De sponsor en de diepste spelonken van het amateurvoetbal
Het is een ontwikkeling die we allemaal hebben zien aankomen, maar die je toch een beetje verdrietig stemt: sponsors die een steeds dikkere vinger in de pap krijgen bij het beleid van een Betaald Voetbal Organisatie. Het is tegenwoordig niet meer de trainer die bepaalt wie er op linksbuiten speelt, maar steeds meer de man met de portemonnee, vaak iemand die een bouwbedrijf heeft met zijn eigen naam in koeienletters op het shirt en de reservebal onder zijn overhemd
Dat de commerciële waanzin ook de diepste spelonken van het amateurvoetbal heeft weten te bereiken, dat had ik eerlijk gezegd nooit gedacht. Tot ik afgelopen zaterdag in Middelstum was. Ik was daar voor het duel tussen de hoofdmacht van Middelstum en De Fivel, een affiche dat vroeger vaak garant stond voor vuurwerk op het veld en een koude gehaktbal in de kantine . Maar zoals dat in vroegere tijden vaak ging bij amateurwedstrijden: er gebeurt altijd méér dan waar je voor kwam. Terwijl ik na afloop van de wedstrijd van het derde van Middelstum tegen SV Onderdendam2 nog wat na stond te praten wees iemand mij op het bijveld: "Kiek, daar speult ’t vierde van Middelstum tegen Stedum 3!" Nou, dat laat ik me natuurlijk geen twee keer zeggen. Want wie het echte voetbal wil zien moet bij de lagere elftallen zijn. Daar waar de warming-up vooral bestaat uit het zoeken naar scheenbeschermers en het uitleggen aan de scheids dat men toch écht liever maar 35 minuten wil spelen.
De doelman van Stedum 3, een man van bijna zestig, die eruitzag alsof hij ooit had besloten dat het trainen van buikspieren overschat worden, kwam het veld op in een tenue dat zo’n aanslag was op het netvlies dat een aanwezige fotograaf spontaan zijn lenskap weer opdeed.
Oranje met bordeauxrood. Ik herhaal: oranje met bordeauxrood. Alsof iemand een sinaasappel in een glas rode wijn had laten vallen en dacht: "Dat is een leuk idee voor een keeperstenue."
In mijn tijd bij Sporthuis Sjoerd van der Baan hadden we klanten die met minder gewaagde combinaties al werden doorverwezen naar de afdeling “trainingspakken in beschaafde kleuren”. Dit, dames en heren, was een kleurencombinatie die je zelfs niet aan een kleurenblinde gunt.
De sponsor!
Jawel, zelfs in Stedum 3 bepaalt de geldschieter wat er gedragen wordt. De man die normaal een paar kratjes bier of een setje shirts doneert, heeft blijkbaar ook inspraak gekregen in de esthetische koers van het elftal. En dat heeft geleid tot een keeper die eruitzag als een kruising tussen een verkeersregelaar en carnavalvierende pompoen
Het begint met een logootje op de mouw.
Dan komt er een bord langs het veld.
En voor je het weet, mag de man die de shirts betaalt ook bepalen in welk kleurenschema de keeper zijn Halloween viert. Ik hoor het voorzitters zeggen: “Zonder sponsors geen club, jongens.”
En dat klopt. Maar zonder ziel, geen clubliefde. En daar zit precies de balans die in Middelstum ineens zo zichtbaar werd. Want natuurlijk lachten we om die keeper. Natuurlijk is het een mooi verhaal voor in de kantine, met een biertje en een gehaktbal erbij. Maar ergens doet het ook een beetje pijn om te zien dat zelfs bij het derde elftal van Stedum de commercie haar intrede heeft gedaan.
