De voetbalavonturen van Morris en Tim (deel 18): beide in actie
Er zijn van die momenten waarop je als opa even achteroverleunt, een glimlach niet kunt onderdrukken en denkt: ja, dit is een goed idee geweest. Het begon ooit als een spontane ingeving: het vastleggen van de voetbalavonturen van mijn twee kleinzoons, Morris en Tim. Een foto hier, een kort verslagje daar, een telefoontje na afloop dat je eigenlijk niet wilt vergeten. Maar zoals dat vaker gaat met herinneringen die je niet wilt laten vervliegen, groeide die ingeving langzaam uit tot een kleine missie. Een digitaal plakboek vol doelpunten, trainingen, kleedkamerpraat, teleurstellingen, overwinningen en alles wat het jeugdvoetbal zo mooi, eerlijk en puur maakt.
Want juist in het jeugdvoetbal zitten de verhalen die later het meest waardevol blijken. Het zijn niet de statistieken of de standen die blijven hangen, maar de kleine momenten. Een eerste doelpunt. Een regenachtige training waar toch gelachen wordt. Of een telefoontje van een trotse – of soms teleurgestelde – jonge voetballer. Afgelopen zaterdag was weer zo’n dag waarop alles samenkwam. Het was namelijk niet alleen een voetbaldag voor Morris, maar ook voor Tim. Voor hem stond deel vier van het zaaltoernooi op het programma. Een reeks van vier mini-toernooien waarin naast De Heracliden ook de JO7-teams van Eenrum, SJO ’t Hogeland en Corenos deelnamen. Een prachtig initiatief, zo klonk het van alle kanten, waarbij plezier en ontwikkeling hand in hand gingen. En als opa hoor je dat soort signalen natuurlijk graag.
Tim zelf was na afloop ook duidelijk in zijn analyse. Twee keer gelijkgespeeld, één keer verloren en, gelukkig , ook een keer gewonnen. Maar het belangrijkste vertelde hij bijna terloops: hij had lekker gevoetbald. En ja, hij had ook nog gescoord. Dat maakt het verhaal voor een jonge voetballer natuurlijk helemaal compleet.
Met het zaalseizoen nu achter de rug, kijkt Tim alweer vooruit. Op 11 april start de vierde fase van de competitie voor De Heracliden JO7, al is de indeling nog niet bekend. Wat wél vaststaat: er zitten nog drie zaterdagen tussen zonder wedstrijden. En dat voelt toch een beetje vreemd voor jongens die het liefst elke week op het veld staan. Het lijkt dan ook een uitgelezen moment voor een oefenwedstrijd. Even weer wennen aan het gras, aan de ruimte, aan het echte veldvoetbal.
Waar Tim zijn kunsten in de zaal vertoonde, maakte Morris zich op voor een uitwedstrijd. Vanuit Velserbroek ging de reis naar Alkmaar, waar Jong Holland wachtte in de Alkmaarder Hout. Op voorhand al bestempeld als een sterke tegenstander, zo bleek ook uit het telefoongesprek na afloop. “ Hoi opa, we hebben met 2-1 verloren. Maar we hadden wel pech hoor.” En dan weet je al dat er een verhaal komt. “Een schot van mij ging via de lat en toen de paal weer uit het doel. En dat is toch pech, opa?” Daar kun je als opa weinig tegenin brengen. Want ja, dat is pech. Misschien wel het mooiste voorbeeld van hoe dun de lijn in het voetbal soms is tussen succes en teleurstelling. Een paar centimeter verschil en het verhaal was anders geweest. Toch zat er, ondanks de nederlaag, ook iets waardevols in dit verhaal. Want verliezen hoort er nu eenmaal bij. Net als pech. Het zijn misschien wel de momenten waar je als jonge voetballer het meest van leert. Hoe ga je ermee om? Kun je het een plek geven en weer vooruitkijken naar de volgende wedstrijd? Voor VSV Velserbroek JO9 betekende het uiteindelijk een 2-1 nederlaag. Niet zo’n ruime als een week eerder, maar toch weer een moment om van te leren. En dat is uiteindelijk waar het in deze fase om draait: ontwikkelen, groeien en vooral blijven genieten van het spel. Als opa luister je naar die verhalen, stel je hier en daar een vraag en probeer je tussen de regels door te horen wat er écht speelt. Trots, teleurstelling, plezier , het zit er allemaal in. En juist dat maakt het zo bijzonder om dit allemaal vast te leggen. Want later, als die wedstrijden allang gespeeld zijn en de uitslagen vergeten, blijven deze verhalen bestaan. De herinnering aan een doelpunt, een gemiste kans, een zaaltoernooi of een koude ochtend in Alkmaar. Kleine momenten die samen een groot verhaal vormen. En op dagen als deze weet je het weer zeker: dit digitale plakboek is inderdaad een goed idee geweest. Misschien wel een van de beste.
