De voetbalavonturen van Morris en Tim(deel 17): Een doelpunt dat telt
Er zijn van die momenten waarop je als opa even achteroverleunt, een glimlach niet kunt onderdrukken en denkt: ja, dit is een goed idee geweest. Het vastleggen van de voetbalavonturen van mijn twee kleinzoons Morris en Tim begon ooit als een spontane ingeving. Gewoon omdat het leuk leek. Een foto hier, een kort verslagje daar, een telefoontje na afloop dat je eigenlijk niet wilt vergeten. Maar zoals dat vaak gaat met herinneringen die je niet wilt laten vervliegen, groeide die ingeving langzaam uit tot een kleine missie. Een digitaal plakboek gevuld met doelpunten, trainingen, kleedkamerpraat, teleurstellingen, overwinningen en alles wat het jeugdvoetbal zo mooi, eerlijk en puur maakt. Juist in het jeugdvoetbal zitten namelijk de verhalen die later het meest waardevol blijken. Niet de statistieken of de standen op de ranglijst, maar de kleine momenten: een eerste doelpunt, een regenachtige training waar toch gelachen wordt, of een telefoontje van een trotse of soms teleurgestelde jonge voetballer. Afgelopen zaterdag was zo’n dag waarop alles weer samenkwam..
Voor Morris stond er eindelijk weer een wedstrijd op het programma. Na weken zonder competitiewedstrijd mocht hij met zijn team weer het veld op. Voor Tim was het een ander soort voetbalmoment. Voor hem stond na een groot aantal maanden oo dinsdag 10 maart weer een training op het veld gepland. De zaaltrainingen zijn namelijk voorbij, want ook de JO7 van De Heracliden gaat weer naar buiten.
Dat is natuurlijk prachtig wanneer het weer het toelaat. Buiten voetballen blijft toch het echte werk. Maar eerlijk gezegd zou ik het als club voor mijn jonge voetballertjes in de onderbouw wel prettig vinden als de sportzaal nog even als vangnet beschikbaar blijft. Maart en april kunnen immers nog verraderlijk zijn met kou, regen en harde wind. Voor de jongste jeugd kan een extra zaaltraining dan soms net het verschil maken tussen met plezier blijven trainen of verkleumd naar huis gaan.
Voor Tim blijft het voorlopig nog even bij trainen. Komende zaterdag wacht er voor hem nog één laatste zaaltoernooi. Daarna richt ook hij zijn blik weer volledig op het veld. Op 12 april begint voor zijn team fase 4 van de competitie en dat is altijd weer een moment waar de jonge voetballers naar uitkijken. Nieuwe wedstrijden, nieuwe tegenstanders en hopelijk weer veel doelpunten. Terwijl Tim zich langzaam opmaakt voor zijn eerste veldwedstrijden van het jaar, stond Morris dus al midden in de actie. Rond het middaguur ging mijn telefoon. Als opa weet je dan eigenlijk al hoe laat het is. Wedstrijd afgelopen. Tijd voor het verslag. „Hoi opa,” klonk het aan de andere kant van de lijn. De toon was nuchter, bijna zakelijk. „We hebben met 8-1 verloren… maar ik heb wel gescoord.” Dat was een duidelijk verhaal van een jonge voetballer die meteen de belangrijkste feiten op tafel legt. De uitslag was stevig, maar er zat ook een klein moment van trots in zijn stem. En terecht natuurlijk, want een doelpunt blijft een doelpunt. Daarna ging Morris verder met zijn verhaal. „Opa, weet je… ze waren gewoon heel erg goed.” Het zijn van die zinnen waar je als opa even stil van wordt. Niet omdat de nederlaag groot was, maar omdat je hoort dat een jonge speler het spel al begrijpt. Soms is de tegenstander gewoon beter. Zo simpel kan voetbal zijn. „Dat is natuurlijk jammer,” ging hij verder, „maar we hebben wel onze best gedaan.” Op dat moment passen alleen maar bemoedigende woorden. Dan leg je niet de nadruk op een stevige nederlaag. Dan praat je over het doelpunt dat hij heeft gemaakt. Over hoe mooi het is dat hij bleef knokken. En over de wedstrijden die nog gaan komen. Want in het jeugdvoetbal is elke wedstrijd weer een nieuw verhaal.
Vandaag verlies je misschien ruim, maar volgende week kan het zomaar anders zijn. Misschien staat er dan een tegenstander tegenover je waartegen het spel beter loopt. Misschien valt de bal een keer goed. Misschien scoor je er zelfs wel twee.
Het belangrijkste blijft dat ze plezier houden in het spel. Voor de JO9 van VSV Velserbroek komen die betere resultaten vanzelf wel. Daar twijfel ik geen moment aan. Niet omdat winnen het allerbelangrijkste is, maar omdat je ziet dat de jongens leren, groeien en blijven proberen. En uiteindelijk zijn dat precies de momenten die in mijn digitale plakboek terechtkomen. Niet alleen de grote overwinningen of de kampioenfoto’s, maar ook zo’n telefoontje op zaterdagmiddag. Een jonge voetballer die eerlijk vertelt dat het een moeilijke wedstrijd was, maar toch trots is op zijn eigen doelpunt.Dat zijn de verhalen die het jeugdvoetbal zo bijzonder maken.
