Clubicoon Eiko Medema (FC LEO), was er altijd
Elke voetbalvereniging kent ze. De mensen die méér zijn dan vrijwilliger, méér dan speler of bestuurslid. Mensen die niet op de voorgrond hoeven te staan om toch alles te betekenen. Mannen en vrouwen die met hun karakter, inzet en onvoorwaardelijke liefde voor de club een onuitwisbare indruk achterlaten. Niet alleen wanneer de zon schijnt en successen worden gevierd, maar juist ook in de moeilijke momenten. Zulke mensen vormen het kloppend hart van een club. Voor FC LEO gold dat zonder enige twijfel voor Eiko Medema.
Op 18 juli 2024 kwam het onverwachte en verdrietige nieuws dat Eiko was overleden. Een bericht dat diep insloeg binnen de club en ver daarbuiten. Niet alleen bij degenen die hem dagelijks zagen, maar ook bij oud-leden, tegenstanders en bezoekers die Eiko misschien maar af en toe spraken, maar hem nooit vergaten. Want Eiko was iemand die je niet zomaar kende; hij was iemand die je meemaakte, iemand die bijbleef.
Mijn eerste kennismaking met Eiko dateert uit de periode dat ik enkele jaren voor Marcia speelde. Ook daar was hij al veel meer dan “alleen” vrijwilliger. Eiko was ook speler van het tweede elftal en speelde als spits, een rol die hem op het lijf geschreven was. Hij was een echte doelpuntenmaker, iemand met gevoel voor positie, timing en — misschien wel het belangrijkste — plezier in het spel. Dat maakte hij waar, week na week.
Ik maakte dat van dichtbij mee toen ik zelf ook in het tweede elftal speelde. Het was een prachtig team, een elftal waarin prestaties en voetbalplezier hand in hand gingen. Uiteindelijk werden we kampioen, een prestatie waar nog lang over is nagepraat. Het bijbehorende kampioensfeest staat nog altijd scherp op het netvlies. Een avond vol verhalen, gelach en verbondenheid, met Eiko Medema en Johannes Pool als twee meer dan uitstekende gastheren. Het type avond dat symbool staat voor wat voetbal op amateurniveau zo mooi maakt.
Enkele jaren later kruisten onze paden zich opnieuw, ditmaal bij FC LEO. Eiko in een rol die hem misschien nog wel beter paste dan die van spits: kantinebeheerder. Een functie waarin hij ongeëvenaard was. De kantine was zijn domein, zijn trots, zijn tweede huis. Hier kwam alles samen. Spelers, trainers, supporters, scheidsrechters en bezoekers,iedereen voelde zich welkom. Dat was geen toeval, dat kwam door Eiko.
Het plezier straalde van hem af wanneer hij sprak over “zijn” kantine en de mensen die daar samenkwamen. Hij kende iedereen, onthield verhalen en wist precies wie wat dronk. De kantine was geen ruimte met tafels en stoelen; het was een ontmoetingsplek, een verlengstuk van de clubcultuur. Eiko zorgde daarvoor. Met een grap, een luisterend oor, een schouderklopje of simpelweg door er altijd te zijn.
De nodige tegenslagen op het gebied van zijn gezondheid kregen hem niet klein. Integendeel. Ze lieten zien wie Eiko Medema werkelijk was: een vechter. Geen vechter om klappen uit te delen, maar een vechter die telkens weer opstond. Iemand die zich niet liet leiden door wat niet meer kon, maar door wat hij nog wél wilde. En dat doel was altijd hetzelfde: terugkeren naar de kantine van FC LEO.
Meer dan veertig jaar waren Eiko Medema en FC LEO onlosmakelijk met elkaar verbonden. Vier decennia waarin hij voor talloze leden, spelers en bezoekers een vertrouwd gezicht was. Generaties kwamen en gingen, maar Eiko bleef. Hij zag jeugdspelers doorstromen naar de senioren, trainers komen en vertrekken, teams promoveren en degraderen. Door alles heen was hij een constante factor.
De laatste jaren kwam ik als verslaggever minder vaak op sportpark Leo. Maar als ik er was, was Eiko er meestal ook. En altijd klonk diezelfde, vertrouwde vraag, uitgesproken met die typische warmte en vanzelfsprekendheid:
“Kopje koffie, Johan? Zo zullen velen hem herinneren. Niet om grote woorden of opvallende daden, maar om die kleine momenten die samen het verschil maken. Zijn betrokkenheid, zijn warmte, zijn onverwoestbare clubliefde. Met alles wat hij was en betekende, heeft Eiko Medema een blijvende plaats verdiend binnen FC LEO. Niet alleen in herinneringen en verhalen, maar ook in mijn persoonlijke Hall of Fame op Puurvoetbalonline. Daar hoort hij thuis. Als clubicoon. Als mens. Als Eiko.