Want juist in het jeugdvoetbal zitten de verhalen die later het meest waardevol blijken. Het zijn niet de statistieken of de standen die blijven hangen, maar de kleine momenten. Een eerste doelpunt. Een regenachtige training waar toch gelachen wordt. Of een telefoontje van een trotse – of soms teleurgestelde – jonge voetballer. Afgelopen zaterdag was weer zo’n dag waarop alles samenkwam. Het was namelijk niet alleen een voetbaldag voor Morris, maar ook voor Tim. Voor hem stond deel vier van het zaaltoernooi op het programma. Een reeks van vier mini-toernooien waarin naast De Heracliden ook de JO7-teams van Eenrum, SJO ’t Hogeland en Corenos deelnamen. Een prachtig initiatief, zo klonk het van alle kanten, waarbij plezier en ontwikkeling hand in hand gingen. En als opa hoor je dat soort signalen natuurlijk graag.
Tim zelf was na afloop ook duidelijk in zijn analyse. Twee keer gelijkgespeeld, één keer verloren en, gelukkig , ook een keer gewonnen. Maar het belangrijkste vertelde hij bijna terloops: hij had lekker gevoetbald. En ja, hij had ook nog gescoord. Dat maakt het verhaal voor een jonge voetballer natuurlijk helemaal compleet.
Met het zaalseizoen nu achter de rug, kijkt Tim alweer vooruit. Op 11 april start de vierde fase van de competitie voor De Heracliden JO7, al is de indeling nog niet bekend. Wat wél vaststaat: er zitten nog drie zaterdagen tussen zonder wedstrijden. En dat voelt toch een beetje vreemd voor jongens die het liefst elke week op het veld staan. Het lijkt dan ook een uitgelezen moment voor een oefenwedstrijd. Even weer wennen aan het gras, aan de ruimte, aan het echte veldvoetbal.
Waar Tim zijn kunsten in de zaal vertoonde, maakte Morris zich op voor een uitwedstrijd. Vanuit Velserbroek ging de reis naar Alkmaar, waar Jong Holland wachtte in de Alkmaarder Hout. Op voorhand al bestempeld als een sterke tegenstander, zo bleek ook uit het telefoongesprek na afloop. “ Hoi opa, we hebben met 2-1 verloren. Maar we hadden wel pech hoor.” En dan weet je al dat er een verhaal komt. “Een schot van mij ging via de lat en toen de paal weer uit het doel. En dat is toch pech, opa?” Daar kun je als opa weinig tegenin brengen. Want ja, dat is pech. Misschien wel het mooiste voorbeeld van hoe dun de lijn in het voetbal soms is tussen succes en teleurstelling. Een paar centimeter verschil en het verhaal was anders geweest. Toch zat er, ondanks de nederlaag, ook iets waardevols in dit verhaal. Want verliezen hoort er nu eenmaal bij. Net als pech. Het zijn misschien wel de momenten waar je als jonge voetballer het meest van leert. Hoe ga je ermee om? Kun je het een plek geven en weer vooruitkijken naar de volgende wedstrijd? Voor VSV Velserbroek JO9 betekende het uiteindelijk een 2-1 nederlaag. Niet zo’n ruime als een week eerder, maar toch weer een moment om van te leren. En dat is uiteindelijk waar het in deze fase om draait: ontwikkelen, groeien en vooral blijven genieten van het spel. Als opa luister je naar die verhalen, stel je hier en daar een vraag en probeer je tussen de regels door te horen wat er écht speelt. Trots, teleurstelling, plezier , het zit er allemaal in. En juist dat maakt het zo bijzonder om dit allemaal vast te leggen. Want later, als die wedstrijden allang gespeeld zijn en de uitslagen vergeten, blijven deze verhalen bestaan. De herinnering aan een doelpunt, een gemiste kans, een zaaltoernooi of een koude ochtend in Alkmaar. Kleine momenten die samen een groot verhaal vormen. En op dagen als deze weet je het weer zeker: dit digitale plakboek is inderdaad een goed idee geweest. Misschien wel een van de beste.
