Morris en Tim (deel25) twee voetballers, een trots !
Er zijn van die momenten waarop je als opa even achteroverleunt, een glimlach niet kunt onderdrukken en denkt: wat is het toch mooi om dit allemaal van dichtbij mee te mogen maken. Dat gevoel heb ik steeds vaker wanneer ik naar Morris en Tim kijk. Twee voetballende kleinzoons die allebei hun eigen weg bewandelen, ieder met hun eigen talent, karakter en manier van spelen. En juist dat verschil maakt het zo bijzonder. Wat ooit begon als een spontaan idee, het bewaren van hun voetbalmomenten , is inmiddels uitgegroeid tot veel meer dan een verzameling foto’s en wedstrijdverslagen. Het is een digitaal plakboek geworden vol herinneringen. Kleine momenten die anders misschien zouden verdwijnen in de drukte van alledag, maar die nu een plek krijgen. Een doelpunt, een tackle, een teleurgestelde blik na een verloren wedstrijd of juist die brede glimlach na een mooie actie. Het zijn herinneringen die later goud waard blijken te zijn. En eerlijk is eerlijk: juist door alles zo bewust vast te leggen, ga je nóg beter zien wie die jongens eigenlijk zijn. Niet alleen als voetballer, maar ook als mens.
Dat besefte ik misschien nog wel sterker na een doelpunt van Tim. Op dat moment zag ik ineens heel duidelijk hoe verschillend Morris en Tim als voetballer zijn. Niet beter of slechter dan elkaar, absoluut niet,maar echt elkaars tegenpolen op het veld. En dat is prachtig om te zien.
Tim, pas zes jaar oud, speelt met een kracht en vastberadenheid en is verdedigend ingesteld, sterk in de duels en nergens bang voor. Hij gooit zich ervoor en laat zien dat hij een echte doorzetter is. Maar vergis je niet: ondanks zijn verdedigende rol pikt hij ook zijn doelpuntjes mee. En als hij uithaalt, zit daar overtuiging achter. Alsof hij wil zeggen: hier sta ik. Bij hem zie ik veel terug van zijn mamma toen ze voetbalde. Diezelfde inzet, diezelfde wilskracht en ook dat fanatieke karakter. Het mooie is dat zulke dingen blijkbaar generaties meegaan zonder dat je het zelf doorhebt. Je herkent iets van vroeger in een kind van nu, en dat maakt het soms extra bijzonder om langs de lijn te staan.
En dan heb je Morris. De speler van de techniek. De aanvaller die met een beweging iemand voorbijgaat, die de bal niet alleen speelt maar ook lijkt te voelen. Waar Tim de kracht brengt, brengt Morris de finesse. Je ziet het in zijn acties, in de manier waarop hij naar oplossingen zoekt en in de creativiteit waarmee hij speelt. Soms hoeft hij niet eens te scoren om op te vallen; een mooie passeerbeweging of slimme actie zegt al genoeg.
Misschien herken ik daar ook wel iets van mezelf in. Technisch bezig zijn, het spel willen maken, nét even iets anders proberen dan de rest. Dat maakt ook het kijken naar Morris extra leuk. Je ziet een jongen groeien in iets waar hij zichtbaar plezier in heeft. En plezier blijft uiteindelijk toch het allermooiste van jeugdvoetbal.
Wat ik misschien nog wel het mooiste vind, is dat beide jongens nu al lijken te voelen waar hun kracht ligt. Zonder dat iemand het hoeft uit te leggen. Ze ontwikkelen vanzelf hun eigen stijl, hun eigen rol binnen het team en hun eigen manier van genieten van het spelletje.
Een filmpje waarop Tim fel verdedigt terwijl Morris ergens anders op het veld juist een technische actie maakt, is inmiddels geen uitzondering meer. Sterker nog: het begint bijna normaal te worden. En toch blijf ik er iedere keer weer van genieten. Omdat je ziet dat ze zichzelf durven te zijn.
Daarom hoeft het deze keer ook geen uitgebreid wedstrijdverslag te zijn. Geen opsomming van doelpunten, uitslagen of standen. Soms zit het mooiste namelijk niet in winnen of verliezen, maar in het ontdekken van wie je bent. En dat zie ik gebeuren bij Morris en Tim. Ze varen allebei al hun eigen koers. De één krachtig en onverzettelijk, de ander technisch en creatief. Twee verschillende voetballers, maar allebei met passie voor het spel. En allebei met iets waar ze in uitblinken.
