Seizoen twee: nieuwe voetbalverhalen van Morris en Tim
Vorig seizoen was het soms heerlijk om als opa even achterover te leunen, een glimlach niet te kunnen onderdrukken en te denken: wat is het toch mooi om dit allemaal van dichtbij mee te mogen maken. Dat gevoel had ik steeds vaker wanneer ik naar de voetbalverhalen van Morris en Tim keek of ze beluisterde. Twee voetballende kleinzoons die allebei hun eigen weg bewandelen, ieder met hun eigen talent, karakter en manier van spelen. En juist dat verschil maakt het zo bijzonder. Wat ooit begon als een spontaan idee – het bewaren van hun voetbalmomenten – is inmiddels uitgegroeid tot een digitaal plakboek vol herinneringen. Een plek waar doelpunten, overwinningen, teleurstellingen, mooie acties en bijzondere momenten een blijvende plaats kregen. En nu is daar seizoen twee. Want de jaren vliegen voorbij en daarmee worden de herinneringen steeds waardevoller. Niet alleen voor mij als trotse opa, maar ooit ook voor Morris en Tim zelf. Misschien kijken ze over twintig of dertig jaar terug naar die eerste voetbaljaren en ontdekken ze dan hoeveel plezier, spanning, teleurstelling en trots er in die periode zat.
Afgelopen zaterdag begon voor beide jongens het nieuwe seizoen. Een nieuw seizoen dus, met nieuwe kansen, nieuwe tegenstanders en hopelijk vooral heel veel mooie voetbalmomenten. Voor Morris begon dat avontuur in IJmuiden. Zijn O10-1 nam het daar op tegen de O10-1van vv IJmuiden Op papier een wedstrijd waarin vooraf niemand wist wat er zou gaan gebeuren. In de praktijk werd het helaas een morgen om snel te vergeten. De thuisploeg was duidelijk de betere en uiteindelijk stond er een forse 11-2 overwinning voor de thuisploeg op het scorebord. Toch was er voor opa een klein lichtpuntje. Mijn kleine ‘vedette’ had namelijk gescoord.
Voor een spits is dat van grote waarde. Een doelpunt maken geeft vertrouwen en juist voor een jonge aanvaller is het heerlijk om de bal tegen het net te zien verdwijnen. Toen ik Morris na afloop telefonisch sprak, vertelde hij dan ook trots dat hij had gescoord. Maar tegelijkertijd wist hij ook dat er nog genoeg werk aan de winkel was. Een nederlaag met 11-2 kun je immers moeilijk wegpoetsen. Morris hoopte dan ook dat het snel beter zou gaan. De week na de forse nederlaag verliep echter niet helemaal zoals gehoopt. Er stond maar één training op het programma, want de woensdagtraining moest worden afgelast. Een wolkbreuk en de aanhoudende regen op woensdag hadden het trainingsveld veranderd in een soort moeras. Voetballen was daar simpelweg geen optie.Voor de jonge voetballers was dat natuurlijk jammer. Juist na een zware nederlaag wil je graag trainen, leren van de fouten en vervolgens proberen om het de volgende wedstrijd beter te doen. Maar ieder nadeel heeft een voordeel. Want door de afgelaste training kon er thuis wel uitgebreid gekeken worden naar het duel tussen Barcelona en Feyenoord. Ook voetbal kijken hoort tenslotte bij de ontwikkeling van een jonge voetballer. Misschien werden er tijdens die wedstrijd nog wel wat ideeën opgedaan die later op het veld van pas kunnen komen.
Ook in Uithuizermeeden begon het nieuwe seizoen voor Tim niet zoals gehoopt. Daar was het eveneens kommer en kwel voor de thuisploeg. Tim en zijn teamgenoten moesten het opnemen tegen de O8-1 van buurman Noordpool. Ook daar vielen de doelpunten aan de verkeerde kant en uiteindelijk stond er een 2-10 nederlaag op het wedstrijdformulier. Toch zat er ook in dat duel een persoonlijk lichtpuntje.