En eerlijk gezegd denk ik dat ik over een paar jaar juist dit soort momenten het vaakst teruglees. De kleine gesprekken, de eenvoudige analyses en de oprechte liefde voor het spel. Dus ja, als opa leun je soms even achterover. Met een glimlach. En dan denk je: dit digitale plakboek was inderdaad een heel goed idee.
Voor Morris stond er eindelijk weer een wedstrijd op het programma. Na weken zonder competitiewedstrijd mocht hij met zijn team weer het veld op. Voor Tim was het een ander soort voetbalmoment. Voor hem stond na een groot aantal maanden oo dinsdag 10 maart weer een training op het veld gepland. De zaaltrainingen zijn namelijk voorbij, want ook de JO7 van De Heracliden gaat weer naar buiten.
Dat is natuurlijk prachtig wanneer het weer het toelaat. Buiten voetballen blijft toch het echte werk. Maar eerlijk gezegd zou ik het als club voor mijn jonge voetballertjes in de onderbouw wel prettig vinden als de sportzaal nog even als vangnet beschikbaar blijft. Maart en april kunnen immers nog verraderlijk zijn met kou, regen en harde wind. Voor de jongste jeugd kan een extra zaaltraining dan soms net het verschil maken tussen met plezier blijven trainen of verkleumd naar huis gaan.
Voor Tim blijft het voorlopig nog even bij trainen. Komende zaterdag wacht er voor hem nog één laatste zaaltoernooi. Daarna richt ook hij zijn blik weer volledig op het veld. Op 12 april begint voor zijn team fase 4 van de competitie en dat is altijd weer een moment waar de jonge voetballers naar uitkijken. Nieuwe wedstrijden, nieuwe tegenstanders en hopelijk weer veel doelpunten. Terwijl Tim zich langzaam opmaakt voor zijn eerste veldwedstrijden van het jaar, stond Morris dus al midden in de actie. Rond het middaguur ging mijn telefoon. Als opa weet je dan eigenlijk al hoe laat het is. Wedstrijd afgelopen. Tijd voor het verslag. „Hoi opa,” klonk het aan de andere kant van de lijn. De toon was nuchter, bijna zakelijk. „We hebben met 8-1 verloren… maar ik heb wel gescoord.” Dat was een duidelijk verhaal van een jonge voetballer die meteen de belangrijkste feiten op tafel legt. De uitslag was stevig, maar er zat ook een klein moment van trots in zijn stem. En terecht natuurlijk, want een doelpunt blijft een doelpunt. Daarna ging Morris verder met zijn verhaal. „Opa, weet je… ze waren gewoon heel erg goed.” Het zijn van die zinnen waar je als opa even stil van wordt. Niet omdat de nederlaag groot was, maar omdat je hoort dat een jonge speler het spel al begrijpt. Soms is de tegenstander gewoon beter. Zo simpel kan voetbal zijn. „Dat is natuurlijk jammer,” ging hij verder, „maar we hebben wel onze best gedaan.” Op dat moment passen alleen maar bemoedigende woorden. Dan leg je niet de nadruk op een stevige nederlaag. Dan praat je over het doelpunt dat hij heeft gemaakt. Over hoe mooi het is dat hij bleef knokken. En over de wedstrijden die nog gaan komen. Want in het jeugdvoetbal is elke wedstrijd weer een nieuw verhaal.
Vandaag verlies je misschien ruim, maar volgende week kan het zomaar anders zijn. Misschien staat er dan een tegenstander tegenover je waartegen het spel beter loopt. Misschien valt de bal een keer goed. Misschien scoor je er zelfs wel twee.
Het belangrijkste blijft dat ze plezier houden in het spel. Voor de JO9 van VSV Velserbroek komen die betere resultaten vanzelf wel. Daar twijfel ik geen moment aan. Niet omdat winnen het allerbelangrijkste is, maar omdat je ziet dat de jongens leren, groeien en blijven proberen. En uiteindelijk zijn dat precies de momenten die in mijn digitale plakboek terechtkomen. Niet alleen de grote overwinningen of de kampioenfoto’s, maar ook zo’n telefoontje op zaterdagmiddag. Een jonge voetballer die eerlijk vertelt dat het een moeilijke wedstrijd was, maar toch trots is op zijn eigen doelpunt.Dat zijn de verhalen die het jeugdvoetbal zo bijzonder maken.
En eerlijk gezegd denk ik dat ik over een paar jaar juist dit soort momenten het vaakst teruglees. De kleine gesprekken, de eenvoudige analyses en de oprechte liefde voor het spel. Dus ja, als opa leun je soms even achterover. Met een glimlach. En dan denk je: dit digitale plakboek was inderdaad een heel goed idee.
