Het was deze week dat we het eens anders deden. Jan ten Caat kwam met een stelling die direct de discussie op scherp zette: “Een trainer moet minimaal op hetzelfde niveau gespeeld hebben als dat hij traint.”
Jan benadrukte er meteen bij dat het om een stelling ging en niet per se om zijn eigen overtuiging. Hij was vooral benieuwd naar mijn mening. En eerlijk is eerlijk: het is zo’n stelling die op het eerste gezicht logisch klinkt, maar bij nader inzien lastig te beantwoorden is.

De trainerscarrousel is binnen het verspreidingsgebied van de Ommelander Courant nog steeds draaiende 
Dat zorgt dat ik op Puurvoetbalonline een overzicht heb gemaakt van de mutaties of verlengingen richting het seizoen 2026-2027.

De stelling dat clubs het voor spelers of oud-spelers van de eerste selectie aantrekkelijk moeten maken om een jeugdteam te trainen, leidde tot een boeiend en openhartig gesprek met Jan ten Caat. Een man die zijn sporen in het amateurvoetbal ruimschoots heeft verdiend en de problematiek rondom jeugdtrainers van dichtbij kent. Jan is het in grote lijnen eens met de stelling, maar plaatst die meteen in een breder perspectief.

Het is inmiddels zo’n veertig jaar geleden dat ik de cursus jeugdvoetbaltrainer mocht volgen. Twintig weken lang, een avond en de zaterdagmorgen, op pad naar Hoogezand. Het was geen vrijblijvende bezigheid. Je leerde niet alleen hoe je een training opbouwde, maar vooral hoe je denkt in fases, belasting en herstel en waar ook de voorbereiding op een seizoen werd genoemd

Op Puurvoetbalonline starten we met een nieuwe rubriek waarin niet de theorie, maar de praktijk van het amateurvoetbal centraal staat. Geen beleidsnota’s vol modieuze termen, geen visies die in een bestuurskamer worden bedacht en op het veld nauwelijks landen. In deze rubriek laten we het echte verhaal horen. Het verhaal van mensen die het amateurvoetbal van binnenuit kennen, die jarenlang langs de lijn hebben gestaan, op het veld hebben gevoetbald en getraind, in bestuurskamers hebben gezeten en vooral: die durven te zeggen wat er volgens hen misgaat , en wat beter kan.
Iedere keer leggen we één duidelijke stelling voor aan iemand met ervaring, een uitgesproken mening en de moed om die te delen zonder zich te verschuilen achter algemeenheden. Geen veilige antwoorden, geen diplomatieke omwegen. Gewoon: zeggen wat je ziet. Een die zonder aarzeling zijn medewerking toezegde, is Jan ten Caat. Jan is de zwager van mijn helaas veel te vroeg overleden voetbalvriend Jan van Dijken, maar bovenal is hij iemand met meer dan veertig jaar ervaring in het amateurvoetbal. Hij was speler, trainer, begeleider en beleidsmaker, maar misschien nog wel het belangrijkst: iemand met een scherpe blik en niet bang is om die hardop te benoemen.

Eindelijk was daar weer op maandagmorgen een mail met de vraag of ik via een verslag aandacht aan een paar duels uit het verspreidingsgebied van de Ommelander Courant wilde besteden. Natuurlijk wilde ik dat en daarom kan ik aan vier duels op Puurvoetbalonline aandacht besteden.

Het was op zondag 11 januari de dag waarop de ijsbanen met alle geweld open moesten. Zo’n dag waarop je wist dat de kou niet alleen in je jas kroop, maar ook in je botten. Vanuit een warme kamer raakte ik in gesprek met iemand uit de voetbalwereld. Het gesprek ging niet over systemen, niet over uitslagen en zelfs niet over de ondergrens van een teamprestatie. Het ging over een andere ondergrens: die van de temperatuur.

20-9, 27-9, 25-10, 01-11, 29-11. Achttien cijfers die samen pijnlijk duidelijk maken wat er mis is met de B-categorie in het amateurvoetbal. Het zijn de data waarop een team in een competitie met twaalf teams daadwerkelijk in actie kwam. Vijf wedstrijden. Dat is alles. Twee keer in september, één keer in oktober, twee keer in november en geen enkele keer in december. Op dertien mogelijke speeldagen voor de winterstop werd er vijf keer gevoetbald. Wie dit op zich laat inwerken, kan maar één conclusie trekken: dit is geen competitie, dit is een organisatorisch wanproduct. 

Corenos, SJO Hogeland en Eenrum laten zien hoe eenvoudig en vooral hoe waardevol goed aan je jeug denken kan zijn. In de derde fase, de winterreeks, hebben deze verenigingen de handen ineengeslagen om met hun JO7-teams de zaal in te gaan. Geen grootse woorden, geen ingewikkelde plannen, maar gewoon doen wat logisch is: om de week een mini-zaaltoernooitje organiseren voor zesjarigen. En eerlijk is eerlijk: mooier wordt het voor deze leeftijdscategorie bijna niet. 

Op Puurvoetbalonline stelde Jan ten Caat liep meer dan veertig jaar rond binnen het amateurvoetbal, dat samenwerking tussen verenigingen cruciaal is om het amateurvoetbal, en met name het jeugdvoetbal, toekomstbestendig te houden. Een uitspraak die bij mij bleef hangen. Niet omdat het een nieuwe gedachte is, maar juist omdat hij zo pijnlijk herkenbaar is. Zeker wanneer je die uitspraak eens legt naast de actuele situatie in bijvoorbeeld de voormalige gemeente De Marne, de regio waar ik ben opgegroeid en mijn voetbalhart nog altijd ligt.