Walking Football is inmiddels geen onbekend fenomeen meer op het Hogeland. Waar deze aangepaste vorm van voetbal voor ouderen ooit begon als een project van FC Groningen, heeft het zich de afgelopen tien jaar ontwikkeld tot een sportieve en sociale bezigheid die in meerdere dorpen wordt beoefend. Toch laat de geschiedenis duidelijk zien dat het succes van Walking Football of, zoals sommigen liever zeggen, ouderenvoetbal, volledig staat of valt met de inzet van voortrekkers. Zonder die bevlogen kartrekkers zou er van deze tak van sport in onze regio weinig terecht zijn gekomen.

Wie de voetbalcompetities in het amateurvoetbal volgt, weet dat het programma vaak voer voor discussie is. Natuurlijk zijn er vaste weekenden, vrije dagen en de gebruikelijke speeldagen rond feestdagen, maar soms stuit je als volger of verslaggever op onverklaarbare keuzes van de KNVB. Afgelopen week had ik er weer zo eentje. Terwijl ik door de standen en programma’s scrolde, viel mijn oog op zondag 5C. Daar ontdekte ik iets dat ik niet anders dan vreemd kan noemen.

en bestuurskamer van een voetbalclub was ooit een plek waar alles samenkwam. De teamleiders, de scheidsrechters, de schrijvende pers, iedereen vond er zijn weg, zijn kop koffie, zijn opstelling en zijn welkom. Het was het kloppend hart van de club op een wedstrijddag, een ruimte waar het woord gastvrijheid tastbaar werd. Maar steeds vaker hoor je dat bestuurskamers leger zijn dan ooit. En dat is niet alleen een kwestie van beeldvorming: het is een feit.

De Heracliden zoekt walking footballers. Dat viel onlangs te lezen in de Ommelander Courant. Een mooi initiatief, zou je zeggen. Toch durf ik de stelling aan: in Uithuizermeeden gaat het walking football niet van de grond komen. Niet omdat het concept niet werkt, integendeel, maar omdat het simpelweg verkeerd wordt aangepakt.

Het bericht dat Be Quick ’28 onlangs zijn JO9-1 en JO9-2 per direct uit de competitie moest terugtrekken, sloeg in als een bom. Niet vanwege de sportieve gevolgen, zie de link https://www.facebook.com/share/1Ch3ydk5Ng/ , maar vanwege de reden erachter. Het gedrag van ouders. Volwassen mensen die zich zó misdroegen dat een bestuur geen andere uitweg meer zag dan kinderen de competitie te ontnemen waar zij zóveel plezier aan beleven. Het is even dapper als triest, een besluit dat ons allemaal een spiegel voorhoudt.

Elk nieuw voetbalseizoen brengt vertrouwde discussies met zich mee. Trainers, spelers en supporters hebben altijd wel iets te vinden over scheidsrechters, de bal, of – en dat is misschien wel de klassieker – de staat van de velden. Binnen veel verenigingen klinkt deze discussie met enige regelmaat, en opvallend vaak gaat het dan over het hoofdveld van de voetbalvereniging Ezinge.

Dit weekend staat alweer de tweede speelronde voor het standaardvoetbal in onze regio op het programma. Bij in totaal tien duels ben ik of langs de lijn of via de telefoon betrokken. Van die duels maak ik een soort van toto zodat de wedstrijden een 1, 2, 3 krijgen. Een 1 is winst voor de thuisploeg, een 2 voor een zege voor de gasten en een 3 wanneer de punten gedeeld worden.

Het is zaterdagochtend. De meeste mensen drinken nog rustig hun eerste kop koffie. Maar aan de andere kant van de lijn hoor ik een voetbaltrainer die zijn frustratie nauwelijks kan onderdrukken. Niet over een verloren wedstrijd of een lastige spelersgroep ,dat hoort bij het vak. Nee, deze trainer lucht zijn hart over iets heel anders: de manier waarop de KNVB met zijn leden omgaat. Of beter gezegd: hoe de KNVB haar trainers gebruikt als melkkoe in een bureaucratisch circus dat “licentiepunten” heet. En helaas: hij is niet de eerste die zich hierover meldt.

Iedereen die weleens op of langs een voetbalveld heeft gestaan, weet dat een wedstrijd op talloze manieren beslist kan worden. Natuurlijk zijn er de spitsen, de doelpuntenmakers, de spelers die met juichende gebaren naar de cornervlag rennen na een rake knal. Zij krijgen vaak de spotlights, de interviews, de lof. Maar wie écht kijkt,wie het spel leest zoals het gespeeld wordt, ziet dat het vaak de stille krachten zijn die het verschil maken.

Een eerste begin met een toernooi en een bekerduel zorgt voor een eerste team van de maand in dit geval augustus

Een team wat in een 1-3-5-2 formatie gaat spelen omdat er in de maand geen backs waren die mij echt opvielen