De voetbalavonturen van Morris en Tim (deel 9)
Er zijn van die momenten waarop je als opa met een glimlach achteroverleunt en denkt: ja, dit is een goed idee. Het idee om de voetbalavonturen van mijn twee kleinzoons vast te leggen in een digitaal plakboek. Niet alleen de doelpunten, de passes of de uitslagen, maar juist de momenten ertussenin. De blijdschap, de teleurstellingen, de grappen in de auto, de verbaasde blikken en de kleine opmerkingen die vaak meer zeggen dan een hele wedstrijd. Het zijn die herinneringen die voetbal, zeker op jonge leeftijd, zo bijzonder maken. In het negende hoofdstuk van dit plakboek draait het bij beide jongens om één thema: verbetering. En dat was deze zaterdag op twee heel verschillende velden duidelijk zichtbaar.
Voor Tim stonden er in Eenrum maar liefst twee wedstrijden op het programma. Een vroege winterochtend, de velden nog wit uitgeslagen door de vorst, maar het toernooi begon gelukkig pas om elf uur. Dat betekende geen gehaast ontbijt, geen jassen half dicht geritst in de auto, maar rustig op weg naar een nieuwe voetbalzaterdag. In het toernooi van de JO7-teams werd al snel duidelijk dat de tegenstand pittig zou zijn. De eerste wedstrijd verloren de boys van ‘Hera’ met ruime cijfers. Het verschil was zichtbaar: hun tegenstander speelde al langer samen, terwijl het team van Tim pas twee zaterdagen met elkaar op het veld had gestaan.
Maar zoals dat vaker gaat in het jeugdvoetbal, zegt de uitslag lang niet alles. In het tweede duel, tegen de thuisploeg Eenrum, ontstond een échte wedstrijd. Tim en zijn teamgenoten kwamen op een 2-1 voorsprong en lange tijd leek het erop dat ze de overwinning binnen handbereik hadden. Pas in de slotfase wist Eenrum tweemaal te scoren, waardoor de eindstand 3-2 werd. Verlies, ja. Maar wat veel belangrijker was: het samenspel begon te komen. Passjes kwamen aan, de jongens zochten elkaar op, er werd gelachen én gecoacht – zowel door de trainers als door de jongens zelf. Bij de JO7 van De Heracliden was winst die dag geen kwestie van doelpunten, maar van vooruitgang.
Ruim 200 kilometer verderop speelde Morris in Velserbroek zijn eigen verhaal van verbetering. Na een met 6-3 gewonnen oefenduel op maandag stond op zaterdag zijn vierde competitiewedstrijd op het programma. De eerste drie duels waren verloren gegaan, maar Morris had eerder in de week al duidelijk uitgesproken dat hij vond dat het nu wel eens tijd werd voor een overwinning. En zo eerlijk zijn ze op die leeftijd: plezier staat voorop, maar winnen blijft toch iets magisch.
In Velserbroek kwam dat magische gevoel helemaal tot leven. VSV Velserbroek JO9-1 boekte een overtuigende 6-2 overwinning, en Morris speelde daarin een opvallende rol. De jonge voetballer, die steeds vaker vanaf het middenveld speelt, liet zien dat zijn damkwaliteiten – het vooruit denken, ook op het voetbalveld goud waard zijn. Drie assists stonden achter zijn naam. Geen doelpunten dit keer, maar minstens zo waardevol: hij bracht zijn teamgenoten in stelling, En de blije stem aan de telefoon sprak boekdelen.
Zo werd het voor beide jongens een zaterdag waarop de stijgende lijn zichtbaar werd. Niet alleen in de uitslagen, maar vooral in hun spel, hun plezier en hun groei. En terwijl ik dit schrijf, denk ik opnieuw: ja, dit digitaal plakboek was een goed idee. Want het zijn precies dit soort koude, gewone zaterdagochtenden die later misschien juist de warme herinneringen zijn.
Voor Tim stonden er in Eenrum maar liefst twee wedstrijden op het programma. Een vroege winterochtend, de velden nog wit uitgeslagen door de vorst, maar het toernooi begon gelukkig pas om elf uur. Dat betekende geen gehaast ontbijt, geen jassen half dicht geritst in de auto, maar rustig op weg naar een nieuwe voetbalzaterdag. In het toernooi van de JO7-teams werd al snel duidelijk dat de tegenstand pittig zou zijn. De eerste wedstrijd verloren de boys van ‘Hera’ met ruime cijfers. Het verschil was zichtbaar: hun tegenstander speelde al langer samen, terwijl het team van Tim pas twee zaterdagen met elkaar op het veld had gestaan.
Maar zoals dat vaker gaat in het jeugdvoetbal, zegt de uitslag lang niet alles. In het tweede duel, tegen de thuisploeg Eenrum, ontstond een échte wedstrijd. Tim en zijn teamgenoten kwamen op een 2-1 voorsprong en lange tijd leek het erop dat ze de overwinning binnen handbereik hadden. Pas in de slotfase wist Eenrum tweemaal te scoren, waardoor de eindstand 3-2 werd. Verlies, ja. Maar wat veel belangrijker was: het samenspel begon te komen. Passjes kwamen aan, de jongens zochten elkaar op, er werd gelachen én gecoacht – zowel door de trainers als door de jongens zelf. Bij de JO7 van De Heracliden was winst die dag geen kwestie van doelpunten, maar van vooruitgang.
Ruim 200 kilometer verderop speelde Morris in Velserbroek zijn eigen verhaal van verbetering. Na een met 6-3 gewonnen oefenduel op maandag stond op zaterdag zijn vierde competitiewedstrijd op het programma. De eerste drie duels waren verloren gegaan, maar Morris had eerder in de week al duidelijk uitgesproken dat hij vond dat het nu wel eens tijd werd voor een overwinning. En zo eerlijk zijn ze op die leeftijd: plezier staat voorop, maar winnen blijft toch iets magisch.
In Velserbroek kwam dat magische gevoel helemaal tot leven. VSV Velserbroek JO9-1 boekte een overtuigende 6-2 overwinning, en Morris speelde daarin een opvallende rol. De jonge voetballer, die steeds vaker vanaf het middenveld speelt, liet zien dat zijn damkwaliteiten – het vooruit denken, ook op het voetbalveld goud waard zijn. Drie assists stonden achter zijn naam. Geen doelpunten dit keer, maar minstens zo waardevol: hij bracht zijn teamgenoten in stelling, En de blije stem aan de telefoon sprak boekdelen.
Zo werd het voor beide jongens een zaterdag waarop de stijgende lijn zichtbaar werd. Niet alleen in de uitslagen, maar vooral in hun spel, hun plezier en hun groei. En terwijl ik dit schrijf, denk ik opnieuw: ja, dit digitaal plakboek was een goed idee. Want het zijn precies dit soort koude, gewone zaterdagochtenden die later misschien juist de warme herinneringen zijn.
