Elke voetbalvereniging kent ze. De mensen die méér zijn dan vrijwilliger, méér dan speler of bestuurslid. Mannen en vrouwen die met hun inzet, betrokkenheid en oprechte liefde voor de club een onuitwisbare indruk achterlaten. Niet alleen wanneer de zon schijnt, maar juist ook in de momenten dat het tegenzit. Zulke mensen zijn zeldzaam, maar onmisbaar. Ook vv Middelstum kent zo’n persoon. Iemand met een duidelijke mening, een groot hart en een diepe verbondenheid met de club. In Middelstum draagt die persoon wat mij betreft de naam Ronnie Medema. Een clubicoon in de puurste zin van het woord.

Er zijn dingen die je liever niet leest. Niet omdat ze onwaar zijn, maar omdat je ze iemand eenvoudigweg niet gunt. Zeker niet iemand als Louis Koorenhof. Een aimabele mensenmens, een trainer in hart en nieren, en bovenal een van die zeldzame figuren die het amateurvoetbal zo mooi maken 

Sinds enkele weken maak ik met extra aandacht werk van de rubriek Clubiconen. Mensen die ik associeer met een club, omdat ze er veel voor betekend hebben, of dat, in welke vorm dan ook, nog steeds doen. Maar daarnaast zijn er ook personen die boven het clubbelang uitstijgen. Mensen die zó verweven zijn met het amateurvoetbal, dat je ze gerust iconen mag noemen van een hele regio.

Louis Koorenhof is zo iemand. En een titel die de inmiddels 84-jarige meer dan verdient.
Het is alweer een aantal jaren geleden dat we elkaar voor het laatst spraken. Zoals altijd ging het gesprek al snel over voetbal. Over trainers, clubs, jeugd. En toen zei hij, terloops maar veelzeggend:
“Johan, als je hoort dat ze ergens nog een trainer zoeken voor een jeugdteam, mogen ze mij bellen.”
Hij was toen de 75 al gepasseerd. Die ene opmerking typeert Louis Koorenhof misschien wel beter dan duizend woorden. Altijd bezig willen zijn met het spel. Met het amateurvoetbal dat hij zo lief heeft. Niet voor status, niet voor eer, maar uit pure betrokkenheid.

Ik herinner me een interview bij hem thuis voor de Ommelander Courant. Het werd een middag zoals iedereen die Louis ooit meemaakte zal herkennen. Een onafgebroken stroom aan anekdotes, namen, clubs en herinneringen. Maar bovenal: warmte. Liefde voor het spel. Respect voor vrijwilligers, trainers, spelers en clubs die samen het fundament vormen van het amateurvoetbal.
Wonend tegenover het sportcomplex van Lewenborg was hij jarenlang kind aan huis bij FC Lewenborg. Altijd aanwezig, altijd betrokken. De laatste tijd werd dat, door zijn gezondheid, vanzelfsprekend minder. Maar loslaten? Dat deed hij nooit.
Want wie, zoals Louis, eenmaal besmet is met het amateurvoetbalvirus, raakt daar nooit meer van genezen. Nog altijd volgt hij het amateurvoetbal op de voet. Met interesse. Met kennis. Met datzelfde vuur dat hem decennialang dreef langs de velden van Groningen en daarbuiten.

Juist daarom was het schrikken om te horen welk fysiek ongemak hem recent heeft getroffen, met een gebroken nek als tragisch dieptepunt.
Dat gun je niemand. Maar een mensen-mens-trainer als Louis Koorenhof – ik vergelijk hem in dat opzicht graag met Leo Beenhakker – al helemaal niet. Voor nu rest vooral hoop. Hoop op herstel. Hoop op betere dagen. Voor een man die zijn leven in dienst stelde van het amateurvoetbal.
En voor iemand die dat samen met zijn echtgenote Janny meer dan honderd procent verdient.
Louis Koorenhof is geen icoon van één club. Hij is het Groninger amateurvoetbal.

En daarmee heeft hij, zonder enige twijfel, een vaste plek verdiend in mijn Hall of Fame op Puurvoetbalonline

Op 31 maart 2018 overleed, op 74-jarige leeftijd, en bijna op zijn geliefde sportpark Toercamp, Jenne Mollema. Met zijn overlijden verloor Zeester een van de grootste clubiconen uit haar rijke geschiedeni, een man die in één adem genoemd mag worden met Rommie Dijkstra, Remmelt Zuidersma en Albert Nauta. Jenne wás Zeester. Misschien niet luid, nooit op de voorgrond, maar altijd aanwezig. Altijd betrouwbaar. Altijd betrokken.

Op maandag 8 december is, na een kort ziekbed, op 71-jarige leeftijd Jacob Cleveringa uit Baflo overleden. Met zijn overlijden verliest het noordelijke amateurvoetbal een aimabele, betrokken en  geliefde persoonlijkheid.

Soms ontmoet je in je voetballeven iemand die méér is dan een trainer. Iemand die je niet alleen beter maakt als speler, maar je ook vormt als mens. Iemand die eerlijkheid ademt, vertrouwen geeft en door zijn persoonlijkheid een plek in je herinnering inneemt die nooit meer verdwijnt. Voor mij, en voor velen binnen het vroegere Marcia was Henk Poelstra zo iemand. Het nieuws van zijn overlijden op 14 november bracht bij mij herinneringen mee aan een bijzonder mens en trainer.

Elke voetbalvereniging kent ze. De mensen die méér zijn dan vrijwilliger, méér dan speler of bestuurslid. Mannen en vrouwen die met hun tomeloze inzet en oprechte liefde voor de club een onuitwisbare indruk achterlaten. Niet alleen wanneer de zon schijnt, maar vooral in de momenten dat het tegenzit. Zulke mensen zijn zeldzaam. En precies zo’n man is Harry Martens van De Heracliden.