Waar Morris in IJmuiden één keer het net wist te vinden, was Tim zelfs twee keer trefzeker. En dat terwijl Tim vooral bekendstaat als een ‘centrale verdediger die overal te vinden is’. Een verdediger die dus niet alleen achterin zijn mannetje staat, maar blijkbaar ook weet waar het doel staat. Twee doelpunten als centrale verdediger: daar mag je als opa best een beetje trots op zijn. Zo begonnen Morris en Tim hun tweede voetbalseizoen allebei met een flinke nederlaag. Twee wedstrijden, twee ruime verliespartijen en voor beide teams dus meteen werk aan de winkel. Maar misschien is dat ook wel voetbal. Niet iedere zaterdag levert een overwinning op. Soms krijg je een flinke tik, moet je incasseren en daarna weer opstaan. Juist in die momenten leer je als jonge voetballer misschien wel het meest. Samen verliezen, elkaar helpen, blijven trainen en de volgende wedstrijd weer met nieuwe energie het veld opstappen. En dus kijken we vooruit. Want één ding weet ik inmiddels zeker: er komen nog heel veel zaterdagen aan. Zaterdagen met doelpunten, assists, mooie acties, spannende wedstrijden, winstpartijen en ongetwijfeld ook nog de nodige teleurstellingen. En opa? Die blijft gewoon kijken, luisteren en vooral genieten. Want uiteindelijk is het niet de uitslag die over jaren het belangrijkst zal zijn. Het zijn de herinneringen. De verhalen. De momenten waarop een kleinzoon na een wedstrijd enthousiast vertelt hoe het ging. Een doelpunt waar dagen later nog over wordt gesproken. Een mooie actie die opa natuurlijk nét iets mooier heeft gezien dan hij in werkelijkheid was. Dat is voetbal. En dat is precies waarom seizoen twee van het digitaal plakboek er gaat komen.
Voor een spits is dat van grote waarde. Een doelpunt maken geeft vertrouwen en juist voor een jonge aanvaller is het heerlijk om de bal tegen het net te zien verdwijnen. Toen ik Morris na afloop telefonisch sprak, vertelde hij dan ook trots dat hij had gescoord. Maar tegelijkertijd wist hij ook dat er nog genoeg werk aan de winkel was. Een nederlaag met 11-2 kun je immers moeilijk wegpoetsen. Morris hoopte dan ook dat het snel beter zou gaan. De week na de forse nederlaag verliep echter niet helemaal zoals gehoopt. Er stond maar één training op het programma, want de woensdagtraining moest worden afgelast. Een wolkbreuk en de aanhoudende regen op woensdag hadden het trainingsveld veranderd in een soort moeras. Voetballen was daar simpelweg geen optie.Voor de jonge voetballers was dat natuurlijk jammer. Juist na een zware nederlaag wil je graag trainen, leren van de fouten en vervolgens proberen om het de volgende wedstrijd beter te doen. Maar ieder nadeel heeft een voordeel. Want door de afgelaste training kon er thuis wel uitgebreid gekeken worden naar het duel tussen Barcelona en Feyenoord. Ook voetbal kijken hoort tenslotte bij de ontwikkeling van een jonge voetballer. Misschien werden er tijdens die wedstrijd nog wel wat ideeën opgedaan die later op het veld van pas kunnen komen.
Ook in Uithuizermeeden begon het nieuwe seizoen voor Tim niet zoals gehoopt. Daar was het eveneens kommer en kwel voor de thuisploeg. Tim en zijn teamgenoten moesten het opnemen tegen de O8-1 van buurman Noordpool. Ook daar vielen de doelpunten aan de verkeerde kant en uiteindelijk stond er een 2-10 nederlaag op het wedstrijdformulier. Toch zat er ook in dat duel een persoonlijk lichtpuntje.
Waar Morris in IJmuiden één keer het net wist te vinden, was Tim zelfs twee keer trefzeker. En dat terwijl Tim vooral bekendstaat als een ‘centrale verdediger die overal te vinden is’. Een verdediger die dus niet alleen achterin zijn mannetje staat, maar blijkbaar ook weet waar het doel staat. Twee doelpunten als centrale verdediger: daar mag je als opa best een beetje trots op zijn. Zo begonnen Morris en Tim hun tweede voetbalseizoen allebei met een flinke nederlaag. Twee wedstrijden, twee ruime verliespartijen en voor beide teams dus meteen werk aan de winkel. Maar misschien is dat ook wel voetbal. Niet iedere zaterdag levert een overwinning op. Soms krijg je een flinke tik, moet je incasseren en daarna weer opstaan. Juist in die momenten leer je als jonge voetballer misschien wel het meest. Samen verliezen, elkaar helpen, blijven trainen en de volgende wedstrijd weer met nieuwe energie het veld opstappen. En dus kijken we vooruit. Want één ding weet ik inmiddels zeker: er komen nog heel veel zaterdagen aan. Zaterdagen met doelpunten, assists, mooie acties, spannende wedstrijden, winstpartijen en ongetwijfeld ook nog de nodige teleurstellingen. En opa? Die blijft gewoon kijken, luisteren en vooral genieten. Want uiteindelijk is het niet de uitslag die over jaren het belangrijkst zal zijn. Het zijn de herinneringen. De verhalen. De momenten waarop een kleinzoon na een wedstrijd enthousiast vertelt hoe het ging. Een doelpunt waar dagen later nog over wordt gesproken. Een mooie actie die opa natuurlijk nét iets mooier heeft gezien dan hij in werkelijkheid was. Dat is voetbal. En dat is precies waarom seizoen twee van het digitaal plakboek er gaat komen.
