Clubicoon Ronnie Medema: Meer dan een naam langs de lijn bij vv Middelstum
Elke voetbalvereniging kent ze. De mensen die méér zijn dan vrijwilliger, méér dan speler of bestuurslid. Mannen en vrouwen die met hun inzet, betrokkenheid en oprechte liefde voor de club een onuitwisbare indruk achterlaten. Niet alleen wanneer de zon schijnt, maar juist ook in de momenten dat het tegenzit. Zulke mensen zijn zeldzaam, maar onmisbaar. Ook vv Middelstum kent zo’n persoon. Iemand met een duidelijke mening, een groot hart en een diepe verbondenheid met de club. In Middelstum draagt die persoon wat mij betreft de naam Ronnie Medema. Een clubicoon in de puurste zin van het woord.
Als speler was Ronnie Medema het type voetballer dat je in iedere ploeg wilt hebben. Geen man van cadeautjes of halve inspanningen, maar een echte winnaar. Altijd gedreven, altijd strijdend, altijd met het clubbelang voorop. Niet de man van mooie praatjes, wel van daden. Zijn mentaliteit typeerde hem: winnen was geen wens, maar een vereiste.
Mijn eerste echte kennismaking met de liefde van Ronnie Medema voor vv Middelstum dateert van het einde van het seizoen 2008-2009, mijn eerste volledige seizoen als verslaggever voor de Ommerlander Courant. Middelstum speelde nacompetitie en trof in Norg Waterpoort Boys. Ronnie was dat seizoen geblesseerd geraakt ,als ik het me goed herinner kampte hij met een hernia , en spelen zat er eigenlijk niet in.
Toch zat hij die middag in voetbaltenue op de bank. Niet voor de bühne, niet uit ijdelheid, maar omdat hij er wilde zijn. Voor het geval dat. Mocht trainer Bert de Vries een beroep op hem moeten doen, dan was hij klaar. Dat bleek uiteindelijk niet nodig. Middelstum was heer en meester en won overtuigend met 4-1.
Na afloop zag ik Ronnie Medema lopen. De aanvoerder, overmand door emoties. Geen grootse woorden, geen theater, maar pure beleving. Op dat moment wist ik het zeker: bij Ronnie Medema zit de liefde voor vv Middelstum tot in de diepste vezels van zijn lichaam.
Nu, bijna achttien jaar later, is hij nog altijd een vertrouwd gezicht op het sportpark . Niet meer als speler, maar als clubscheidsrechter en als kritische volger. En juist die rol maakt hem soms onderwerp van discussie.
Want ja, Ronnie Medema heeft een mening. Een duidelijke mening. Over het reilen en zeilen binnen de club die hij liefheeft. En dat wordt niet altijd door iedereen op waarde geschat. Kritiek wordt soms gezien als negativiteit, betrokkenheid als lastig gedrag. Dat is jammer, want daarmee doe je een clubicoon als Ronnie Medema tekort.
Want kritiek van mensen die begaan zijn met hun club, bevat vrijwel altijd een kern van waarheid. Juist omdat het voortkomt uit liefde, uit zorg, uit de wens om de club beter te maken. Opbouwend, ook al voelt het soms niet zo.
In mijn jaren langs de lijn als verslaggever heb ik vaker gezien dat er van clubiconen een beeld werd gevormd dat niet overeenkwam met het beeld dat ik van hen had. Dat is op zichzelf niet erg ,iedereen kijkt met zijn eigen bril ,maar het wordt wel problematisch wanneer er niet meer geluisterd wordt. Wanneer ervaring, clubliefde en betrokkenheid terzijde worden geschoven.
Want je zou het soms niet zeggen, maar juist die mensen hebben het beste met hun club voor. Ze blijven komen als het regent, ze blijven praten als het schuurt en ze blijven betrokken als anderen afhaken. Ze zijn het geheugen van de club, de bewakers van de cultuur.
Ronnie Medema is zo iemand. Iemand die vv Middelstum niet alleen een warm hart toedraagt, maar de club ook durft te spiegelen. Soms kritisch, soms scherp, maar altijd vanuit liefde. En precies daarom verdient hij een plek in de Hall of Fame.
