Vorig seizoen was het heerlijk om als opa af en toe even achterover te leunen, een glimlach niet te kunnen onderdrukken en te denken: wat is het toch mooi om dit allemaal van dichtbij mee te mogen maken. Dat gevoel kreeg ik steeds vaker wanneer ik naar de voetbalverhalen van Morris en Tim keek of ze beluisterde. Twee voetballende kleinzoons die allebei hun eigen weg bewandelen. Ieder met hun eigen talent, karakter en manier van spelen. De één misschien wat nadrukkelijker aanwezig binnen de lijnen, de ander op zijn eigen manier minstens zo fanatiek. Maar allebei met diezelfde liefde voor het spelletje. Wat ooit begon als een spontaan idee – het bewaren van hun voetbalmomenten – is inmiddels uitgegroeid tot een digitaal plakboek vol herinneringen. Een plek waar doelpunten, overwinningen, teleurstellingen, mooie acties en bijzondere momenten een blijvende plaats krijgen. Niet alleen voor mij als trotse opa, maar vooral ook voor Morris en Tim zelf.

 

Waar Tim met De Heracliden O8 tegen NEC Delfzijl een verdienstelijk gelijkspel van 3-3 uit het vuur wist te slepen, was Morris in Velserbroek een stuk minder gelukkig. Daar werd het duel tegen Alliance  met 8-3 verloren. Twee verschillende uitslagen, twee verschillende voetbalervaringen, maar uiteindelijk waren het vooral de momenten naast het voetbalveld die mij als opa het meest zijn bijgebleven.

Want een nederlaag met 8-3 komt natuurlijk niet zomaar aan je voorbij. Zeker niet wanneer je met plezier iedere week op het voetbalveld staat, je best doet en het liefst natuurlijk gewoon wilt winnen. Morris, spits van VSV Velserbroek O10-1, had het die dag niet gemakkelijk. Alsof die stevige nederlaag nog niet genoeg was, voelde hij zich ook al niet helemaal fit. De griep had hem behoorlijk in zijn greep en dan zit je als jonge voetballer natuurlijk niet bepaald lekker in je vel.

Op zo'n moment werd opa even ingeschakeld. Niet om de wedstrijd nog eens uitgebreid te analyseren, niet om te vertellen wat er allemaal beter had gekund en zeker niet om nog eens extra te benadrukken dat 8-3 een flinke uitslag is. Nee, gewoon om Morris met een paar opbeurende woorden weer een beetje een goed gevoel te geven. En daar ben je als opa toch ook voor?

Bovendien heb ik jarenlang als jeugdtrainer op de voetbalvelden rondgelopen. Ik weet dus inmiddels wel een beetje hoe het werkt. Ik weet ook dat je bij jonge voetballers soms beter even kunt luisteren dan praten. Dat je niet altijd met oplossingen hoeft te komen en dat een kind vooral moet voelen dat het niet uitmaakt of hij drie keer scoort, een wedstrijd wint of juist een keer stevig verliest. Het plezier in het voetbal en het vertrouwen in jezelf zijn uiteindelijk veel belangrijker.

Natuurlijk mag je teleurgesteld zijn na een nederlaag. Dat hoort erbij en ook dat moet je leren. Maar één verloren wedstrijd zegt helemaal niets over de voetballer die je bent. Er komen weer nieuwe wedstrijden, nieuwe kansen en ongetwijfeld ook weer mooie momenten. En zo ontstond er, ondanks de 8-3 nederlaag en de grieperige omstandigheden, een mooi gesprek tussen opa en kleinzoon. Een gesprek dat ik koester. Misschien wel meer dan Morris op dat moment zelf beseft en wat ook niet erg is.

Een dag eerder had ik trouwens ook al zo'n bijzonder moment met mijn andere voetballende kleinzoon, Tim. Opa mocht toen even voor taxichauffeur spelen. De bestemming was het UMCG, waar Tim zijn mamma, zoals hij het zelf zo mooi verwoordde, even in haar ogen moest laten kijken. Een bezoekje dat natuurlijk belangrijker was dan voetbal, maar voor Tim was er onderweg gelukkig ook voldoende ruimte om over zijn grote passie te praten.

Samen met zijn zus Maud was hij mee en zoals dat bij jonge voetballers gaat, kwam het gesprek al snel op voetbal terecht. Want er is altijd wel iets te bespreken wanneer je met een voetballende kleinzoon onderweg bent.

Zo ging het onder andere over David, de keeper die Tim blijkbaar erg goed vindt. Met bewondering sprak een jonge voetballer over een teamgenoot die indruk op hem maakt. Ook kwam er een nieuw jongetje ter sprake dat bij het team zou komen spelen. Tim was benieuwd hoe dat zou gaan en sprak daarnaast de hoop uit dat hij zou gaan winnen.

Prachtig toch, die onbevangenheid van een jonge voetballer? Alles wordt besproken, niets is te ingewikkeld en iedere nieuwe ontwikkeling binnen het team is aanleiding voor een gesprek. Over keepers, nieuwe spelers, winnen en natuurlijk over alles wat zich op en rond het voetbalveld afspeelt.

En terwijl ik daar als opa naast hem zat , luisterde ik met een glimlach naar de verhalen.. Voor een buitenstaander misschien maar gewone gesprekjes, maar voor mij zijn het herinneringen die je niet zomaar ergens kunt kopen of opnieuw kunt beleven.

Het bijzondere is dat het twee heel verschillende dagen waren. De ene dag met Tim in het UMCG, de andere dag met Morris na een teleurstellende voetbalmiddag. Maar in beide gevallen draaide het uiteindelijk om hetzelfde: er gewoon voor ze zijn, luisteren naar hun verhalen en laten merken dat opa altijd een luisterend oor heeft.

Ik heb in mijn leven heel wat voetbalwedstrijden gezien. Als jeugdtrainer, als liefhebber en tegenwoordig natuurlijk ook als trotse opa. Ik heb overwinningen meegemaakt, nederlagen gezien en heel wat gesprekken gevoerd over tactiek, inzet en plezier in het spelletje. Maar hoe mooi voetbal ook kan zijn, uiteindelijk zijn het niet de doelpunten of de uitslagen die de meeste waarde hebben.

Het zijn juist die kleine momenten. Een gesprek onderweg in een ziekenhuis. Een kleinzoon die enthousiast vertelt over hun keeper. Een ander die na een stevige nederlaag even behoefte heeft aan wat bemoedigende woorden. Momenten waarop je als opa niet veel meer hoeft te doen dan luisteren, een beetje meedenken en er gewoon zijn.

Misschien is dat wel het mooiste wat er is aan opa mogen zijn. Je hoeft niet iedere keer met een oplossing te komen, je hoeft niet altijd iets bijzonders te zeggen. Soms is het genoeg dat je naast ze zit of naar ze luistert , dat ze hun verhaal kwijt kunnen en dat ze weten dat ze bij je terechtkunnen. En of Tim nu met 3-3 gelijk speelt of Morris met 8-3 verliest, voor opa maakt dat uiteindelijk helemaal niets uit.

Ik hoop dat er nog heel veel gesprekjes mag voeren en voetbalverhalen mag volgen. Dat ik mag kijken en luisteren naar hun belevenissen en af en toe ook gewoon even als mentale steun mag fungeren. Want als opa een luisterend oor mag zijn voor zijn voetballende kleinzoons, dan is dat misschien wel de mooiste rol die je je kunt wensen. En eerlijk is eerlijk: daar kan geen overwinning tegenop!