Vandaag, 12 november. Inmiddels alweer zeven weken geleden dat bij mij voor het eerst, voorzichtig, de diagnose prostaatkanker werd gesteld. Een bericht dat aanvankelijk via de uitslag van een PET-scan naar buiten kwam en waarvan de vermoedens vorige week, na het afnemen van een biopt, verder werden bevestigd. Zeven weken waarin er veel door mijn hoofd is gegaan. Weken van onzekerheid, vragen, gesprekken en vooral het wachten op duidelijkheid over wat de toekomst zou gaan brengen.


Na overleg met Martine heb ik ook nu besloten om het vervolg van dit traject via een artikel op mijn eigen website met iedereen te delen. Niet omdat het gemakkelijk is om over zo'n beladen onderwerp te schrijven, maar vooral omdat ik merk dat de belangstelling groot is. Regelmatig krijg ik de vraag: hoe gaat het nu met je? Vragen die voortkomen uit oprechte belangstelling en betrokkenheid en die ik bijzonder waardeer. Tegelijkertijd merk ik dat het steeds opnieuw vertellen van hetzelfde verhaal niet altijd eenvoudig is. Daarom kies ik ervoor om iedereen op deze manier op de hoogte te houden. En gelukkig kan ik dit keer met positief nieuws komen!

Het nieuws waarop ik na het afnemen van het biopt zo vurig had gehoopt, maar waarvan ik tot vanmorgen nog niet zeker wist of het werkelijkheid zou worden. De grote vraag was immers of de prostaatkanker met behulp van medicatie onder controle gehouden zou kunnen worden. Vanmorgen kwam daarop het verlossende antwoord. De uitslagen geven voldoende aanleiding om met extra medicatie verder te gaan. Via de oncoloog zal aanvullende medicatie worden voorgeschreven, die ervoor moet zorgen dat de ziekte zo goed mogelijk onder controle blijft.

Natuurlijk besef ik heel goed dat daarmee niet alles achter de rug is. Prostaatkanker is een ziekte die niet meer uit mijn lichaam zal verdwijnen en waar ik dus rekening mee zal moeten blijven houden. Het betekent dat er een behandeltraject volgt en dat de nodige controles en medische begeleiding onderdeel van mijn leven zullen worden. Je krijgt als het ware een stille waarschuwing mee: neem deze ziekte serieus en ga niet zomaar voorbij aan de signalen die je lichaam afgeeft.

Toch overheerst op dit moment vooral de opluchting. Het vooruitzicht dat ik, met de juiste medicatie en de nodige voorzichtigheid, nog lange tijd kan blijven genieten van de dingen die mijn leven zo mooi maken, betekent ontzettend veel voor mij.

Want wat wil een mens nog meer? Lekker kunnen blijven sporten, als verslaggever langs de lijn staan bij de vele sportwedstrijden en natuurlijk blijven schrijven over de sportevenementen die mij zo na aan het hart liggen. Maar boven alles staat het kunnen blijven genieten van de mensen die mij dierbaar zijn. Samen met Martine, familie, vrienden en iedereen die een bijzondere plek in mijn leven inneemt, nog heel veel mooie momenten mogen beleven. Uiteindelijk is dat waar het allemaal om draait.

Dat betekent overigens niet dat ik de komende periode zomaar overal aan voorbij zal gaan. Zeker nu de koudere maanden eraan komen, zal ik soms verstandige keuzes moeten maken. Wanneer de weersomstandigheden langs de lijn te guur of onaangenaam zijn, kan het best gebeuren dat ik een wedstrijd langs de lijn volgen aan mij voorbij laat gaan. Ook het Walking Football zal gedurende de herfst- en wintermaanden op een bijzonder laag pitje komen te staan. Misschien is waakvlammetje daarvoor nog wel de beste omschrijving.

Maar gelukkig zijn er alternatieven. De sportschool van Fyshio2Fit biedt voldoende mogelijkheden om op een andere manier in beweging te blijven en aan mijn conditie te werken. En wat mijn werk als sportverslaggever betreft: daar is altijd wel een oplossing voor te vinden. Want als ik niet zelf langs de lijn kan staan, betekent dat nog niet dat ik mijn passie voor het schrijven over sport moet laten varen.

De komende tijd zal dus ongetwijfeld anders verlopen dan ik vooraf had gedacht. Er zullen momenten zijn waarop ik pas op de plaats moet maken en waarop gezondheid boven alles gaat. Maar ik heb ook geleerd dat je niet alles vooruit moet willen plannen. Soms moet je de dingen nemen zoals ze komen en vooral genieten van wat wél mogelijk is.

Tot slot wil ik iedereen bedanken voor de belangstelling, de berichtjes, de steun en de warme woorden die ik de afgelopen weken heb mogen ontvangen. Het doet een mens ontzettend goed om te merken hoeveel mensen met je meeleven. Ook al lukt het niet altijd om iedereen persoonlijk te antwoorden, weet dat ik die betrokkenheid enorm waardeer. Met dit bericht wil ik dan ook vooral een positief geluid laten horen met vertrouwen, realisme en vooral de wil om te blijven genieten van alles wat het leven mooi maakt. En dat positieve nieuws van vanmorgen? Dat geeft mij, en natuurlijk ook Martine, veel vertrouwen en reden tot blijdschap!