Op zondag 31 mei staat het sportcomplex van FC Lewenborg in het teken van een bijzonder duel. Die middag komt namelijk nog één keer het elftal van Noordpool in actie uit de periode waarin Louis Koorenhof trainer was van de club uit Uithuizen. Het duel wordt georganiseerd als eerbetoon aan de oud-trainer, die in juni zijn 85e verjaardag hoopt te vieren en over wie nog altijd door iedereen die met hem heeft samengewerkt met warmte en respect wordt gesproken.

Onze ‘podcast’ gaat deze keer o.a over , de korte broek, onzinnige playoffs, Veerman en Koeman en advertenties.

 De voetbaldames van Zeester die zaterdag 9 mei kampioen werden hebben de laatste twee competitiewedstrijden met verlies afgesloten.

 

De stelling dat een voetballer hard op de grond moet slaan om de pijn van een overtreding te verlichten, hoort wat mij betreft thuis in dezelfde categorie als allerlei andere moderne voetbalrituelen: alles voor de bühne. Het is een toneelstuk geworden dat supporters inmiddels zo vaak zien, dat velen het normaal zijn gaan vinden. Maar normaal is het eigenlijk helemaal niet.

In de omgeving waar ik woon leefde het zondagvoetbal rond de eeuwwisselling enorm. Zwaagwesteinde kon in de eerste klasse altijd rekenen op 500 toeschouwers, bij Harkema-Opeinde stonden een of twee treetjes lager altijd minstens 400 man langs de lijn, bij clubs als Bergum en Houtigehage in de vierde klasse was de ondergrens 250.

Vandaag bereikte ons het verdrietige bericht dat Martin Broekmans op 72-jarige leeftijd is overleden. Een bericht dat, ondanks de zorgen die er al waren, toch hard binnenkwam. Sommige mensen lijken namelijk vanzelfsprekend aanwezig te zijn. Op het voetbalveld, langs de lijn, in de bestuurskamer of gewoon in een gesprek waar warmte en humor vanzelfsprekend samenkomen. Martin was zo iemand.

Een broodje hamburger, een tribune, Memphis, Koeman jr. en nog veel meer kwam er voorbij in de ‘podcast’ met Jan ten Caat.

Zo heel af en toe komt het op een woensdagmorgen nog wel eens voorbij: de “populariteit” van de SV Bedum OldStars bij andere verenigingen waar wandelvoetbal wordt gespeeld. En eerlijk is eerlijk, ik vermaak mij daar vaak uitstekend mee. Want zodra je de verhalen van clubs hoort waar Bedum op tafel komt, hoor je steevast dezelfde geluiden. “Daar wordt gerend.” “Daar nemen ze het te serieus.” “Dat mag helemaal niet.” Alsof er in Bedum alleen maar wordt gerend terwijl de rest van Nederland keurig in slow motion over het veld schuifelt.

Voor Eext duurt het seizoen duidelijk tekort. De ploeg uit Drenthe verkeert namelijk in uitstekende vorm en bewees dat nog maar eens in de slotfase van de competitie. Vanaf 4 april bleef de equipe van trainer Herman Bats liefst zes wedstrijden op rij ongeslagen. Vooral de laatste overwinning, uit bij kampioen DVC’59, zal nog lang onderwerp van gesprek blijven binnen de club. Niet alleen vanwege de verrassende uitslag, maar vooral door de manier waarop de Eextenaren zich presenteerden: strijdlustig, verzorgd voetballend en als een hecht collectief.

Een mooie verrassing op een vroege maandagmorgen. Soms zit geluk niet in grote gebeurtenissen, maar in iets kleins. In drie simpele mails bijvoorbeeld. Drie verslagen. Drie tekenen van leven van iemand die simpelweg thuishoort langs een voetbalveld.