Dat maakt mij als opa ongelofelijk trots. Niet alleen omdat ze goed kunnen voetballen, maar vooral omdat ze nu al laten zien dat ieder mens zijn eigen talent heeft. Dat je niet hetzelfde hoeft te zijn om allebei te kunnen schitteren. Juist die verschillen maken hen voor mij bijzonder. En misschien is dat uiteindelijk wel de mooiste les die voetbal kan geven. Klasse Morris en Tim. Opa geniet met volle teugen van jullie avonturen, en ik weet zeker dat dit nog maar het begin is.
Dat besefte ik misschien nog wel sterker na een doelpunt van Tim. Op dat moment zag ik ineens heel duidelijk hoe verschillend Morris en Tim als voetballer zijn. Niet beter of slechter dan elkaar, absoluut niet,maar echt elkaars tegenpolen op het veld. En dat is prachtig om te zien.
Tim, pas zes jaar oud, speelt met een kracht en vastberadenheid en is verdedigend ingesteld, sterk in de duels en nergens bang voor. Hij gooit zich ervoor en laat zien dat hij een echte doorzetter is. Maar vergis je niet: ondanks zijn verdedigende rol pikt hij ook zijn doelpuntjes mee. En als hij uithaalt, zit daar overtuiging achter. Alsof hij wil zeggen: hier sta ik. Bij hem zie ik veel terug van zijn mamma toen ze voetbalde. Diezelfde inzet, diezelfde wilskracht en ook dat fanatieke karakter. Het mooie is dat zulke dingen blijkbaar generaties meegaan zonder dat je het zelf doorhebt. Je herkent iets van vroeger in een kind van nu, en dat maakt het soms extra bijzonder om langs de lijn te staan.
En dan heb je Morris. De speler van de techniek. De aanvaller die met een beweging iemand voorbijgaat, die de bal niet alleen speelt maar ook lijkt te voelen. Waar Tim de kracht brengt, brengt Morris de finesse. Je ziet het in zijn acties, in de manier waarop hij naar oplossingen zoekt en in de creativiteit waarmee hij speelt. Soms hoeft hij niet eens te scoren om op te vallen; een mooie passeerbeweging of slimme actie zegt al genoeg.
Misschien herken ik daar ook wel iets van mezelf in. Technisch bezig zijn, het spel willen maken, nét even iets anders proberen dan de rest. Dat maakt ook het kijken naar Morris extra leuk. Je ziet een jongen groeien in iets waar hij zichtbaar plezier in heeft. En plezier blijft uiteindelijk toch het allermooiste van jeugdvoetbal.
Wat ik misschien nog wel het mooiste vind, is dat beide jongens nu al lijken te voelen waar hun kracht ligt. Zonder dat iemand het hoeft uit te leggen. Ze ontwikkelen vanzelf hun eigen stijl, hun eigen rol binnen het team en hun eigen manier van genieten van het spelletje.
Een filmpje waarop Tim fel verdedigt terwijl Morris ergens anders op het veld juist een technische actie maakt, is inmiddels geen uitzondering meer. Sterker nog: het begint bijna normaal te worden. En toch blijf ik er iedere keer weer van genieten. Omdat je ziet dat ze zichzelf durven te zijn.
Daarom hoeft het deze keer ook geen uitgebreid wedstrijdverslag te zijn. Geen opsomming van doelpunten, uitslagen of standen. Soms zit het mooiste namelijk niet in winnen of verliezen, maar in het ontdekken van wie je bent. En dat zie ik gebeuren bij Morris en Tim. Ze varen allebei al hun eigen koers. De één krachtig en onverzettelijk, de ander technisch en creatief. Twee verschillende voetballers, maar allebei met passie voor het spel. En allebei met iets waar ze in uitblinken.
Dat maakt mij als opa ongelofelijk trots. Niet alleen omdat ze goed kunnen voetballen, maar vooral omdat ze nu al laten zien dat ieder mens zijn eigen talent heeft. Dat je niet hetzelfde hoeft te zijn om allebei te kunnen schitteren. Juist die verschillen maken hen voor mij bijzonder. En misschien is dat uiteindelijk wel de mooiste les die voetbal kan geven. Klasse Morris en Tim. Opa geniet met volle teugen van jullie avonturen, en ik weet zeker dat dit nog maar het begin is.
