Vorig seizoen was het heerlijk om als opa af en toe even achterover te leunen, een glimlach niet te kunnen onderdrukken en te denken: wat is het toch mooi om dit allemaal van dichtbij mee te mogen maken. Dat gevoel kreeg ik steeds vaker wanneer ik de voetbalverhalen van Morris en Tim bekeek of beluisterde. Twee voetballende kleinzoons die allebei hun eigen weg bewandelen. Ieder met hun eigen talent, karakter en manier van spelen. De één misschien wat nadrukkelijker aanwezig binnen de lijnen, de ander op zijn eigen manier minstens zo fanatiek. Maar allebei met diezelfde liefde voor het spelletje.
Wat ooit begon als een spontaan idee, het bewaren van hun voetbalmomenten, is inmiddels uitgegroeid tot een digitaal plakboek vol herinneringen. Een plek waar doelpunten, overwinningen, teleurstellingen, mooie acties en bijzondere momenten een blijvende plaats krijgen. Niet alleen voor mij als trotse opa, maar vooral ook voor Morris en Tim zelf. Want hoe mooi is het wanneer je later nog eens kunt terugkijken op de weg die je als jonge voetballer hebt afgelegd? Op die wedstrijden waarin alles lukte, maar ook op de momenten waarop het even tegenzat. Juist daar valt immers veel van te leren.

Nieuwe ronde, nieuwe kansen

Voor Morris en Tim kan de tweede fase van het seizoen beginnen. Ook voor beide jongens en hun teamgenoten is de nieuwe competitie-indeling inmiddels bekendgemaakt. Een indeling die tot stand is gekomen op basis van de resultaten uit fase 1. En dat is misschien maar goed ook, want de eerste fase verliep voor zowel VSV Velserbroek 010-1 als De Heracliden 08-1 bepaald niet zonder slag of stoot.

Beide teams kregen te maken met een pittige indeling en moesten regelmatig ervaren dat het verschil tussen winnen en verliezen soms behoorlijk groot kan zijn. Van de vijf tot nu toe gespeelde wedstrijden werden er door beide ploegen vier verloren. Cijfers die natuurlijk niet direct aanleiding geven om de vlag uit te hangen, maar die wel in perspectief moeten worden geplaatst.

Want juist in fase 1 van het jeugdvoetbal wil de indeling nog weleens voor verrassingen zorgen. Teams van uiteenlopende niveaus komen bij elkaar terecht, waardoor er wedstrijden ontstaan waarin de krachtsverhoudingen niet bepaald gelijkwaardig zijn. Dat kan verschillende oorzaken hebben. Misschien heeft een trainer nog onvoldoende zicht op de kwaliteiten en mogelijkheden van zijn eigen ploeg. Of misschien is de verleiding groot om voor een zo laag mogelijke indeling te kiezen, omdat een kampioenschap nu eenmaal leuk staat op het cv.

Dat laatste klinkt misschien wat cynisch, maar het jeugdvoetbal draait bijna overal om de stand op de ranglijst. Natuurlijk wil iedere trainer wedstrijden winnen en is het heerlijk wanneer een team na afloop met drie punten van het veld stapt. Maar wanneer de tegenstand structureel te zwaar is, wordt het voor jonge voetballers een stuk lastiger om vertrouwen op te bouwen en hun kwaliteiten te laten zien.

Ontwikkelen is belangrijker dan winnen

Gelukkig biedt fase 2 een nieuwe mogelijkheid om de balans te herstellen. Door de resultaten uit de eerste fase kunnen teams opnieuw worden ingedeeld, hopelijk met wedstrijden waarin de onderlinge verschillen kleiner zijn. Of dat voor VSV Velserbroek 010-1 en De Heracliden 08-1 daadwerkelijk het geval zal zijn, moet natuurlijk nog blijken. Ik hoop het in ieder geval van harte, voor Morris en Tim, maar zeker ook voor hun teamgenoten.

Want laten we eerlijk zijn: vier nederlagen in vijf wedstrijden zijn niet de resultaten waarop je als jonge voetballer iedere week zit te wachten. Verliezen hoort bij voetbal en kan waardevolle lessen opleveren. Maar er is wel een verschil tussen verliezen na een gelijkwaardige wedstrijd en telkens tegenover een tegenstander staan die simpelweg een maatje te groot is. In dat laatste geval wordt het moeilijker om met plezier te blijven voetballen en te ontdekken waar je eigen mogelijkheden liggen.

Of fase 2 voor beide teams betere resultaten gaat opleveren? Ik heb werkelijk geen idee. Misschien komen er meer overwinningen, misschien blijft het lastig. Als opa kan ik daar alleen maar op hopen en blijven genieten van de momenten van mijn kleinzoons . Maar wat ik vooral hoop, is dat Morris en Tim zich verder blijven ontwikkelen als voetballer. Dat ze nieuwe dingen durven proberen, leren van hun fouten, plezier houden in het spel en steeds beter ontdekken wat ze als individu én als teamgenoot kunnen betekenen.

Want voor mij blijft dat het belangrijkste onderdeel van het jeugdvoetbal: de ontwikkeling van de individuele speler tot een betere teamspeler. Een proces waarin niet alleen techniek, inzicht en conditie een rol spelen, maar ook zelfvertrouwen, doorzettingsvermogen en het vermogen om samen met anderen iets moois neer te zetten.

En dus begint voor Morris en Tim een nieuw hoofdstuk. Met nieuwe tegenstanders, nieuwe uitdagingen en hopelijk vooral veel mooie voetbalmomenten. Ik blijf ze volgen, hun verhalen bewaren en genieten van alles wat op hun pad komt. Want uiteindelijk gaat het niet alleen om de uitslagen die later in de boeken staan, maar vooral om de weg die ze afleggen. En als trotse opa kijk ik ernaar uit om ook die weg in fase 2 weer van dichtbij mee te mogen maken.