Stop toch eens met die overdreven wedstrijdverslagen bij het jeugdvoetbal!

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Even na praten

Samen met Jan ten Caat heb ik een ding afgesproken: we gaan ons niet meer ergeren aan de wedstrijdverslagen van jeugdduels. Verslagen waarin de superlatieven je als pepernoten om de oren vliegen. Waarin iedere geslaagde actie wordt opgeblazen tot een voetbaltechnisch hoogstandje en waarin jonge voetballers worden omschreven alsof ze op het punt staan een profcontract te tekenen bij een Europese topclub.
We hebben het afgesproken, dus we zouden ons er eigenlijk niet meer druk om moeten maken. Maar eerlijk is eerlijk, soms wordt het wel heel lastig om je mond te houden.
logo
Deze week had ik een prachtig verslag kunnen schrijven van het duel SV Bedum 082 - De Heracliden 081. Een wedstrijd met mooie doelpunten, misschien wel fraaie acties, wellicht een uitblinker of zelfs meerdere uitblinkers. Er zullen ongetwijfeld kinderen zijn geweest die een goede wedstrijd speelden, een mooie pass gaven of met een individuele actie het verschil maakten. Allemaal prima onderwerpen voor een leuk wedstrijdverslag. Maar ik doe het niet. Want ook deze week kwam ik het weer tegen. Een verzameling voetbaltermen die je eerder verwacht bij een wedstrijdverslag van een Champions League-duel dan bij een wedstrijd van kinderen uit de onderbouw.

Een kleine greep uit het assortiment:
Hakballetje. Uit de hoge hoed getoverd., Aanvalsmachine.,Gevaarlijke uitbraken.,Ruimtes achterin weggegeven.Geen overwinning.
Het zijn termen die zelfs in een verslag van een wedstrijd in het seniorenvoetbal soms behoorlijk overdreven zouden klinken. Maar blijkbaar vinden we het tegenwoordig heel normaal om ze te gebruiken bij kinderen die nog volop bezig zijn met het ontdekken van het voetbalspelletje.
En daar zit wat mij betreft precies het probleem.
Sinds wanneer moeten we jeugdvoetbal beschrijven alsof het om een tactisch schaakspel op het hoogste niveau gaat? Sinds wanneer moet een team uit de onderbouw een aanvalsmachine zijn? En waarom moeten we het hebben over ruimtes achterin die worden weggegeven, gevaarlijke uitbraken en het uitblijven van een overwinning?
Het is jeugdvoetbal! Kinderen die achter een bal aanrennen, plezier maken, proberen iets te leren en soms iets doen wat de trainer helemaal niet heeft uitgelegd. Gelukkig maar! Want juist dat maakt jeugdvoetbal zo mooi
Natuurlijk mag je benoemen dat een speler een prachtige actie maakt. Natuurlijk mag je schrijven dat er een mooie goal wordt gescoord of dat een team goed heeft samengespeeld. Daar is helemaal niets mis mee. Sterker nog, het is hartstikke leuk voor de kinderen wanneer hun wedstrijd op een positieve manier wordt beschreven. Maar er zit een wereld van verschil tussen een leuk wedstrijdverslag en een verhaal waarin de werkelijkheid volledig uit het oog wordt verloren. We lijken soms vergeten te zijn dat kinderen in de onderbouw nog aan het leren zijn. Ze hoeven helemaal geen perfecte wedstrijd te spelen. Ze hoeven geen tactische meesterwerken af te leveren en ze hoeven al helemaal niet iedere week als kleine voetbalsterren te worden neergezet.
Ze mogen fouten maken. Sterker nog, ze moeten fouten kunnen maken. Een verkeerde pass, een mislukte passeeractie, een bal die over de zijlijn verdwijnt of een verdediger die even vergeet waar hij moet lopen. Het hoort er allemaal bij. Dat is voetbal en dat is ontwikkeling.
Maar wanneer je vervolgens in een wedstrijdverslag gaat schrijven over ruimtes achterin die worden weggegeven, krijg ik spontaan vlekken in mijn nek. Alsof er sprake is van een tactisch probleem dat op maandag tijdens de nabespreking uitgebreid geanalyseerd moet worden. Het gaat om kinderen! Die zijn soms gewoon even vergeten dat ze ook nog moeten verdedigen terwijl ze achter de bal aan rennen.
En precies hetzelfde geldt voor die aanvalsmachine die iets uit de hoge hoed tovert. Het klinkt allemaal prachtig, maar wat willen we hiermee eigenlijk bereiken?
Want laten we eerlijk zijn: voor wie zijn die wedstrijdverslagen nu eigenlijk voor bedoeld? Voor de kinderen? Voor de ouders? Voor opa en oma die graag willen lezen hoe de wedstrijd is verlopen? Of zijn ze vooral bedoeld voor de schrijver zelf, die iedere week opnieuw probeert zijn voetbaljournalistieke kwaliteiten te etaleren?  Ik heb soms het idee dat het laatste steeds vaker het geval is.
  •