De voetbalavonturen van Morris en Tim: Een monsterscore en drie zaterdagen zonder voetbal
:
Vorig seizoen was het heerlijk om als opa af en toe even achterover te leunen, een glimlach niet te kunnen onderdrukken en te denken: wat is het toch mooi om dit allemaal van dichtbij mee te mogen maken. Dat gevoel kreeg ik steeds vaker wanneer ik de voetbalverhalen van Morris en Tim bekeek of beluisterde. Twee voetballende kleinzoons die allebei hun eigen weg bewandelen. Ieder met hun eigen talent, karakter en manier van spelen. De één misschien wat nadrukkelijker aanwezig binnen de lijnen, de ander op zijn eigen manier minstens zo fanatiek. Maar allebei met diezelfde liefde voor het spelletje.
Wat ooit begon als een spontaan idee, het bewaren van hun voetbalmomenten, is inmiddels uitgegroeid tot een digitaal plakboek vol herinneringen. Een plek waar doelpunten, overwinningen, teleurstellingen, mooie acties en bijzondere momenten een blijvende plaats krijgen. Niet alleen voor mij als trotse opa, maar vooral ook voor Morris en Tim zelf. Want hoe mooi is het wanneer je later nog eens kunt terugkijken op de weg die je als jonge voetballer hebt afgelegd? Op die wedstrijden waarin alles lukte, maar ook op de momenten waarop het even tegenzat. Juist daar valt immers veel van te leren.
Het was zaterdagmiddag toen mijn telefoon tijdens het duel ZEC-Noordpool ging. Aan de naam die op het beeldscherm verscheen, die van zijn vader, herkende ik meteen wie er aan de andere kant van de lijn zat: Morris. Voor hem stond om 13.15 uur zijn eerste wedstrijd in fase 2 op het programma, tegen FC Haarlem-Kennemerland O10-2. Een bijzonder duel, want er werd gespeeld in het oude Haarlem-stadion, waar iconen als Martin Haar en Ruud Gullit vroeger nog hadden gespeeld Door het lawaai, zowel binnen als buiten de lijnen, kon ik Morris niet goed verstaan. Veel meer dan dat ze ruim hadden gewonnen en dat hij zelf vijf doelpunten had gemaakt, kreeg ik dan ook niet mee. Dat laatste was natuurlijk wel nieuws dat even moest worden doorgegeven aan opa! De precieze uitslag en het wedstrijdverhaal zouden later wel volgen. De volgende dag werd het gesprek voortgezet. Daarbij liet opa toch even weten dat hij een overwinning met 4-3, een gelijkspel of zelfs een kleine nederlaag leuker vindt dan een zege met dubbele cijfers. Want wat hebben beide teams nu eigenlijk aan zo'n monsterscore? Natuurlijk is het heerlijk om veel doelpunten te maken en met een grote glimlach van het veld te stappen. En vijf keer scoren in één wedstrijd is voor een jongen van negen jaar natuurlijk een prachtige prestatie. Daar mag je trots op zijn. Toch zit er aan jeugdvoetbal meer vast dan alleen winnen en verliezen. Juist wedstrijden waarin het spannend blijft tot de laatste minuut, waarin je moet knokken voor iedere meter en waarin je samen met je ploeggenoten alles uit de kast moet halen, kunnen je veel leren. Omgaan met tegenslag, samenwerken en respect hebben voor de tegenstander zijn minstens zo belangrijk als het maken van doelpunten. Of die wijze woorden direct zijn ingedaald bij een jongetje van negen, weet ik natuurlijk niet. Misschien was hij op dat moment alweer bezig met zijn volgende wedstrijd of met de vraag hoeveel doelpunten hij daarin zou kunnen maken. Dat zou ook helemaal niet vreemd zijn. Maar ik zie het nu eenmaal als een taak van een relativerende opa om af en toe een tegengeluid te laten horen. Een opa die wars is van de gewoonte van sommige ouders en grootouders om hun kinderen en kleinkinderen bij iedere geslaagde actie met superlatieven te overladen. Complimenten zijn mooi en verdienen hun plaats, maar een beetje relativeringsvermogen kan bij een jonge voetballer en zijn volwassen ouders en grootouders ook geen kwaad.