Op 18 juli 2024 kwam het onverwachte en verdrietige nieuws dat Eiko was overleden. Een bericht dat diep insloeg binnen de club en ver daarbuiten. Niet alleen bij degenen die hem dagelijks zagen, maar ook bij oud-leden, tegenstanders en bezoekers die Eiko misschien maar af en toe spraken, maar hem nooit vergaten. Want Eiko was iemand die je niet zomaar kende; hij was iemand die je meemaakte, iemand die bijbleef.
Mijn eerste kennismaking met Eiko dateert uit de periode dat ik enkele jaren voor Marcia speelde. Ook daar was hij al veel meer dan “alleen” vrijwilliger. Eiko was ook speler van het tweede elftal en speelde als spits, een rol die hem op het lijf geschreven was. Hij was een echte doelpuntenmaker, iemand met gevoel voor positie, timing en — misschien wel het belangrijkste — plezier in het spel. Dat maakte hij waar, week na week.
Ik maakte dat van dichtbij mee toen ik zelf ook in het tweede elftal speelde. Het was een prachtig team, een elftal waarin prestaties en voetbalplezier hand in hand gingen. Uiteindelijk werden we kampioen, een prestatie waar nog lang over is nagepraat. Het bijbehorende kampioensfeest staat nog altijd scherp op het netvlies. Een avond vol verhalen, gelach en verbondenheid, met Eiko Medema en Johannes Pool als twee meer dan uitstekende gastheren. Het type avond dat symbool staat voor wat voetbal op amateurniveau zo mooi maakt.
Enkele jaren later kruisten onze paden zich opnieuw, ditmaal bij FC LEO. Eiko in een rol die hem misschien nog wel beter paste dan die van spits: kantinebeheerder. Een functie waarin hij ongeëvenaard was. De kantine was zijn domein, zijn trots, zijn tweede huis. Hier kwam alles samen. Spelers, trainers, supporters, scheidsrechters en bezoekers,iedereen voelde zich welkom. Dat was geen toeval, dat kwam door Eiko.
Het plezier straalde van hem af wanneer hij sprak over “zijn” kantine en de mensen die daar samenkwamen. Hij kende iedereen, onthield verhalen en wist precies wie wat dronk. De kantine was geen ruimte met tafels en stoelen; het was een ontmoetingsplek, een verlengstuk van de clubcultuur. Eiko zorgde daarvoor. Met een grap, een luisterend oor, een schouderklopje of simpelweg door er altijd te zijn.
De nodige tegenslagen op het gebied van zijn gezondheid kregen hem niet klein. Integendeel. Ze lieten zien wie Eiko Medema werkelijk was: een vechter. Geen vechter om klappen uit te delen, maar een vechter die telkens weer opstond. Iemand die zich niet liet leiden door wat niet meer kon, maar door wat hij nog wél wilde. En dat doel was altijd hetzelfde: terugkeren naar de kantine van FC LEO.
Meer dan veertig jaar waren Eiko Medema en FC LEO onlosmakelijk met elkaar verbonden. Vier decennia waarin hij voor talloze leden, spelers en bezoekers een vertrouwd gezicht was. Generaties kwamen en gingen, maar Eiko bleef. Hij zag jeugdspelers doorstromen naar de senioren, trainers komen en vertrekken, teams promoveren en degraderen. Door alles heen was hij een constante factor.
De laatste jaren kwam ik als verslaggever minder vaak op sportpark Leo. Maar als ik er was, was Eiko er meestal ook. En altijd klonk diezelfde, vertrouwde vraag, uitgesproken met die typische warmte en vanzelfsprekendheid:
“Kopje koffie, Johan? Zo zullen velen hem herinneren. Niet om grote woorden of opvallende daden, maar om die kleine momenten die samen het verschil maken. Zijn betrokkenheid, zijn warmte, zijn onverwoestbare clubliefde. Met alles wat hij was en betekende, heeft Eiko Medema een blijvende plaats verdiend binnen FC LEO. Niet alleen in herinneringen en verhalen, maar ook in mijn persoonlijke Hall of Fame op Puurvoetbalonline. Daar hoort hij thuis. Als clubicoon. Als mens. Als Eiko.
