Man van de wedstrijd: Marinus Siekman, een voetbaldier dat zijn plek weer heeft gevonde
Iedereen die weleens op of langs een voetbalveld heeft gestaan, weet dat een wedstrijd op allerlei manieren in je gedachten kan blijven hangen. Soms zijn het de doelpuntenmakers die de meeste indruk maken. Soms is het de felle controleur op het middenveld die geen duel uit de weg gaat, de verdediger die onvermoeibaar zijn lichaam tussen de bal en de tegenstander gooit, of de doelman die met enkele cruciale reddingen zijn ploeg met een paar geweldige safes overeind houdt. Maar soms is het iemand die geen seconde aan het spel deel heeft genomen.

Sommige mensen kom je als voetbalverslaggever door de jaren heen met enige regelmaat tegen. De ene keer wat vaker dan de andere keer. Dat is vaak afhankelijk van de club waar ze op dat moment werkzaam zijn. Maar sommige gezichten blijven terugkomen. Marinus Siekman is zo iemand. Een trainer die ik inmiddels al heel wat seizoenen tegenkom en die op zaterdagmiddag eigenlijk altijd wel ergens op de voetbalvelden in de regio te vinden was.
Onze wegen kruisten elkaar voor het eerst in het seizoen 2011-2012, toen Marinus trainer werd van Noordwolde. Sindsdien is er in zijn trainersloopbaan het nodige gebeurd. Voor de stadjer volgden verschillende clubs, waarbij ook verenigingen uit het verspreidingsgebied van de Ommelander Courant op zijn pad kwamen. Met Zeester, ZEC en opnieuw Noordwolde stonden er meerdere clubs op zijn cv die voor mij als verslaggever geen onbekende verenigingen waren.
Het maakte dat ik Marinus door de jaren heen regelmatig tegenkwam. Soms als trainer van een ploeg waar ik voor mijn verslaggeving aandacht aan besteedde, soms als gesprekspartner langs de lijn en altijd als iemand die met zichtbaar plezier met het voetbal bezig was. Want wie Marinus een beetje kent, weet dat voetbal voor hem veel meer is dan een spelletje met elf spelers aan iedere kant. Het is een passie, een deel van zijn leven. Een echte voetballiefhebber, een voetbaldier in de meest positieve betekenis van het woord.
Na zijn laatste periode bij Noordwolde leek het erop dat hij een punt achter zijn trainersloopbaan wilde zetten. Het was mooi geweest, zo leek het. Na zoveel jaren langs de lijn mocht er ook weleens wat meer tijd komen voor andere zaken in het leven. Maar wie denkt dat je een voetbaldier zomaar uit het voetbal haalt, weet inmiddels beter. Het bloed kruipt nu eenmaal waar het niet gaan kan.
Dat bleek toen Noordpool bij hem aanklopte met de vraag of hij in Uithuizen misschien nog eens de trainershandschoen wilde oppakken. Er volgden gesprekken en kennelijk was er al snel sprake van een klik. Het vooruitzicht was dat Marinus bij het begin van het kalenderjaar 2025 weer als trainer voor een groep zou staan. Een mooie nieuwe uitdaging, waar zowel hij als de vereniging naar uit kon kijken.
Maar het leven laat zich niet altijd plannen. Wat een mooie rentree had moeten worden, kreeg een heel andere wending. Marinus werd getroffen door een ziekte die wereldwijd nog altijd voor ontzettend veel verdriet en ellende zorgt. Plotseling verdween het voetbal naar de achtergrond en kwam er een strijd die veel belangrijker was dan welke wedstrijd, uitslag of competitie dan ook.
Een strijd die niet alleen Marinus zelf raakte, maar ook zijn dierbaren. Er volgden moeilijke momenten, diepe dalen en ongetwijfeld dagen waarop het perspectief ver weg leek. Toch bleef er hoop op betere tijden. Wie zo'n periode van dichtbij meemaakt, weet dat woorden soms tekortschieten. Wat je dan vooral kunt doen, is respect hebben. Respect voor de manier waarop iemand zo'n zware strijd aangaat en voor de mensen die hem daarin met liefde en steun omringen. Juist daarom was het moment van afgelopen zaterdag zo bijzonder.
Voorafgaand aan de wedstrijd tussen Noordpool en De Heracliden verscheen Marinus Siekman in de bestuurskamer van Noordpool. Een vertrouwd gezicht op een plek waar hij eigenlijk al eerder had moeten zitten. Het was een ontmoeting die voor mij meer betekende dan zomaar even iemand begroeten die ik al jaren ken vanuit de voetbalwereld.
Want daar stond iemand die een zware periode achter de rug heeft en voor wie het leven ongetwijfeld een andere betekenis heeft gekregen. Iemand die opnieuw kon genieten van de dingen die hem zo dierbaar zijn. En voetbal hoort daar zonder enige twijfel bij. Even later zag ik Marinus zitten in de dug-out. En eerlijk gezegd dacht ik op dat moment maar één ding: dit is de plek waar hij hoort!
Niet omdat hij daar als trainer een wedstrijd moet analyseren, wissels moet overwegen of zijn ploeg aanwijzingen moet geven. Maar vooral omdat het hem zo ontzettend gegund is om weer tussen de witte lijnen en langs het voetbalveld te kunnen staan. Om de sfeer te proeven, de spanning te voelen en bezig te zijn met datgene waar zijn hart al zoveel jaren ligt.
Natuurlijk gaat het bij voetbal uiteindelijk om doelpunten, punten en uitslagen. Maar soms is er een wedstrijd waarin dat allemaal even van ondergeschikt belang is. Dan is er een verhaal dat veel groter is dan de negentig minuten die op het programma staan.
Voor mij was Marinus Siekman zaterdag dat verhaal.
Als voetballiefhebber wil ik mijn man van de wedstrijd graag aanwijzen op basis van wat er binnen de lijnen gebeurt. Een beslissend doelpunt, een uitstekende redding of een speler die zijn ploeg op sleeptouw neemt. Maar deze keer hoefde ik daar niet lang over na te denken. Mijn man van de wedstrijd was al bekend voordat de eerste bal goed en wel had gerold. Marinus Siekman.
Een man die ik sinds 2011-2012 met regelmaat tegenkom op de voetbalvelden, maar die ik zaterdag met misschien wel extra veel plezier weer op zijn vertrouwde plek zag zitten. Het voetbal heeft hem gelukkig niet losgelaten en hij heeft het voetbal, voor zover mogelijk, ook weer kunnen omarmen.
Marinus, het is je meer dan gegund. Geniet van iedere minuut langs de lijn, van iedere wedstrijd en van alles wat het voetbal je nog mag brengen. Want soms is er geen mooiere overwinning dan simpelweg weer op het voetbalveld aanwezig kunnen zijn. En die overwinning verdient alle respect. Mijn man van de wedstrijd? Zonder enige twijfel!