Terwijl voor Morris de tweede fase van de competitie begon, kreeg Tim te maken met iets heel anders: zijn eerste afgelasting. De oorzaak lag dit keer niet bij het weer of bij een tekort aan spelers, maar bij robotmaaier Chrissie, die het in Eenrum had begeven. Daardoor was het gras op de velden te lang geworden en slaagde men er niet in om de lijnen op het veld aan te brengen. Het gevolg was dat alle thuiswedstrijden in Eenrum werden afgelast. Voor Tim en zijn voetbalvriendjes van de O8 van De Heracliden betekende dat voor de derde zaterdag op rij geen wedstrijd. Drie weken zonder een wedstrijdje voetballen: voor een groep jongens die iedere week graag met een bal bezig is, is dat bepaald geen pretje en voor deze opa zorgt dat voor een bron van ergenis
En dan hebben we het nog niet eens over de trainingsuren. In die drie weken werd er bij elkaar slechts drie uur getraind. Voor jonge voetballers die volop in ontwikkeling zijn, is dat wel erg weinig. Juist op deze leeftijd is het belangrijk om veel te spelen, te oefenen en plezier te beleven aan het voetbal. Wedstrijden zijn daarbij niet alleen een beloning voor de trainingen, maar ook een belangrijk onderdeel van hun ontwikkeling. Dat de velden niet bespeelbaar waren, is op zichzelf natuurlijk vervelend genoeg. Een kapotte robotmaaier kan gebeuren. Maar wanneer de afgelasting al op vrijdag bekend was, had er naar mijn idee best gekeken kunnen worden naar een alternatief. Met de groepsapps van tegenwoordig moet het toch mogelijk zijn om op korte termijn iets te organiseren? Een extra training op een andere locatie, een onderling partijtje of desnoods een andere voetbalactiviteit had de zaterdag voor de jongens een stuk leuker kunnen maken. Voor de club en de begeleiders mag dit dan ook voelen als een gemiste kans. Het hoeft niet altijd ingewikkeld te zijn om iets te regelen. Soms is een beetje initiatief al voldoende om ervoor te zorgen dat kinderen niet opnieuw een zaterdag zonder voetbal hoeven door te brengen. Gelukkig gloort er weer hoop aan de horizon. Voor de O8 van Hera staat komende zaterdag een thuiswedstrijd op kunstgras op het programma. Geen gedoe met te lang gras en ontbrekende lijnen, maar hopelijk gewoon lekker voetballen. En daarmee komt ook voor Tim en zijn ploeggenootjes fase 2 eindelijk in zicht. Laat die jongens dus maar weer lekker achter de bal aanrennen, doelpunten maken, fouten maken en vooral plezier hebben. Want uiteindelijk is dát waar het bij jeugdvoetbal om draait. Of er nu met dubbele cijfers wordt gewonnen of dat de wedstrijd eindigt in een spannende 4-3: als de kinderen met een glimlach van het veld stappen, heeft de zaterdag in ieder geval iets opgeleverd.
Vorig seizoen was het heerlijk om als opa af en toe even achterover te leunen, een glimlach niet te kunnen onderdrukken en te denken: wat is het toch mooi om dit allemaal van dichtbij mee te mogen maken. Dat gevoel kreeg ik steeds vaker wanneer ik de voetbalverhalen van Morris en Tim bekeek of beluisterde. Twee voetballende kleinzoons die allebei hun eigen weg bewandelen. Ieder met hun eigen talent, karakter en manier van spelen. De één misschien wat nadrukkelijker aanwezig binnen de lijnen, de ander op zijn eigen manier minstens zo fanatiek. Maar allebei met diezelfde liefde voor het spelletje.
Wat ooit begon als een spontaan idee, het bewaren van hun voetbalmomenten, is inmiddels uitgegroeid tot een digitaal plakboek vol herinneringen. Een plek waar doelpunten, overwinningen, teleurstellingen, mooie acties en bijzondere momenten een blijvende plaats krijgen. Niet alleen voor mij als trotse opa, maar vooral ook voor Morris en Tim zelf. Want hoe mooi is het wanneer je later nog eens kunt terugkijken op de weg die je als jonge voetballer hebt afgelegd? Op die wedstrijden waarin alles lukte, maar ook op de momenten waarop het even tegenzat. Juist daar valt immers veel van te leren.
