Wie het programma Dit Was Het Weekend op ESPN kent, weet: daar wordt het voetbalweekend geanalyseerd, gefileerd en van duiding voorzien. Maar wat het afgelopen weekend in de regionale velden gebeurde, verdient een andere titel. Geen analyse, geen duiding, gewoon de constatering: dit was wél een bijzonder weekend. In voetballand. Of beter gezegd: in ‘verbazingland’.

De stelling van deze week van Jan ten Caat luidt: tot en met de O11 moet er bij een ruststand met meer dan vijf doelpunten verschil door de leiders overlegd kunnen worden om de teams te mixen. Een eenvoudige, bijna logische gedachte. Een voorstel dat in één zin de kern raakt van waar jeugdvoetbal om zou moeten draaien: plezier, ontwikkeling en gelijkwaardigheid.

Samen met Jan ten Caat wissel ik regelmatig een stelling uit. Eentje over alles war er speelt in het amateur of betaald-voetbal.
Dat worden dan gesprekken die alle kanten opgaan zoals ook in ik dit gesprek waarin het wel/ niet bekend maken van blessures maar ook de ‘klootviolen’ van ESPN de revue passeerden.

De discussie die Jan ten Caat deze week aanzwengelde, raakt vast een gevoelige snaar in het amateurvoetbal: geen clubgrensrechters meer. Zijn stelling is helder en krachtig, het voetbal verloopt eerlijker zonder partijdige assistenten langs de lijn. Een uitspraak die bij sommigen weerstand oproept, maar bij velen juist herkenning en instemming.

Kinderen moeten leren dat bij het leven soms winnen en soms verliezen hoort,” zegt Caroline van der Plas. ,,Stop met het schrappen van scoreborden in de jeugdsport. Laten we kinderen opvoeden met gezond verstand en weerbaarheid.”

Zaterdag 5E is een competitie die mij elk seizoen weer triggert. Niet vanwege het hoge niveau of een meeslepende titelgevecht, maar omdat ik in deze klasse regelmatig als verslaggever langs de lijn sta. Het is een competitie van bekenden, van praatjes bij het hek en van spelers die op maandag weer gewoon naar hun werk gaan. Je verwacht zelden spektakel, maar de gezelligheid maakt veel goed.

Elke voetbalvereniging kent ze. Mensen die meer zijn dan vrijwilliger, speler of bestuurslid. Mensen die geen behoefte hebben aan de spotlights, maar zonder wie een club simpelweg niet kan bestaan. Mannen en vrouwen die er altijd zijn. In goede tijden, maar vooral wanneer het tegenzit. Die met hun onvoorwaardelijke liefde voor de club een onuitwisbare indruk achterlaten. Zulke mensen vormen het kloppend hart van een vereniging.

Elke voetbalvereniging kent ze. Mensen die meer zijn dan vrijwilliger, speler of bestuurslid. Mensen die geen behoefte hebben aan de spotlights, maar zonder wie een club simpelweg niet kan bestaan. Mannen en vrouwen die er altijd zijn. In goede tijden, maar vooral wanneer het tegenzit. Die met hun onvoorwaardelijke liefde voor de club een onuitwisbare indruk achterlaten. Zulke mensen vormen het kloppend hart van een vereniging.

Na de winterstop is het amateurvoetbal weer begonnen. De lijnen zijn opnieuw gekalkt, de thermoshirts afgestoft en de goede voornemens nog net niet helemaal verdwenen. En met het eerste fluitsignaal keerde ook een van de mooiste nevenactiviteiten van het amateurvoetbal terug: het verbazen. Niet het gezonde soort verbazing waarbij je denkt “goh, dat had ik niet zien aankomen”, maar die diepe, vermoeiende verbazing waarbij je hoofd langzaam begint te schudden en je jezelf hoort mompelen: dit kan toch niet waar zijn. En toch is het elke week weer raak.

Het woord verbazing viel dit weekend in meerdere opzichten. Verbazing over uitslagen, verbazing over beslissingen, verbazing over randzaken. Maar niets , werkelijk niets, kan tippen aan mijn verbazing die ontstond toen de KNVB met een bloedserieus gezicht meldde een nieuwe speeldatum te hebben gevonden voor het duel der duels in zaterdag 5E: Kloosterburen – Zeester. Een wedstrijd waar de belangen groter zijn dan welke kwartfinale Champions League dan ook. Niet omdat er miljoenen op het spel staan, maar omdat hier nog iets telt wat in Zeist al jaren zoek is: clubgevoel, dorpstrots en de heilige overtuiging dat voetbal van de leden is.