Man van de wedstrijd Melvin Folkerts begrijpt wat winnen betekent
Iedere voetballiefhebber kent het ritueel. Na afloop van een wedstrijd ,op de fiets terug of in de auto over slingerende dorpswegen ,wordt alles nog eens rustig doorgenomen. De passes, de duels, de tackles, die onverwachte scrimmage voor het doel, de redding van de keeper of dat ene moment waarop het hele sportpark even inhield. En dan komt altijd die onvermijdelijke vraag: wie was de man van de wedstrijd? Soms is het de spits die met één briljant moment het verschil maakt. Soms is het de verdediger die drie keer een zeker doelpunt voorkomt. De middenvelder die de lijnen uitzet, de controlerende man die alles afsnijdt wat gevaarlijk kan worden, of een keeper die een bal uit de kruising ranselt. Maar in deze rubriek, hier op Puurvoetbalonline ,is het altijd mijn keuze. En mijn keuze roept, zo is inmiddels traditie, nog wel eens wat reacties op.
Afgelopen zaterdagavond werd ik daar weer aan herinnerd. Een telefoontje maakte eens te meer duidelijk dat twee mensen dezelfde wedstrijd kunnen zien, maar een totaal andere beleving kunnen hebben. De een heeft betrokkenheid, emotie, verantwoordelijkheid. Hij kijkt door de bril van zijn ploeg. Een neutrale verslaggever kijkt anders. Ziet soms dingen die in de adrenaline van de dug-out minder opvallen. En dus kan de keuze voor de man van de wedstrijd ook verschillen. Dat heeft soms te maken met de rol die een speler op zich neemt. Want mijn man van de wedstrijd is zelden alleen de speler die het mooiste doelpunt maakt of die technisch de beste is. Mijn keuze valt vaak op iemand die iets extra’s brengt. Soms iemand die een beetje zuigt. Iemand die net even slim dat overtredinkje uitlokt. Die tegen de scheidsrechter praat zonder er overheen te gaan. Die een tegenstander ongemakkelijk maakt of uit zijn ritme haalt. Dat soort spelers worden gevreesd, verguisd en bewonderd, vaak tegelijk.
En ja, dat schuurt wel eens. Maar het hoort bij voetbal. Zoals John de Wolf een tijdje geleden bij Vandaag Inside zo treffend zei: “De scheidsrechter bepaalt hoever een speler kan gaan. Niet de speler zelf.” Dat citaat mag je van mij inlijsten in elke kantine, want het is precies zoals het is. De grens ligt bij de man in het zwart of een andere van zijn vijf kleuren. Tot waar hij toestaat, mag je gaan. Niet verder. Maar ook niet minder ver, als je een wedstrijd écht wil winnen.
En dat geldt niet alleen in het betaalde voetbal, maar net zo goed op de half versleten velden van de vijfde klasse, waar de lijnen soms nog met de hand zijn gekalkt en waar de cornervlaggen scheef staan door de wind.
Afgelopen zaterdag had ik opnieuw zo’n speler voor me. Maar laat ik meteen iets duidelijk maken: hij was niet extreem aan het zuigen. Hij was niet constant bezig met het uitlokken van overtredingen. En hij stond ook niet onafgebroken te praten tegen de scheidsrechter. Sterker nog: hij speelde een prima wedstrijd. De nummer 10 van Rood Zwart Baflo, Melvin Folkerts, viel om meerdere redenen op.
Natuurlijk gingen er dingen mis , laten we vooral niet doen alsof we in de Champions League spelen. Dit is de vijfde klasse, waar de ene bal strak over het gras gaat en de volgende ineens stuitert alsof hij van beton gemaakt is. Maar dat geeft niet. Wat telt in deze klasse, misschien meer dan waar dan ook, is de instelling.
En precies dáár maakte Melvin Folkerts het verschil.
Melvin begreep zaterdag wat er gevraagd werd. Niet een beetje willen winnen, niet hopen dat het de goede kant op valt, niet afwachten of iemand anders het wel oplost. Nee: spelen om te winnen, desnoods ten koste van alles wat binnen de regels valt. De vuile meters maken, de duels aangaan, irritant zijn als het moet, zuiver spelen als het kan.
Hij is het type speler dat je graag in je eigen ploeg hebt, maar liever niet als tegenstander ziet. Zo eentje die het spelletje snapt zoals het op dit niveau gespeeld moet worden: slim, fel, en met de overtuiging dat een wedstrijd niet zomaar aan je voorbij mag gaan.
