Tot vorige week vrijdag vrij rustig. Tot er een vereniging belde, die hadden veldproblemen, waardoor de wedstrijd tegen een team van ons van 12:00 naar 10:00 moest. Als eerste verbaas ik mij over dat een jeugdteam een uur in de auto moet zitten voor een 5e klasse jeugdwedstrijd, maar is er de verbazing dat er nu al velden zijn die voor problemen zorgen. Daarna kreeg ik een appje van een vereniging die een wedstrijd van zondag 15 november wou verplaatsen wegens activiteiten op de zaterdag, waardoor er voor de zondag niks geregeld kon worden. Daarnaast kreeg ik een bericht dat een team van ons te weinig spelers had, waardoor die wedstrijd van afgelopen zondag verplaatst is. Voor de tegenstander betekende dat ze sinds 11 oktober niet meer gevoetbald hebben, doordat tegenstanders steeds niet kunnen. Ze staan op 3 wedstrijden. In de 5e klasse 8 zondag staat een ploeg nog maar op 2 gespeelde wedstrijden, het kan dus erger.





Wanneer je het bovenstaande leest, dan weet je één ding heel zeker: een wedstrijdsecretaris is niet te benijden. Het uitvoeren van verzoeken die tegen je eigen principes indruisen, is daar slechts één voorbeeld van. En soms kom je daar als wedstrijdsecretaris nauwelijks onderuit. Je probeert rekening te houden met iedereen, zoekt naar oplossingen en wilt bovenal dat wedstrijden op een eerlijke en sportieve manier worden afgewerkt. Maar hoe vaak wordt er eigenlijk stilgestaan bij de persoon die al dat regelwerk op zich neemt?

1. Een aantal jaren geleden hoorde ik een wedstrijdsecretaris een uitspraak doen die mij altijd is bijgebleven: 'De redelijkheid richting een wedstrijdsecretaris raakt steeds verder zoek.' Een uitspraak die destijds al tot nadenken stemde, maar die vandaag de dag misschien nog wel meer betekenis heeft gekregen.
   
   Want laten we eerlijk zijn: de functie van wedstrijdsecretaris is bepaald geen eenvoudige. Het is iemand die ervoor moet zorgen dat de wedstrijdplanning klopt, dat wijzigingen worden verwerkt en dat clubs, teams en andere betrokkenen weten waar ze aan toe zijn. Daarbij moet regelmatig worden geschoven, gepuzzeld en geïmproviseerd. Niet iedereen kan immers op het gewenste moment spelen en belangen lopen nogal eens uiteen.
   
   Dat hoort bij de functie, zou je kunnen zeggen. En daar is niets mis mee. Een wedstrijdsecretaris weet dat er soms compromissen gesloten moeten worden en dat niet iedereen tevreden kan worden gesteld. Maar er is een groot verschil tussen een stevig gesprek voeren over een wedstrijdwijziging en iemand onder druk zetten omdat een verzoek niet wordt ingewilligd.
   
   Dreigementen lijken steeds vaker onderdeel te worden van de manier waarop sommige mensen hun zin proberen te krijgen. Ook het achter de rug om handelen en het bewust omzeilen van gemaakte afspraken zijn verhalen die mij niet vreemd voorkomen. Het zijn ontwikkelingen die je als voetballiefhebber en als iemand die het amateurvoetbal een warm hart toedraagt, toch aan het denken moeten zetten.
   
   Want waar zijn we eigenlijk mee bezig?
   
   Een wedstrijdsecretaris is geen betaalde kracht die op ieder moment beschikbaar moet zijn om aan de wensen van anderen te voldoen. Het is doorgaans een vrijwilliger die zijn of haar vrije tijd beschikbaar stelt om het voetbal binnen een vereniging of competitie mogelijk te maken. Iemand die dat doet vanuit betrokkenheid, clubliefde en de overtuiging dat sport alleen kan functioneren wanneer mensen bereid zijn iets voor elkaar te betekenen.
   
   En juist die vrijwilliger wordt soms behandeld alsof hij of zij verantwoording moet afleggen aan iedereen die niet krijgt wat hij wil. Alsof een wedstrijdsecretaris persoonlijk verantwoordelijk is voor iedere teleurstelling, iedere afgelasting of iedere beslissing die niet in het straatje van een ander past.
   
   Het wordt helemaal triest wanneer zakelijke of sportieve meningsverschillen worden meegenomen naar het privéleven. Een vrijwilliger als privépersoon bedreigen of belazeren omdat hij of zij niet wil meewerken aan iets wat tegen de eigen principes ingaat. Dan zijn we wat mij betreft een grens gepasseerd die binnen het amateurvoetbal nooit overschreden zou mogen worden.
   
   Natuurlijk mag je het oneens zijn met een beslissing. Natuurlijk mag je vragen stellen, uitleg verlangen en zelfs stevig van mening verschillen. Dat hoort bij sport en bij een gezonde vereniging. Maar respect moet daarbij altijd het uitgangspunt blijven. Een verschil van inzicht geeft niemand het recht om een ander te intimideren, onder druk te zetten of achter de rug om te benadelen.
   
   Misschien moeten we ons daarom eens afvragen hoeveel we eigenlijk verlangen van onze vrijwilligers. We spreken graag over het belang van vrijwilligers voor het amateurvoetbal, maar laten we dat dan ook in ons gedrag zien. Waardering uitspreken is mooi, maar respect tonen wanneer iemand nee zegt, is minstens zo belangrijk.
   
   Want uiteindelijk is het heel eenvoudig: zonder vrijwilligers geen amateurvoetbal. En zonder wedstrijdsecretarissen wordt het organiseren van wedstrijden een bijzonder lastige opgave.
   
   Het zou toch te gek voor woorden zijn wanneer mensen die zich belangeloos inzetten voor hun club of de voetbalsport, op een gegeven moment besluiten ermee te stoppen omdat ze de druk, de dreigementen en het gebrek aan respect zat zijn.
   
   Een wedstrijdsecretaris moet wedstrijden organiseren, niet voortdurend op zijn of haar hoede hoeven zijn voor de volgende confrontatie. Het zijn vrijwilligers, geen kop-van-Jut en zeker geen mensen op wie anderen hun frustraties mogen botvieren.
   
   Misschien wordt het tijd dat we dat binnen het amateurvoetbal weer eens goed tot ons laten doordringen. Want als we zelfs niet meer normaal met de mensen kunnen omgaan die onze sport draaiende houden, wat zegt dat dan eigenlijk over de voetbalwereld waarin we zo graag actief willen zijn?