Dat de commerciële waanzin ook de diepste spelonken van het amateurvoetbal heeft weten te bereiken, dat had ik eerlijk gezegd nooit gedacht. Tot ik afgelopen zaterdag in Middelstum was. Ik was daar voor het duel tussen de hoofdmacht van Middelstum en De Fivel, een affiche dat vroeger vaak garant stond voor vuurwerk op het veld en een koude gehaktbal in de kantine . Maar zoals dat in vroegere tijden vaak ging bij amateurwedstrijden: er gebeurt altijd méér dan waar je voor kwam. Terwijl ik na afloop van de wedstrijd van het derde van Middelstum tegen SV Onderdendam2 nog wat na stond te praten wees iemand mij op het bijveld: "Kiek, daar speult ’t vierde van Middelstum tegen Stedum 3!" Nou, dat laat ik me natuurlijk geen twee keer zeggen. Want wie het echte voetbal wil zien moet bij de lagere elftallen zijn. Daar waar de warming-up vooral bestaat uit het zoeken naar scheenbeschermers en het uitleggen aan de scheids dat men toch écht liever maar 35 minuten wil spelen.
Zwart-geel en een vleugje... oranje-bordeaux
Het derde van Stedum trad aan in hun vertrouwde zwart-gele tenue, het soort kleurencombinatie dat zelfs een Bij jaloers zou maken. Maar er was iets dat direct opviel. Of beter gezegd: iemand.De doelman van Stedum 3, een man van bijna zestig, die eruitzag alsof hij ooit had besloten dat het trainen van buikspieren overschat worden, kwam het veld op in een tenue dat zo’n aanslag was op het netvlies dat een aanwezige fotograaf spontaan zijn lenskap weer opdeed.
Oranje met bordeauxrood. Ik herhaal: oranje met bordeauxrood. Alsof iemand een sinaasappel in een glas rode wijn had laten vallen en dacht: "Dat is een leuk idee voor een keeperstenue."
In mijn tijd bij Sporthuis Sjoerd van der Baan hadden we klanten die met minder gewaagde combinaties al werden doorverwezen naar de afdeling “trainingspakken in beschaafde kleuren”. Dit, dames en heren, was een kleurencombinatie die je zelfs niet aan een kleurenblinde gunt.
De opzet: Halloween meets Herculessenior
Nieuwsgierig vroeg ik na hoe dit mode-ongeluk had kunnen gebeuren. Want een keeper met oranje-bordeaux klinkt niet als een man die zich graag laat kleden door een ander. De verklaring was, eerlijk is eerlijk, van een bijna aandoenlijke eenvoud: de keeper wilde na de wedstrijd door naar het plaatselijke Halloween-feest. En met een beetje fantasie kon hij zijn outfit dus zowel op het veld als op de dansvloer gebruiken. Dat noem ik nou functioneel denken. Toch kwam het mooiste deel van het verhaal toen de keeper zelf aan het woord kwam. Een man met een broek aan die overduidelijk was gekocht voor benen die hij óf vroeger had, óf waarvan hij dacht dat hij ze ooit nog zou krijgen. Hij vertelde met een stalen gezicht dat hij dit tenue niet zelf had uitgezocht. Nee, dat had de sponsor gedaan.De sponsor!
Jawel, zelfs in Stedum 3 bepaalt de geldschieter wat er gedragen wordt. De man die normaal een paar kratjes bier of een setje shirts doneert, heeft blijkbaar ook inspraak gekregen in de esthetische koers van het elftal. En dat heeft geleid tot een keeper die eruitzag als een kruising tussen een verkeersregelaar en carnavalvierende pompoen
De macht van de geldschieter
Nu kun je zeggen: “Ach, het is maar een shirt.” Maar ik zag er iets groters in. Een symbool van hoe ver de sponsorvinger inmiddels reikt. Waar het vroeger bij amateurclubs ging om gezelligheid, bier en de derde helft, gaat het nu om wat de sponsor ervan vindt.Het begint met een logootje op de mouw.
Dan komt er een bord langs het veld.
En voor je het weet, mag de man die de shirts betaalt ook bepalen in welk kleurenschema de keeper zijn Halloween viert. Ik hoor het voorzitters zeggen: “Zonder sponsors geen club, jongens.”
En dat klopt. Maar zonder ziel, geen clubliefde. En daar zit precies de balans die in Middelstum ineens zo zichtbaar werd. Want natuurlijk lachten we om die keeper. Natuurlijk is het een mooi verhaal voor in de kantine, met een biertje en een gehaktbal erbij. Maar ergens doet het ook een beetje pijn om te zien dat zelfs bij het derde elftal van Stedum de commercie haar intrede heeft gedaan.