Melvin Folkerts was zaterdag niet de beste voetballer op het veld. Hij was niet foutloos. Hij was niet magisch of geniaal. Maar hij was, in alles, de speler die het verschil wist te maken. Omdat hij begreep dat winnen geen vanzelfsprekendheid is. Dat het gevraagd moet worden, bevochten moet worden, afgedwongen moet worden. En daarom was hij mijn man van de wedstrijd.
Afgelopen zaterdagavond werd ik daar weer aan herinnerd. Een telefoontje maakte eens te meer duidelijk dat twee mensen dezelfde wedstrijd kunnen zien, maar een totaal andere beleving kunnen hebben. De een heeft betrokkenheid, emotie, verantwoordelijkheid. Hij kijkt door de bril van zijn ploeg. Een neutrale verslaggever kijkt anders. Ziet soms dingen die in de adrenaline van de dug-out minder opvallen. En dus kan de keuze voor de man van de wedstrijd ook verschillen. Dat heeft soms te maken met de rol die een speler op zich neemt. Want mijn man van de wedstrijd is zelden alleen de speler die het mooiste doelpunt maakt of die technisch de beste is. Mijn keuze valt vaak op iemand die iets extra’s brengt. Soms iemand die een beetje zuigt. Iemand die net even slim dat overtredinkje uitlokt. Die tegen de scheidsrechter praat zonder er overheen te gaan. Die een tegenstander ongemakkelijk maakt of uit zijn ritme haalt. Dat soort spelers worden gevreesd, verguisd en bewonderd, vaak tegelijk.
En ja, dat schuurt wel eens. Maar het hoort bij voetbal. Zoals John de Wolf een tijdje geleden bij Vandaag Inside zo treffend zei: “De scheidsrechter bepaalt hoever een speler kan gaan. Niet de speler zelf.” Dat citaat mag je van mij inlijsten in elke kantine, want het is precies zoals het is. De grens ligt bij de man in het zwart of een andere van zijn vijf kleuren. Tot waar hij toestaat, mag je gaan. Niet verder. Maar ook niet minder ver, als je een wedstrijd écht wil winnen.
En dat geldt niet alleen in het betaalde voetbal, maar net zo goed op de half versleten velden van de vijfde klasse, waar de lijnen soms nog met de hand zijn gekalkt en waar de cornervlaggen scheef staan door de wind.
Afgelopen zaterdag had ik opnieuw zo’n speler voor me. Maar laat ik meteen iets duidelijk maken: hij was niet extreem aan het zuigen. Hij was niet constant bezig met het uitlokken van overtredingen. En hij stond ook niet onafgebroken te praten tegen de scheidsrechter. Sterker nog: hij speelde een prima wedstrijd. De nummer 10 van Rood Zwart Baflo, Melvin Folkerts, viel om meerdere redenen op.
Natuurlijk gingen er dingen mis , laten we vooral niet doen alsof we in de Champions League spelen. Dit is de vijfde klasse, waar de ene bal strak over het gras gaat en de volgende ineens stuitert alsof hij van beton gemaakt is. Maar dat geeft niet. Wat telt in deze klasse, misschien meer dan waar dan ook, is de instelling.
En precies dáár maakte Melvin Folkerts het verschil.
Melvin begreep zaterdag wat er gevraagd werd. Niet een beetje willen winnen, niet hopen dat het de goede kant op valt, niet afwachten of iemand anders het wel oplost. Nee: spelen om te winnen, desnoods ten koste van alles wat binnen de regels valt. De vuile meters maken, de duels aangaan, irritant zijn als het moet, zuiver spelen als het kan.
Hij is het type speler dat je graag in je eigen ploeg hebt, maar liever niet als tegenstander ziet. Zo eentje die het spelletje snapt zoals het op dit niveau gespeeld moet worden: slim, fel, en met de overtuiging dat een wedstrijd niet zomaar aan je voorbij mag gaan.
Melvin Folkerts was zaterdag niet de beste voetballer op het veld. Hij was niet foutloos. Hij was niet magisch of geniaal. Maar hij was, in alles, de speler die het verschil wist te maken. Omdat hij begreep dat winnen geen vanzelfsprekendheid is. Dat het gevraagd moet worden, bevochten moet worden, afgedwongen moet worden. En daarom was hij mijn man van de wedstrijd.