Het was zaterdagmiddag toen mijn telefoon tijdens het duel ZEC-Noordpool ging. Aan de naam die op het beeldscherm verscheen, die van zijn vader, herkende ik meteen wie er aan de andere kant van de lijn zat: Morris. Voor hem stond om 13.15 uur zijn eerste wedstrijd in fase 2 op het programma, tegen FC Haarlem-Kennemerland O10-2. Een bijzonder duel, want er werd gespeeld in het oude Haarlem-stadion, waar iconen als Martin Haar en Ruud Gullit vroeger nog hadden gespeeld Door het lawaai, zowel binnen als buiten de lijnen, kon ik Morris niet goed verstaan. Veel meer dan dat ze ruim hadden gewonnen en dat hij zelf vijf doelpunten had gemaakt, kreeg ik dan ook niet mee. Dat laatste was natuurlijk wel nieuws dat even moest worden doorgegeven aan opa! De precieze uitslag en het wedstrijdverhaal zouden later wel volgen. De volgende dag werd het gesprek voortgezet. Daarbij liet opa toch even weten dat hij een overwinning met 4-3, een gelijkspel of zelfs een kleine nederlaag leuker vindt dan een zege met dubbele cijfers. Want wat hebben beide teams nu eigenlijk aan zo'n monsterscore? Natuurlijk is het heerlijk om veel doelpunten te maken en met een grote glimlach van het veld te stappen. En vijf keer scoren in één wedstrijd is voor een jongen van negen jaar natuurlijk een prachtige prestatie. Daar mag je trots op zijn. Toch zit er aan jeugdvoetbal meer vast dan alleen winnen en verliezen. Juist wedstrijden waarin het spannend blijft tot de laatste minuut, waarin je moet knokken voor iedere meter en waarin je samen met je ploeggenoten alles uit de kast moet halen, kunnen je veel leren. Omgaan met tegenslag, samenwerken en respect hebben voor de tegenstander zijn minstens zo belangrijk als het maken van doelpunten. Of die wijze woorden direct zijn ingedaald bij een jongetje van negen, weet ik natuurlijk niet. Misschien was hij op dat moment alweer bezig met zijn volgende wedstrijd of met de vraag hoeveel doelpunten hij daarin zou kunnen maken. Dat zou ook helemaal niet vreemd zijn. Maar ik zie het nu eenmaal als een taak van een relativerende opa om af en toe een tegengeluid te laten horen. Een opa die wars is van de gewoonte van sommige ouders en grootouders om hun kinderen en kleinkinderen bij iedere geslaagde actie met superlatieven te overladen. Complimenten zijn mooi en verdienen hun plaats, maar een beetje relativeringsvermogen kan bij een jonge voetballer en zijn volwassen ouders en grootouders ook geen kwaad.
Terwijl voor Morris de tweede fase van de competitie begon, kreeg Tim te maken met iets heel anders: zijn eerste afgelasting. De oorzaak lag dit keer niet bij het weer of bij een tekort aan spelers, maar bij robotmaaier Chrissie, die het in Eenrum had begeven. Daardoor was het gras op de velden te lang geworden en slaagde men er niet in om de lijnen op het veld aan te brengen. Het gevolg was dat alle thuiswedstrijden in Eenrum werden afgelast. Voor Tim en zijn voetbalvriendjes van de O8 van De Heracliden betekende dat voor de derde zaterdag op rij geen wedstrijd. Drie weken zonder een wedstrijdje voetballen: voor een groep jongens die iedere week graag met een bal bezig is, is dat bepaald geen pretje en voor deze opa zorgt dat voor een bron van ergenis
En dan hebben we het nog niet eens over de trainingsuren. In die drie weken werd er bij elkaar slechts drie uur getraind. Voor jonge voetballers die volop in ontwikkeling zijn, is dat wel erg weinig. Juist op deze leeftijd is het belangrijk om veel te spelen, te oefenen en plezier te beleven aan het voetbal. Wedstrijden zijn daarbij niet alleen een beloning voor de trainingen, maar ook een belangrijk onderdeel van hun ontwikkeling. Dat de velden niet bespeelbaar waren, is op zichzelf natuurlijk vervelend genoeg. Een kapotte robotmaaier kan gebeuren. Maar wanneer de afgelasting al op vrijdag bekend was, had er naar mijn idee best gekeken kunnen worden naar een alternatief. Met de groepsapps van tegenwoordig moet het toch mogelijk zijn om op korte termijn iets te organiseren? Een extra training op een andere locatie, een onderling partijtje of desnoods een andere voetbalactiviteit had de zaterdag voor de jongens een stuk leuker kunnen maken. Voor de club en de begeleiders mag dit dan ook voelen als een gemiste kans. Het hoeft niet altijd ingewikkeld te zijn om iets te regelen. Soms is een beetje initiatief al voldoende om ervoor te zorgen dat kinderen niet opnieuw een zaterdag zonder voetbal hoeven door te brengen. Gelukkig gloort er weer hoop aan de horizon. Voor de O8 van Hera staat komende zaterdag een thuiswedstrijd op kunstgras op het programma. Geen gedoe met te lang gras en ontbrekende lijnen, maar hopelijk gewoon lekker voetballen. En daarmee komt ook voor Tim en zijn ploeggenootjes fase 2 eindelijk in zicht. Laat die jongens dus maar weer lekker achter de bal aanrennen, doelpunten maken, fouten maken en vooral plezier hebben. Want uiteindelijk is dát waar het bij jeugdvoetbal om draait. Of er nu met dubbele cijfers wordt gewonnen of dat de wedstrijd eindigt in een spannende 4-3: als de kinderen met een glimlach van het veld stappen, heeft de zaterdag in ieder geval iets opgeleverd.
