SV Bedum Oldstars: Een mooie morgen in Bedum

Sommige ochtenden hebben alles in zich wat amateurvoetbal zo mooi maakt: kameraadschap, competitie, een vleugje zelfspot en natuurlijk de geur van nat kunstgras. De woensdagochtendtraining van de SV Bedum Oidstars was er weer zo één. Achttien trainingsdieren verschenen aan de aftrap voor wat een ochtend vol verhalen, rake trappen, bijna vier gelopen kilometers en een onverwachte openbaring zou worden.

De kantinepraat en de v van november

Nog voordat de eerste bal werd aangeraakt, klonken de eerste gesprekken al in de kantine Soms gaan die over voetbal, maar net zo vaak over wat er speelt in een wijk of het dagelijks leven. Zo ook deze keer. Een gesprek met een teamgenoot over gebeurtenissen in en rond het UMCG. Mooie verhalen, die “off the record” blijven, maar waar genoeg om te lachen was. Want dat is misschien wel het belangrijkste: plezier staat altijd bovenaan.

Buiten was het duidelijk november. De kou had zijn intrede gedaan en waar sommigen nog dapper in korte broek en T-shirt het veld opgingen, had ik die fase allang afgesloten. Met de v van november in de maand is mijn standaarduitrusting inmiddels bekend: T-shirt+ voetbalshirt+ windjack en daarover mijn ‘trots’,een zelf aangeschafte Jomar-sweater, gecombineerd met een comfortabele trainingsbroek. Geen modeprijswinnaar, wel functioneel. En bovenal: warm.

Betonblokken en pass-trapvormen

Toen de auto’s waren geparkeerd en iedereen zijn warming-up had gedaan, was het tijd voor het serieuze werk. De trainer had een aantal pass- en trapvormen in petto. Op papier niet al te ingewikkeld, maar de praktijk bleek wat taaier. De ballen waren namelijk tot de nok toe opgepompt, wat ervoor zorgde dat elke trap voelde alsof je tegen een betonblok aanhaalde. Geen excuus natuurlijk, maar het hielp niet echt om de bal soepel te laten rondgaan. Toch werd er fanatiek gewerkt. Want bij de Oldstars geldt: als je er bent, geef je gas.

Na de oefenvormen was het tijd voor de partijspellen. Drie potjes, met wisselend succes. Twee keer winst, één keer flink onderuit. Vooral die nederlaag deed pijn, want verliezen blijft verliezen, zelfs op de training. Voetbal speel je nu eenmaal om te winnen, hoe onbelangrijk de stand ook lijkt. En dus werden er nog wat discussies gevoerd over of een bal wel of niet “net over de lijn” was. Want ja, een doelpunt is een doelpunt, al denkt de tegenstander daar soms anders over.

De scheidsrechter die geen scheidsrechter was

In de eerste en derde partij ging het aanvallend voor de wind: kansen, goals, loopacties. In de tweede partij liep het anders. Halverwege moest onze Feyenoorder in hart en nieren, Ronald Jansen, geblesseerd het veld verlaten. Een ongelukkige beweging, een pijnlijke knie, het zag er niet best uit. Gelukkig werd er snel geschakeld: scheidsrechter Henk hing het fluitje aan de wilgen en nam Ronalds plek in, terwijl Ronald zelf de arbiter werd.

En dat bleek een verrassende wending. Want Ronald ontpopte zich als een voorbeeldige scheidsrechter. Strak fluitend, onpartijdig en zonder de neiging zijn eigen team stiekem te coachen , iets wat menigeen niet zou lukken. Het leverde bewonderende blikken op, vooral van Jan van Woudenberg, die met zijn nog altijd niet vochtloze knie toekeek. Jan was zó onder de indruk dat hij ter plekke een mail opstelde naar de KNVB met de boodschap dat er in Bedum een scheidsrechter liep die rijp was voor de talentenklas. Of de bond al heeft gereageerd? Nee, nog niet. Maar dat is ook niet gek: een mail beantwoorden klinkt tenslotte als werken, en daar is de KNVB vast ook niet altijd even happig op.

Massoud en de kunst van het doseren

Na afloop van de partijspellen was het tijd om even op adem te komen. Sommigen nog na puffend, anderen met een glimlach omdat ze net een mooie actie hadden gemaakt. Toen kwam Massoud, onze Iraanse sprintwonder, naar me toe. “Ik heb naar je geluisterd,” zei hij met een brede lach. “Vandaag heb ik mijn krachten beter gedoseerd. Daardoor ging het voetballen beter.” Dat zijn van die kleine momenten die het allemaal waard maken. Als een teamgenoot iets oppikt van wat je zegt, ermee aan de slag gaat en er beter van wordt , dan weet je dat het teamgevoel leeft.

De comeback van Jan Gast

Tussen al die trainingsdrukte door kwam er ook nog een mooi bericht binnen: de comeback van Jan Gast lijkt aanstaande. Een vertrouwd gezicht dat terugkeert op het veld. Voor mij zelfs reden genoeg om met plezier mijn trainingspak voor hem in te leveren.

De balans van een ochtend

Toen ik even later met een goed gevoel terugreed naar Ezinge, trok ik de balans op van de ochtend. Wat bleef hangen? Een mooi gesprek voor de training, een mogelijke comeback van Jan, meer dan vijf goals in het net, bijna vier kilometer in beweging, een blessure die hopelijk meevalt, een scheidsrechter die indruk maakte, en een teamgenoot die naar je luistert. Dat is wat voetbal op woensdagochtend bij de Oldstars zo mooi maakt. Het gaat niet alleen om de bal, maar om alles eromheen: de verhalen, de humor, de sportiviteit, het ouder worden en toch blijven genieten. Sommige dingen hoeven geen groot podium. Ze zijn waardevol precies zoals ze zijn op een frisse novembermorgen met achttien mannen en een paar te hard opgepompte ballen werd het een mooie morgen in Bedum.