Niet alleen vanwege zijn prestaties als speler. Niet alleen vanwege zijn rol als scheidsrechter. Maar vooral vanwege zijn jarenlange, onvoorwaardelijke betrokkenheid. Mensen als Ronnie Medema vormen het fundament van een vereniging. Zonder hen verliest een club haar kracht
Bij vv Middelstum loopt zo’n clubicoon nog altijd rond. Dat is iets om trots op te zijn.
Als speler was Ronnie Medema het type voetballer dat je in iedere ploeg wilt hebben. Geen man van cadeautjes of halve inspanningen, maar een echte winnaar. Altijd gedreven, altijd strijdend, altijd met het clubbelang voorop. Niet de man van mooie praatjes, wel van daden. Zijn mentaliteit typeerde hem: winnen was geen wens, maar een vereiste.
Mijn eerste echte kennismaking met de liefde van Ronnie Medema voor vv Middelstum dateert van het einde van het seizoen 2008-2009, mijn eerste volledige seizoen als verslaggever voor de Ommerlander Courant. Middelstum speelde nacompetitie en trof in Norg Waterpoort Boys. Ronnie was dat seizoen geblesseerd geraakt ,als ik het me goed herinner kampte hij met een hernia , en spelen zat er eigenlijk niet in.
Toch zat hij die middag in voetbaltenue op de bank. Niet voor de bühne, niet uit ijdelheid, maar omdat hij er wilde zijn. Voor het geval dat. Mocht trainer Bert de Vries een beroep op hem moeten doen, dan was hij klaar. Dat bleek uiteindelijk niet nodig. Middelstum was heer en meester en won overtuigend met 4-1.
Na afloop zag ik Ronnie Medema lopen. De aanvoerder, overmand door emoties. Geen grootse woorden, geen theater, maar pure beleving. Op dat moment wist ik het zeker: bij Ronnie Medema zit de liefde voor vv Middelstum tot in de diepste vezels van zijn lichaam.
Nu, bijna achttien jaar later, is hij nog altijd een vertrouwd gezicht op het sportpark . Niet meer als speler, maar als clubscheidsrechter en als kritische volger. En juist die rol maakt hem soms onderwerp van discussie.
Want ja, Ronnie Medema heeft een mening. Een duidelijke mening. Over het reilen en zeilen binnen de club die hij liefheeft. En dat wordt niet altijd door iedereen op waarde geschat. Kritiek wordt soms gezien als negativiteit, betrokkenheid als lastig gedrag. Dat is jammer, want daarmee doe je een clubicoon als Ronnie Medema tekort.
Want kritiek van mensen die begaan zijn met hun club, bevat vrijwel altijd een kern van waarheid. Juist omdat het voortkomt uit liefde, uit zorg, uit de wens om de club beter te maken. Opbouwend, ook al voelt het soms niet zo.
In mijn jaren langs de lijn als verslaggever heb ik vaker gezien dat er van clubiconen een beeld werd gevormd dat niet overeenkwam met het beeld dat ik van hen had. Dat is op zichzelf niet erg ,iedereen kijkt met zijn eigen bril ,maar het wordt wel problematisch wanneer er niet meer geluisterd wordt. Wanneer ervaring, clubliefde en betrokkenheid terzijde worden geschoven.
Want je zou het soms niet zeggen, maar juist die mensen hebben het beste met hun club voor. Ze blijven komen als het regent, ze blijven praten als het schuurt en ze blijven betrokken als anderen afhaken. Ze zijn het geheugen van de club, de bewakers van de cultuur.
Ronnie Medema is zo iemand. Iemand die vv Middelstum niet alleen een warm hart toedraagt, maar de club ook durft te spiegelen. Soms kritisch, soms scherp, maar altijd vanuit liefde. En precies daarom verdient hij een plek in de Hall of Fame.
Niet alleen vanwege zijn prestaties als speler. Niet alleen vanwege zijn rol als scheidsrechter. Maar vooral vanwege zijn jarenlange, onvoorwaardelijke betrokkenheid. Mensen als Ronnie Medema vormen het fundament van een vereniging. Zonder hen verliest een club haar kracht
Bij vv Middelstum loopt zo’n clubicoon nog altijd rond. Dat is iets om trots op te zijn.
