ,op de fiets terug of in de auto over slingerende dorpswegen ,wordt alles nog eens rustig doorgenomen. De passes, de duels, de tackles, die onverwachte scrimmage voor het doel, de redding van de keeper of dat ene moment waarop het hele sportpark even inhield. En dan komt altijd die onvermijdelijke vraag: wie was de man van de wedstrijd? Soms is het de spits die met één briljant moment het verschil maakt. Soms is het de verdediger die drie keer een zeker doelpunt voorkomt. De middenvelder die de lijnen uitzet, de controlerende man die alles afsnijdt wat gevaarlijk kan worden, of een keeper die een bal uit de kruising ranselt. Maar in deze rubriek, hier op Puurvoetbalonline ,is het altijd mijn keuze. En mijn keuze roept, zo is inmiddels traditie, nog wel eens wat reacties op.

Er zijn van die momenten waarop je als opa met een glimlach achteroverleunt en denkt: ja, dit is een goed idee. Het idee om de voetbalavonturen van mijn twee kleinzoons vast te leggen in een digitaal plakboek. Niet alleen de doelpunten, de passes of de uitslagen, maar vooral de momenten ertussenin. De blijdschap, de teleurstellingen, de kleine zinnen die zoveel zeggen. Het zijn de herinneringen die het voetbal, zeker op deze leeftijd, zo bijzonder maken. In dit zevende hoofdstuk staat een beetje geluk centraal, samen met een verloren wedstrijd én een trainer die het roer voorzichtig wil omgooien.